Chapter 3: Sesja w starym kinie
Teren przemysłowy na obrzeżach Krakowa w sobotnie popołudnie przypomniał mi cmentarzysko ambicji. Trampki Jagody chrzęściły na żwirze i pękniętym szkle, a dźwięk ten był absurdalnie uruchomiony w przypadku, uśpionej ciszy. Pojechała autobusami i szła dwadzieścia minut, aw plecaku uderzyła tylko woda i telefon, który czuła jak drut pod wyrzucony na biodrze. Lena była w całodobowym sklepie spożywczym kilometr dalej, rudowłosa strażniczka udająca, że przegląda makaron instant. Wysłano SMS-a: Jestem tutaj.
Adres marginalny, wolnostojącego budynku, dawnej farbiarni tekstówliów, sądzący po wyblakłych, przemywatych plamach na betonowych ścianach. Pojedyncze, ciężkie, metalowe drzwi były uchylone, niczym smużka czystej ciemności na tle zardzewiałej, niebieskiej substancji. Jej serce nie tylko biło; to było oszalałe, uwięzione coś, co waliło jej w żebra. To było. Kulminacja każdego tajnego inspektornia, każdego gorączkowego snu. Pachniało mokrą rdzą, zjełczałym olejem i głębokim, niespokojnym kurzem.
Pchnęła drzwi. Zaskrzypiały na skrzypiące zamki, otwierając się na przepastną przestrzeń. Wysokie okna, brudne i świecące pajęczynami, wpuszczały snopy mlecznego, popołudniowego światła, które przecinało mrok, oświetlając tańczące drobinki. Na środku zdarzenia, pustej pozostałości, która nastąpiła, gdy drewniane łóżko, oświetlone najczystszym promieniem światła. Wyglądało na to, jak miejsce przesłuchania.
„Zamknij drzwi”. Głos dobiegły z cienia po jej prawej stronie, w wejściu rejestrze. Nie był to złowieszczy pomruk jej lęku, ale w jakikolwiek sposób gorszy w twojej zwyczajności.
Podskoczyła, ale posłuchała, gdy metaliczny trzask zamykanych drzwi następuje w środku. Nastała absolutna cisza.
„Postaw dostępne przy zasięgu i podejdź do krzesła”. Pozostał niezauważony. W jego tonie brzmiała całkowita pojemność.
Zwolniony plecak z ramionami, gest ten został wydany symbolicznie, niczym rozbrojenie. Rozległ się dźwięk chodzenia po zimnym betonie do krzesła. Stanęła obok niego, z drżącymi dłońmi ciała.
Wyłonił się ponownie nie z cienia, lecz zza dużej, wolnoej pionowej maszyny. Był starszy, niż sobie wyobrazić, może pod wątpliwkę, z krótko przyciętymi siwymi włosami i wąską, niepozorną twarzą. Miał na sobie ciemny, praktyczny i wytrzymały profesjonalny aparat cyfrowy z płaszczem. Jego odbiór omiótł ją, nie z pożądliwym korzyściniem, lecz z taksującym dystansem drapieżnika badającego przerwanie bloku. „Usiądź”.
Usiadła. Drewno było nieubłaganie twarde.
Uruchom ją okrążać, a cichy aparat dźwiękowy był dostępny. Cz-czik. Cz-czik. Dziesięć dźwięków wyobrażonych sobie tysiąc razy, ale w rzeczywistości był zimny, cyfrowy ukąszenie owada. Z początku nic nie mówił. Po prostu zrobił zdjęcia, obiektyw niczym czarne, nieruchome oko. konieczne jest jak fizyczne dotknięcie, wystąpienie jej szczęki, zbocze pod wełnianym swetrem.
„Rozpocznij”. To jedno słowo wypowiedziane bez żadnej intonacji.
Jej palce powędrowały do górnego guzika swetra. Były lodowato zimne i niezdarne. Pierwszy guzik odpiął się z cichym trzaskiem. Drugi. Trzeci. Z każdym kolejnym, skrawek jej skóry, bladej i bezbronnej, ukazywał się na chłodne, wilgotne powietrze. Zrzuciła sweter z ramion, pozwalając mu opaść na krzesło. Cienka bawełniana koszulka pod spodem przypominała bibułkę. Skrzyżowała ramiona na piersi.
„Rozłóż ramiona. Potem zdejmij koszulę”. Jego głos był cichym, nieustępliwym metronomem.
Udało się. Koszula zsunęła się jej przez głowę, ostatnia, żałosna osłona została zdjęta. Siedziała w prostym białym staniku, a chłód przyprawił ją o gęsią skórkę na ramionach i torsie. Jej sutki, napięte i wrażliwe, naciskały buntowniczo na bawełniane miseczki. Migawka zatrzasnęła się gwałtownie.
„Widzę, że twardnieją ci sutki” – stwierdził, dokonując prostej klinicznej obserwacji. Zatrzymał się przed nią, z obiektywem skierowanym na jej klatkę piersiową. „Możesz próbować ukryć reakcje swojego ciała, ale kamera uchwyci prawdę. Widzi rumieniec na twojej skórze, drżenie dłoni”. Przykucnął, kierując obiektyw w jej stronę. „Wstań. Zdejmij dżinsy”.
Pod kołdrą przerażenia, gorący, śliski strumień podniecenia pulsował w rytm bicia jej serca. To było upokarzające, wykwintne sedno tego wszystkiego. Bycie zmuszoną do występu. Stanęła na chwiejnych nogach, mocowała się z guzikiem i zamkiem dżinsów, zsunęła je na biodra. Zaczepiły ją o kostki i musiała z nich wyjść, niezdarnie krok po kroku. Teraz miała na sobie tylko stanik i majtki, biała bawełna na tle bladej skóry, stojąc na betonowej scenie.
„Spójrz w kamerę”. Jego rozkaz nie mógł zostać odrzucony.
Podniosła wzrok. Soczewka była bezdenną otchłanią. Cz-chik.
„Twoje uda są ściśnięte. Próbujesz ukryć podniecenie? Rozstaw stopy na szerokość ramion.”
Jęk wyrwał się z jej ust, gdy spełniła prośbę. Chłodne powietrze szeptało w intymnej przestrzeni między jej nogami. Cienka bawełna jej majtek była już przemoczona, a wilgotny, wstydliwy sekret przywierał do niej.
„Stanik. Zdejmij go.”
Jej ręce powędrowały za plecy. Zapięcie, ćwiczone tysiące razy na osobności, teraz wydawało się obcym, skomplikowanym mechanizmem. Zaparło jej dech w piersiach, gdy z nim walczyła. Nie pomógł, nie odzywał się, tylko trzymał kamerę skierowaną na jej zmagania. W końcu puściło. Ramiączka zsunęły się z jej ramion. Pozwoliła, by ubranie opadło na podłogę. Jej piersi były odsłonięte, blade, zakończone napiętymi, różowymi sutkami, które bolały pod badawczym spojrzeniem.
Podszedł bliżej, obiektyw znajdował się teraz zaledwie metr od jej piersi. Dźwięk migawki był bezlitosny. „Pięknie” – mruknął, ale w tym słowie nie było ciepła, tylko uznanie technika za pożądany efekt. „Teraz ostatni element. Majtki. Zegnij się w pasie i powoli je zdejmij”.
To był próg. Moment, z którego nie było powrotu do bycia ubraną osobą na świecie. Łzy czystej, przytłaczającej ekspozycji napłynęły jej do oczu, zacierając monstrualną machinę wokół niej. Pochyliła się, ruch ten zmusił ją do wystawienia tyłka do kamery. Wbiła kciuki w pasek majtek i zsunęła je w dół ud, przez kolana, aż do łydek. Wyszła. Była naga.
„Wyprostuj się. Połóż ręce wzdłuż ciała”. Jego głos lekko się zmienił, ledwo wyczuwalny cień czegoś pod powierzchnią spokoju. Głód. Ciekawość. „A teraz połóż się na podłodze. Na plecach. Tuż przy świetle”.
Beton był szokująco, brutalnie zimny i szorstki w dotyku. Leżała na wznak, a wysoki, brudny sufit wirował nad nią. Znów ją okrążył, fotografując z każdej strony: twarz zalaną milczącymi łzami, odsłoniętą szyję, płaski brzuch, kosmyk ciemnych włosów między rozstawionymi udami. Nigdy nie czuła się tak całkowicie uprzedmiotowiona, tak całkowicie zamieniona w obraz.
„Szerszej. Rozłóż dla mnie nogi.”
Szlochała, dźwięk był szorstki i przerywany, ale jej ciało posłusznie wykonało rozkaz. Jej kolana opadły, aż leżała rozciągnięta pod niebem fabryki, całkowicie bezbronna.
Odłożył aparat na pobliską skrzynię. Brak klikania był jeszcze bardziej przerażający. Podszedł do jej stóp, patrząc wzdłuż jej nagiego ciała. „Ociekasz” – powiedział niskim, płaskim głosem. „Widzę połysk na wewnętrznej stronie twoich ud. Twoja fantazja sprawia, że tryskasz jak tania dziwka, prawda?”
Zanim zdążyła cokolwiek pomyśleć, uklęknął między jej nogami. Nie był delikatny. Nie prosił. Po prostu położył lewą dłoń na wewnętrznej stronie jej uda, by ją rozchylić, a prawą wsunął dwa palce prosto w jej wnętrze.
Jagoda krzyknęła, a jej plecy oderwały się od betonu. Wtargnięcie było nagłe, szokująco intymne i obscenicznie kliniczne. Nie poruszył ich. Po prostu trzymał je tam, zagrzebane w niej po kostki, zimną, sztywną obecnością w jej palącym żarze. Obserwował jej twarz.
„Czujesz to?” – zapytał, a jego twarz wyrażała obojętne zainteresowanie. „Czujesz, jaka jesteś cholernie mokra i otwarta? Wszystko to” – wskazał niejasno na fabrykę, krzesło – „dla tego? Żeby jakiś obcy facet ruchał cię palcem w brudnym magazynie, bo sama myśl o tym, że ktoś cię widzi, doprowadza cię do łez?”
Lekko przekręcił palce, brutalnie, wewnętrznie. Pokrył je świeży strumień wilgoci. Wyciągnął je z oślizgłym, brudnym dźwiękiem i uniósł przed jej oczy. Błyszczały w przyćmionym świetle, pokryte jej własnym, nieomylnym podnieceniem. „Spójrz. To twój wstyd. To twoja nagroda. Przyszłaś tu, żeby cię upokorzyć, a twoje własne ciało dostarcza ci dowodów”.
Potem zrobił coś, czego się nie spodziewała. Przyłożył te mokre palce do ust i oblizał je do czysta, nie spuszczając z niej wzroku. Ten gest był tak wulgarny, tak dominująco zaborczy, że nowa, mroczna fala gorąca zalała ją do szpiku kości, zdradziecka fala pożądania.
„Chcesz dojść, prawda?” wyszeptał, jego głos stał się teraz chropawy. „Tętnisz w próżni. Twój łechtaczka błaga o uwagę. Widzę ją, spuchniętą i zaczerwienioną”.
Wstał, wycierając dłoń o spodnie. Ponownie podniósł kamerę. „Ale to nie jest częścią tej sesji. Nie dostaniesz ulgi. Dostaniesz wspomnienie. Wrócisz do domu z tą bolącą, pustą cipką, wiedząc, że podarowałaś ją nieznajomemu, który uznał cię za żałośnie łatwą. Będziesz dziś wieczorem leżeć w swoim łóżeczku i czuć to pulsowanie między nogami, i będziesz pamiętać smak własnego upokorzenia na moich palcach”.
Zrobił ostatnią serię zdjęć – jej zmaltretowaną, zalaną łzami twarz, jej rozpostarte, lśniące ciało. „Ubierz się. Wyjdź. Sesja skończona”.
Dymisja była zimniejsza niż beton. Trzęsąc się gwałtownie, z każdą cząstką jej istoty krzyczącą z nienasyconego, przesiąkniętego wstydem pragnienia, Jagoda podniosła się. Wskoczyła w ubranie, nie dbając o porządek, mocując się ze stanikiem, sweterek wywrócony na lewą stronę. Nie patrzyła na niego. Fizyczny ból między nogami był świeżą, pulsującą raną, jamą zaprzeczonego orgazmu, która krzyczała z każdym ruchem.
Chwyciła plecak i pobiegła do drzwi, a jej trampki głośno uderzały o podłogę. Szarpnęła ciężkie metalowe drzwi i wytoczyła się na słabnące popołudniowe światło, łapiąc powietrze z zewnątrz, jakby się topiła.
Nie obejrzała się. Szła, potem biegła, chwiejąc się na nogach, a szorstki materiał dżinsów okrutnie ocierał jej delikatną, przemoczoną skórę. Obietnica fantazji została spełniona i wyrzeźbiła ją, pozostawiając pustą i wibrującą rozpaczliwym, samotnym głodem. Lena czekała, ale Jagoda już wiedziała, że żadne ukojenie nie dotknie tego nowego, mrocznego miejsca w jej wnętrzu. Fotograf miał rację. Zabierze ten pusty, pulsujący ból do domu. To było jej trofeum i jej przekleństwo.