Czworokąt Pożądania

Chapter 2: Granice Pękają

Jedwabna pościel jest chłodna pod jej rozgrzanymi plecami. Zuzia leży na wznak, nogi szeroko rozchylone, a cztery pary rąk już dzielą jej ciało na kawałki. Czyjeś palce zaciskają się na jej udzie, inne wbijają w biodro, jeszcze inne gładzą jej brzuch, zanim opadają niżej.

Marek klęka za nią, jego ogolona głowa lśni w przyćmionym świetle lamp. Nie pyta, nie czeka. Chwyta ją za kostki i unosi nogi wysoko, układając je sobie na ramionach. Zanim zdąży zaczerpnąć powietrza, czuje go w sobie – suchy, twardy, wchodzący bez ostrzeżenia. Ta sama brutalność co przed chwilą, tyle że teraz widzi wszystko. Widzi jego tatuaż na szyi, widzi napięte mięśnie, widzi zimne oczy, które oceniają ją jak kawałek mięsa.

Rafał klęka przed nią, między nogami Marka. Jego twarz jest tuż nad jej twarzą. Zielone oczy płoną czystą furią i pożądaniem. Nie dotyka jej. Tylko patrzy. Długo. Wbija w nią wzrok, aż zaczyna się trząść. Potem pochyla się i szepcze, ledwo poruszając ustami.

– Patrz na mnie. Nie odwracaj wzroku.

Słyszy jego głos, ale czuje już coś innego. Ktoś bierze jej dłoń, lewą, i prowadzi ją w dół. Mężczyzna o ciemnej skórze, którego imienia nie zapamiętała, kieruje jej palce do swojego krocza. Czuje jego gorąco, zanim jeszcze go dotknie. Potem jej dłoń zaciska się na nim, a on zaczyna prowadzić ją ruchem, który jest bardziej rozkazem niż prośbą.

Drugi mężczyzna, ten z blizną na brwi, klęka obok jej głowy. Bierze ją za włosy, odgina jej głowę do tyłu i przykłada swojego kutasa do jej ust. Czeka. Nie wchodzi. Daje jej wybór, ale jego oczy mówią co innego.

Zuzia otwiera usta.

I wtedy wszystko przestaje być osobne. Przestaje być ona i oni. Staje się tylko ciałem, tylko punktami kontaktu. Jeden w niej, drugi w jej dłoni, trzeci na jej języku, a czwarty – Rafał – wciąż wpatrzony w nią, jakby sprawdzał, czy jeszcze w ogóle istnieje.

Gestnieje wokół niej powietrze. Ruchy przyspieszają. Marek wbija się w nią głębiej, szybciej, jego dłonie zaciskają się na jej biodrach tak mocno, że zostawia sine ślady. Ciemnoskóry mężczyzna napiera na jej dłoń, zmuszając ją do mocniejszego chwytu. Ten nad nią wpycha się głębiej, aż czuje go w gardle, a łzy spływają jej po skroniach.

– Więcej – słyszy własny głos, ochrypły, zduszony. – Bierzcie mnie. Wszyscy. Proszę.

Rafał uśmiecha się. To nie jest czuły uśmiech. To uśmiech kogoś, kto właśnie rozdarł coś, co kochał, i odkrył, że mu się to podoba.

Rafał powoli sięga do paska swoich spodni. Nie spuszcza z niej wzroku. Zielone oczy wwiercają się w nią, gdy rozpina guzik, ściąga suwak. Jego dłoń przesuwa się po własnym kroczu, ale wciąż nie dotyka jej. Czeka.

Kutas drugiego mężczyzny wypełnia jej usta, a ona nie może oddychać inaczej niż krótkimi, urywanymi haustami przez nos. Czuje smak soli i czegoś gorzkiego. Łzy spływają po skroniach wpadając we włosy. Marek wbija się w nią od tyłu, rytmicznie, głęboko, a każde pchnięcie przesuwa jej ciałem do przodu, wpychając ją głębiej na kutasa w ustach.

Rafał podnosi się. Jego cień pada na jej twarz. Przesuwa dłonią po włosach mężczyzny, który ją bierze w usta, delikatnie odpychając go na bok. Ten ustępuje, z niechętnym pomrukiem, a Rafał klęka nad nią, rozkłada nogi i nachyla się. Bierze swojego kutasa w dłoń, przykłada go do jej ust. Jest wilgotny. Ciepły.

– Otwórz – mówi cicho, prawie pieszczotliwie.

Zuzia otwiera usta szerzej, a on wsuwa się w nią powoli, kontrolując każdy centymetr. Jego dłoń spoczywa na jej policzku, kciukiem gładzi linię szczęki. Patrzy na nią z góry, a w jego oczach miesza się czułość i okrucieństwo, które rozrywa jej serce na pół.

– Pamiętasz, jak mówiłaś, że chcesz być dziwką? – szepcze. – To nią jesteś. Ale jesteś moją dziwką.

Marek nie zwalnia. Przeciwnie, przyspiesza. A ciemnoskóry mężczyzna wciąż prowadzi jej dłoń, napierając biodrami w jej palce. Czuje, że każdy z nich bierze coś od niej. I że nie ma już nic, co mogłaby im dać. Że zostało tylko to – być kanałem, przestrzenią, której używają.

I chce tego jeszcze.

Gdy Rafał kończy mówić, czuje, jak Marek wbija się w nią ostatni raz, głęboko, i zostaje w niej nieruchomo. Jego dłoń zaciska się na jej biodrze, a potem się cofa. Ciemnoskóry mężczyzna puszcza jej dłoń. Kutas w jej ustach znika. Przez chwilę jest tylko cisza i ciężki oddech.

Zuzia otwiera oczy. Rafał wciąż stoi nad nią, wilgotny, twardy, nie dotknięty. Patrzy na nią z pytaniem w oczach.

– To wszystko? – pyta cicho, a jej głos jest ochrypły, ale czysty. – Tylko tyle?

Marek parska śmiechem gdzieś za nią. Ktoś zaciąga się papierosem. Ale Zuzia nie patrzy na nich. Patrzy na Rafała.

– Chcę jeszcze jednego – mówi, a jej usta drżą. – Piątego. Znajdź mi piątego.

Rafał mruży oczy. Jego szczęka się zaciska. Przez chwilę wygląda, jakby miał uderzyć. Ale potem uśmiecha się, powoli, jakby coś w nim pękło i uwolniło ciemność.

– Jesteś pewna?

– Tak – odpowiada bez wahania. – Chcę, żebyście wszyscy mnie użyli. Wszyscy. Niech wejdzie jeszcze jeden. Niech mnie weźmie, kiedy będę pełna. Chcę czuć, że nie mam granic.

Rafał odwraca się do pozostałych. Jego głos jest spokojny, lodowaty.

– Ktoś ma ochotę? Dzwonić po kumpla?

W pokoju zapada cisza. Krzysiu, który stał dotąd w cieniu, nieśmiało podnosi rękę. Jego twarz jest czerwona, ale w oczach ma coś nowego. Coś twardszego. A tam, gdzie przed chwilą był niepewnym chłopcem, teraz budzi się mężczyzna.

Wszystkie oczy zwracają się ku Krzysiowi. Jego dłoń wisi w powietrzu, jakby sam się zdziwił, że ją podniósł. Drży lekko. Ale kiedy Rafał mierzy go wzrokiem, Krzysiu nie spuszcza głowy.

– Ty? – pyta Rafał z nutą pogardy w głosie.

– Tak – odpowiada cicho, ale wyraźnie. – Chcę.

Zuzia unosi się na łokciach. Czuć na skórze zasychające ślady po tamtych. Między udami wciąż czuje ciepło Marka, które powoli wycieka na jedwab. Patrzy na Krzysia i widzi go inaczej. Widzi napięcie w jego szczupłym ciele, widzi zaciśnięte pięści, widzi, jak próbuje przełknąć ślinę. Nerwowy. Ale jest w nim determinacja.

– Chodź – mówi Zuzia, a jej głos jest zachrypnięty, głęboki. – Pokaż, co potrafisz.

Krzysiu podchodzi. Jego kroki są niepewne, ale kiedy staje nad nią, jego ręce znajdują cel. Jedna chwyta ją za biodro, druga za kark. Nie jest to pewny chwyt Marka ani władcza dłoń Rafała. Ale jest w nim coś surowego.

Marek odsuwa się, zaciągając papierosem. Ciemnoskóry mężczyzna siada na krawędzi łóżka, obserwując. Ten z blizną opiera się o ścianę.

Krzysiu klęka między nogami Zuzi. Spojrzeniem przesuwa po jej ciele, jakby upewniał się, że to prawda. Potem pochyla się i całuje ją w brzuch. Jego usta są ciepłe, miękkie. Całuje linię bioder, wewnętrzną stronę uda. Zuzia czuje, jak jej ciało reaguje inaczej niż na tamtych. To nie jest surowa siła. To coś bliższego czci.

– Nie całuj – mówi Zuzia ostro. – Bierz.

Krzysiu podnosi wzrok. W jego oczach na chwilę wraca ten nieśmiały chłopiec. Ale potem znika. Przesuwa dłonią po swoim kroczu, wyjmuje kutasa i przykłada go do niej. Jest twardy, wilgotny na końcu. Wchodzi powoli, jakby próbował nie zrobić jej krzywdy, ale jego oddech zdradza, że ledwo panuje nad sobą.

– Mocniej – szepcze Zuzia. – Nie jestem z cukru.

Krzysiu zaciska zęby. Chwyta ją mocniej za biodra i wbija się w nią głębiej, szybciej. Jego ruchy są nierówne, niezgrabne, ale pełne młodzieńczej siły. Każde pchnięcie wstrząsa jej ciałem, odbija się od wcześniejszych uderzeń Marka, miesza z jej gorączką.

Zuzia odchyla głowę do tyłu i krzyczy. Nie czuje bólu. Czuje tylko, jak jej granice rozmywają się w jedno wielkie, pulsujące TAK.

Krzysiu zaciska zęby, jego ruchy stają się szybsze, bardziej desperackie. Czuć, jak całe jego młode ciało drży nad nią, jak walczy z własnym ciałem, by nie skończyć zbyt szybko. Jego oddech jest głośny, urywany, a dłonie zaciskają się na jej biodrach tak mocno, że paznokcie wbijają się w skórę.

– Proszę – szepcze nagle, głosem zduszonym, ledwo słyszalnym. – Proszę, powiedz mi, że mogę. Że możesz jeszcze. Błagam.

Zuzia otwiera oczy. Patrzy na niego z dołu, na jego zaczerwienioną twarz, na mokre od potu jasne włosy. Jest w nim tyle głodu, tyle desperacji, że czuje, jak coś w niej mięknie.

– Nie przestawaj – odpowiada. – Nie waż się przestać.

Krzysiu jęczy, niskim, gardłowym dźwiękiem, który nie pasuje do jego chłopięcej twarzy. Pochyla się nad nią, opierając dłonie po obu stronach jej głowy, i wbija się w nią coraz głębiej, coraz szybciej. Jego ruchy tracą rytm, stają się dzikie, nieokiełznane. Każde pchnięcie jest krótsze, bardziej rozpaczliwe.

– Jeszcze – błaga, a jego głos łamie się. – Jeszcze chwilę. Pozwól mi. Proszę.

Czuje, jak jego kutas napina się w niej, jak zaczyna pulsować. Jego oddech zamiera na sekundę, a potem wybucha głośnym, przeciągłym stęknięciem, gdy zalewa ją ciepłem. Nie przestaje poruszać biodrami, przedłużając każdą falę, jakby nie chciał pozwolić odejść temu uczuciu.

W końcu opada na nią, ciężki, mokry, dyszący. Jego twarz chowa się w zagłębieniu jej szyi, a on szepcze coś niezrozumiałe, jak modlitwę. Zuzia czuje bicie jego serca na swojej skórze, szybkie, mocne.

Ktoś w pokoju klaszcze. Marek mruczy coś o szczenięcej miłości. Ale Zuzia nie słucha. Gładzi Krzysia po wilgotnych włosach, czując, jak powoli wraca do siebie, jak jego oddech zwalnia. I uśmiecha się do sufitu, gdzie światło lamp miesza się z cieniami.

Ciszę przerywa głos Marka. Jego głos jest chropowaty, niski, nie znosi sprzeciwu.

– Moja kolej. Jeszcze raz.

Krzysiu podnosi głowę z zagłębienia jej szyi. Przez chwilę patrzy na Marka, jakby nie rozumiejąc. Ale Marek już stoi nad nim, jego ogolona głowa lśni w przyćmionym świetle, a tatuaż na szyi falować, gdy zaciska szczękę.

– Złaź – mówi krótko.

Krzysiu waha się. Jego ciało wciąż drży od wysiłku, a kutas powoli mięknie w niej. Ale Marek nie czeka. Chwyta go za ramię i odciąga, brutalnie, bez ceregieli. Krzysiu przewraca się na bok, na mokrym jedwabiu, dysząc ciężko. Jego oczy są szeroko otwarte, ale nie protestuje.

Marek klęka między nogami Zuzi. Jego dłonie są gorące, gdy przesuwają się po jej udach, rozchylając je jeszcze szerzej. Czuje jego palce, które wsuwają się w nią, sprawdzają, oceniają. Są wilgotne od nasienia Krzysia i jej własnej wilgoci.

– Jeszcze ciepła – mruczy, bardziej do siebie niż do niej. – Dobrze.

Wyjmuje palce i przykłada swojego kutasa do jej wejścia. Jest twardy, napięty, gotowy. Nie wchodzi od razu. Przesuwa się po niej, drażni, a jego oczy wbijają się w jej twarz.

– Chcesz? – pyta, a w jego głosie jest kpina. – Chcesz jeszcze raz, mała dziwko?

Zuzia przełyka ślinę. Czuć w sobie pustkę po Krzysiu, tęsknotę za wypełnieniem. Jej ciało drży z oczekiwania.

– Tak – szepcze. – Proszę.

Marek uśmiecha się. I wbija się w nią jednym, długim, głębokim pchnięciem.