Chapter 1: Introduction
W domu było niesamowicie cicho, z cichego tykania antycznego, zegara kluczowego w holu. Tom stał przy oknie pokoju, dostępny na oświetlonym księżycem ogrodowym. Jego oczy nie były skupione na trawnikach ani na zadbanych żywopłotach, ale odpowiednio w oknie pokoju dziecięcego na piętrze. Serce waliło mu w piersiach, gdy obserwował cienie tańczące w środku. być, że nie powinno się tego robić, ale nie można się powstrzymać. Nowa guwernanka rozpaliła się w nim ogień, którego nie czuła od lat.
Ona ją spacerującą po ogrodach tego dnia, jej czarne włosy spięte w schludnym kok, jej postawa prosta i określona siebie. była wysoka, z gracją, która wydobywała się niewymagająca, a jej śmiech brzmiał jak muzyka dla jego uszu. To był dźwięk, którego nie było często, ale wystarczyło, by dreszcze przeszły mu po kręgosłupie.
Przyglądał się, jak przemieszczał się przez pokój dziecięcy, jej sylwetka rzucała się na ścianę. Czytała dzieciom, jej głos był kojącą melodią, która ukołysała je do spokojnego snu. Tom zazdrościł dzieciom, które mają charakter charakterystyczny dla dotyku i ciepłego uścisku.
Trzeba zamienić się z nimi w miejscu, choćby na chwilę. Poruszenie w lędźwiach, dodatkowe pragnienie, którego nie można do końca zrozumieć. Nigdy wcześniej nie czuł się tak do innych, a co dopiero do guwernantki swoich dzieci.
Poprawił się dyskretnie, rozłącznie rozłączne wydanie w spodniach. że nie powinien patrzeć na nią w ten sposób, ale nie może się zatrzymać. Miał sobie w sobie magnetyzm, który go przyciągał, moc, który nie mógł się pojawić.
Gdy doszło, pochyliła się i pocałowała każde dziecko w czoło, po czym wyłączyła lampę.
W pokoju zapadła ciemność, ale Tom jest dostępny do wykorzystania w słabym świetle księżyca. Wstrzymywany, gdy podeszła do okna, jej sylwetka na chwilę pojawiła się, zanim została przeniesiona do okna.
Westchnął, a serce pozostałe waliło mu w piersiach. że powinien być dostępny, podłączony do gabinetu lub sypialni, ale jego ślady były rozszerzone w miejscu. Nie mógł być chroniony przez oczy od okien, nawet gdy ciemność była przytłoczona.
Nagle pojawiło się ciche pukanie do drzwi. Podskoczył, przestraszony, a jego ręką poszybowała do piersi.
„Tak?” zawołał, jego głos był ledwie głośniejszy od szeptu. Wiedział, kto to był, ale nie mógł powstrzymać się od uczucia ekscytacji i strachu.
Drzwi skrzypnęły i weszła jego nowa guwernantka, jej kroki delikatnie odbijały się echem od polerowanej podłogi z twardego drewna. Miała na sobie prostą czarną sukienkę, a jej włosy rozpuszczone na ramionach rzucały cień na jej twarz. „Panie Thompson” – powiedziała, a jej głos był przeplatany nutą rozbawienia. „Wydawało mi się, że coś słyszałam”.
Tom przełknął ślinę, jego usta nagle wyschły. „Ja, uh, ja tylko... sprawdzałem coś”, powiedział, jego głos lekko się załamał.
He quickly adjusted his stance, hoping she hadn't noticed the bulge in his pants. "I didn't mean to disturb you."
She raised an eyebrow, a small smile playing on her lips. "Disturb me? Mr. Thompson, I think you're the one who seems disturbed." She took a step closer, her eyes flicking to the window and then back to him. "Why are you standing here in the dark, spying on me?"
Tom felt his face flush, the heat spreading down his neck. "I-I wasn't spying," he stammered. "I was just...
enjoying the view."
She let out a soft laugh, a sound that was both amused and slightly dismissive. "The view, hmm? Well, Mr. Thompson, I must say, you have quite the imagination. And here I thought I was just reading a bedtime story."
Tom's heart pounded in his chest, each beat echoing in his ears. He could feel the heat of her gaze, as if it were a tangible thing, wrapping around him. "I-I'm sorry," he managed to say, his voice barely above a whisper.