Chapter 1: Dance of Deception
The bass was a physical thing, a thump in the chest that made your teeth vibrate. Violet and electric blue neon slashed through the haze, catching the sheen of sweat on a hundred moving bodies. The air tasted of spilled whiskey and human heat. Zuzia let it all swallow her.
Her hips found the rhythm, a slow, deliberate roll against the beat. The black skirt was tight, the patent leather stilettos adding precarious inches. She felt eyes on her—always did—but she was searching for one specific pair.
There.
Rafał leaned against the far bar, a bottle of beer dangling from his fingers. Even in the chaos, his posture was a quiet storm. He watched her. He always watched. A flicker of challenge sparked in her gut, warm and familiar.
Then a new presence materialized behind her. Tall. The heat of him was different. She didn’t turn, just let her back arch, the curve of her spine almost meeting the solid wall of his chest.
“You dance like you’re trying to start a war,” a voice said, low and accented, close to her ear.
Italian. She smiled into the strobe-lit dark.
She finally turned, looking up. He was handsome in a way that felt exported, like he’d stepped off a billboard for something expensive. Dark hair, olive skin, a jaw that looked like it was cut from marble. His shirt sleeves were rolled up, forearms corded.
“Only if I’m sure I can win,” she shouted over the music.
His laugh was a white flash. He moved with her, his hands settling lightly on her hips, following her lead. He was good. Uninhibited. The game shifted, the parameters blurring. Rafał’s gaze was a laser on the side of her face.
She let herself get lost in it for a minute, in the anonymous touch, the stranger’s confidence. She pressed back, feeling the hard line of him. His breath hitched. Good.
When the song bled into a slower, deeper track, he leaned in. “I’m Matteo.”
“Zuzia.”
“You are here alone, Zuzia?”
She glanced over Matteo’s shoulder. Rafał hadn’t moved. His expression was unreadable from this distance, but she knew it. The tightness around his eyes. She met his stare, held it for a molten second, then let her face soften as she turned back to Matteo.
She let her lips brush his ear. The scent of him was clean, soap and a faint, spicy cologne. “Yes,” she whispered. The lie was a key turning in a lock. “I’m completely alone.”
She saw the effect it had on him—the darkening of his eyes, the slight tightening of his fingers on her waist. He believed her. Of course he did. She was selling the performance with every sway of her hips, every flicker of her eyelashes.
“Then perhaps,” Matteo said, his voice rough, “you would like a drink somewhere quieter? The music is too loud for conversation.”
“I like the music,” she purred, trailing a finger down his shirt front. “But a drink sounds perfect.”
As she let him guide her off the dance floor, his hand possessive on the small of her back, she threw one last look over her shoulder. Directly at Rafał. And she winked.
It was a tiny, sharp dart. She saw him stiffen. The storm in his posture broke into something more dangerous. He pushed off from the bar and began moving through the crowd, not towards her, but parallel, a predator cutting off an angle.
Matteo led her to a dimly lit booth of cracked red leather, shadowed from the worst of the strobes. He slid in beside her, his thigh pressing against hers. He ordered tequila. Two shots. They arrived, salt, lime, the whole ritual.
“To dangerous women,” he said, clinking his glass against hers.
They threw them back. The burn was bright and clarifying. She licked the salt from her lips, saw his eyes track the motion.
“So, Matteo from Italy. What brings you here?” she asked, playing with her empty glass.
“Business. Boring things. This,” he said, his gaze sweeping over her, “is the interesting part of the trip.”
She laughed, tipping her head back. When she opened her eyes, Rafał was there. He stood by the booth, looming, his presence sucking the air from the space. Matteo looked up, a question on his face.
“Problem, friend?” Matteo’s voice cooled, his arm shifting slightly behind her on the seatback.
Rafał ignored him. His eyes were locked on Zuzia. “You dropped this,” he said flatly. He held out her small black clutch. She hadn’t dropped it.
The game was in his court now. Her heart hammered against her ribs, a frantic drum beneath the club’s pulse.
She took the clutch, her fingers brushing his. “Thank you. So kind.” Her voice was sugar and ice.
“Do you know this guy?” Matteo asked, his protective instinct rising, unaware it was playing directly into their script.
Zuzia looked from Rafał’s stony face to Matteo’s confused, defensive one. The thrill was electric, a live wire snaking up her spine. She savored the pause, the unbearable tension in the three breaths between them.
She leaned into Matteo, her body language choosing a side. “No,” she said, her eyes never leaving Rafał’s. “I have no idea who he is.”
Rafał’s smile was a slow, terrible thing. It wasn’t a smile of amusement. It was a promise. He gave a slight, almost imperceptible nod. Then he turned and melted back into the crowd, leaving the lie hanging in the air between her and Matteo.
Matteo relaxed, pulling her closer. “Creepy. This city is full of them.” He nuzzled her hair. “You are safe with me.”
Safe. The word almost made her laugh. She wasn’t safe. That was the whole point.
“I feel safe with you,” she lied again, twisting to face him. She kissed him. It was deep and searching, a performance for an audience of one she knew was still watching from the shadows. Matteo responded instantly, passionately, one hand tangling in her dark curls.
When they broke apart, breathless, his eyes were glazed with desire. “Your place or mine?” he murmured, his words slurred just slightly by the tequila and the want.
“Mine is closer,” she breathed. It was Rafał’s apartment.
They stumbled out of the booth, a tangle of limbs and heat. The cool night air hit them like a slap as they pushed through the club doors into the grimy alley. Matteo had his arm around her, his mouth on her neck.
Under a flickering streetlamp, Rafał waited, leaning against the brick wall. He pushed himself off as they approached, falling into step a few paces behind them, a silent, acknowledged shadow.
Matteo, drunk on her and the night, didn’t notice. He was fumbling for his keys, gesturing vaguely toward a rental car.
“No,” Zuzia said, taking his hand. Her voice was steady now. “We walk. It’s just here.”
The three of them moved down the deserted street, their footsteps echoing. The sound was wrong. Matteo finally heard it. He stopped, turning, squinting in the sodium-yellow light.
He saw Rafał then, truly saw him. The man who had ‘found’ her purse, now following them with the calm intent of a man going home.
“What is this?” Matteo asked, the lust clearing from his face, replaced by a dawning, ugly suspicion. He looked at Zuzia. “Do you know him?”
Zuzia untangled herself from Matteo’s arm. She stepped toward Rafał, who opened his own coat and wrapped it around her shoulders. It was an intimate, possessive gesture. Final.
She looked back at Matteo, her fiancé’s warmth enveloping her, the Italian’s confusion painting the night in perfect, thrilling strokes.
“Napisz jeszcze raz,” she said to Rafał, her voice a low whisper, a trigger.
Write it again.
Rafał’s hand tightened on her shoulder. He looked at Matteo, not with anger, but with a cold, superior pity. “She’s with me,” he said, the statement simple and absolute. “But tonight, she wants a story. And you’re in it.”
Matteo stood frozen, his handsome face crumbling from confidence to confusion to a raw, understanding hurt. The game was laid bare, and he was just a pawn on their board. Zuzia watched it happen, the thrill so sharp it was almost pain. This was the boundary. This was the push.
Rafał guided her toward their apartment door, Matteo still rooted to the spot behind them. The night wasn't over. It was just beginning.
It was just beginning.
Winda w mieszkaniu śmierdziała starym metalem i wilgocią. Stali w milczeniu, trzech ludzi w ciasnej, dusznej klatce. Matteo oparł się o ścianę, jego pewność siebie rozbita, zastąpiona przez gniewne, niepewne zaciskanie szczęk. Patrzył na Zuzię, która stała przytulona do Rafała, jego płaszcz wciąż na jej ramionach.
Drzwi się otworzyły. Korytarz był ciemny, wyłożony tanim linoleum. Rafał wypchnął ją lekko przed siebie, jego dłoń na jej plecach nie była pieszczotą. Była komendą.
Klucz zgrzytnął w zamku. Wewnątrz powietrze było chłodne, nieruchome. Mieszkanie Rafała – ich mieszkanie – było minimalistyczne, niemal surowe. Betonowa podłoga, szare ściany, wielkie okno odsłaniające nocną panoramę miasta. Żadnych ciepłych pamiątek, żadnych dowodów na wspólne życie. Było to miejsce do robienia rzeczy, a nie do życia.
Rafał zamknął drzwi. Dźwięk ryglującego się zamka był ostateczny.
„Co to ma być?” Matteo rzucił w końcu, jego głos ochrypły. „Jakiś chory psychologiczny przekręt?”
Rafał odsunął Zuzię od siebie. Zdjął z niej płaszcz. Stanęła w środku pokoju, w swojej obciskiej czarnej spódnicy i błyszczących szpilkach, nagle bardziej odsłonięta niż na zatłoczonym parkiecie.
„To nie jest przekręt,” powiedział Rafał spokojnie. Jego oczy były ciemne i skupione wyłącznie na niej. „To realizacja fantazji. Jej fantazji.”
Matteo roześmiał się, suchym, urywanym śmiechem. „Fantazji? Wygląda to bardziej na to, że potrzebujecie widza.”
„Może,” odparła Zuzia. Jej własny głos zabrzmiał obco, cienko i ostro. Adrenalina zamieniła się w coś innego, w drżenie w jej wnętrznościach. „A może po prostu chcemy pokazać komuś, do kogo naprawdę należę.”
Podeszła do Rafała. Jej dłonie podniosły się, by rozpiąć jego koszulę. Patrzyła przy tym na Matteo. Jej palce były zimne, niezgrabne. Guziki ustępowały jeden po drugim.
„Zuzia,” szepnął Rafał, ale to nie było czułe zawołanie. To była wskazówka. Polecenie, by kontynuowała.
„Chcesz mnie?” spytała Matteo, odsuwając materiał koszuli, odsłaniając klatkę piersiową Rafała. Jej dłoń położyła się płasko na jego skórze. „Widzisz? Możesz dotknąć. On mi na to pozwala. Na jedną noc.”
Matteo nie ruszył się. Walczył z tym, z obrzydzeniem i podszeptem ciekawości. Był wściekły, ale też wciągnięty. To było niepokojące, obsceniczne, i właśnie dlatego nie mógł odejść.
Rafał schwycił jej dłoń i odsunął ją od siebie. To on teraz się nią zajął. Jego ruchy były metodyczne, pozbawione czułości, które znała z codzienności. Odwrócił ją twarzą do Matteo. Jego palce wpiły się w zamek błyskawiczny na plecach jej topu. Metalowy warkot rozdarł ciszę.
„Patrz,” mruknął Rafał do Matteo. „Patrz, jak się to robi.”
Górna część jej sukienki opadła. Została w samej spódnicy, staniku. Stała przyciśnięta plecami do jego ciała, jego ręce oplotły ją z przodu, posiadaczo, jak paski.
„Mów do niego,” rozkazał Rafał jej do ucha. Jego oddech był gorący. „Powiedz mu, co jesteś.”
Zuzia wzięła głęboki oddech. Jej policzki płonęły. Własny wstyd był paliwem. „Jestem jego,” zaczęła, głos drżący, ale czysty. „Jestem jego, a on może ze mną zrobić, co zechce. A on… on chce, żebyś ty to widział. Żebyś wiedział, że to, co dostałeś w klubie, to była ściema. Że to on ma klucz.”
Rafał zacisnął dłoń na jej ramieniu, znak aprobaty. Jego druga ręka sunęła w dół po jej brzuchu, zatrzymując się na guziku spódnicy.
Matteo obserwował, jego gniew powoli tłumiła mroczna, niezrozumiała fascynacja. Był intruzem, ale intruzem zaproszonym. To łamało wszelkie normy, a jego męska próżność, tak brutalnie pobita, teraz pożerała tę niezdrową scenę, próbując odzyskać choć iluzję kontroli przez obserwację.
„No dalej, Włochu,” Rafał powiedział, jego ton był twardy, prowokacyjny. „Usiądź. Oglądaj. Albo wyjdź. Ale jeśli wyjdziesz, będziesz się zastanawiał do końca życia, jak to się skończyło.”
Matteo zawahał się przez moment, który ciągnął się w nieskończoność. Potem, z gardłowym pomrukiem, który nie był ani zgodą, ani odmową, obsunął się na niski betonowy parapet okna. Usiadł. Jego dłonie zacisnęły się na kolanach.
To był sygnał. Pozwolenie. Rafał popchnął Zuzię do przodu, tak że zatoczyła się kilka kroków, jej szpilki stukając nierówno o beton. Stanęła pośrodku pokoju, między dwoma mężczyznami, całkowicie na widoku.
„Teraz,” powiedział Rafał, nie podnosząc głosu. „Pokaz. Dla naszego gościa. Dla mnie. Dla ciebie. Zrób z siebie pokaz.”
I to było to. To było „robienie suki z Zuzi”.
Zamknęła oczy na sekundę. Potem je otworzyła. Jej postawa się zmieniła. Stała się teatralna, wyolbrzymiona. Jej biodra zaczęły poruszać się w tym samym rytmie co w klubie, ale teraz ruch był wolniejszy, bardziej obsceniczny, pozbawiony muzycznego kamuflażu. Jej dłonie wędrowały po własnym ciele, podkreślając krzywizny, ciągnąc za fiszbiny stanika. Jej oczy były puste, utkwione w jakimś punkcie na ścianie za Matteo, uśmiech na jej ustach był zimny, wyuczony, performatywny.
Zdejmowała to wszystko – godność, zaręczyny, normalność – jak kolejne warstwy ubrania. Robiła z siebie spektakl upokorzenia, a jednocześnie miała z tego perwersyjną, absolutną władzę. To ona trzymała ich obu na uwięzi tego widoku. Rafał patrzył, a w jego oczach płonęło nie tyle pożądanie, co suwerenne zadowolenie, duma z posiadania czegoś, co można tak absolutnie zdegradować i które nadal stoi. Matteo patrzył, a jego oddech stał się ciężki, jego wcześniejsza obraza stopiona w jedno z niemym, zszokowanym podnieceniem.
Zuzia odwróciła się, schylając się powoli, eksponując siebie, rzucając spojrzenie przez ramię. Jej uśmiech stał się wyzwaniem, szyderstwem. Wykonała każdy ruch, jaki kiedykolwiek widziała, jakiego się domyślała, jakiego pragnęła. Nie była już tylko narzeczoną. Nie była nawet już sobą. Była tym, co z niej robili, i tym, co ona im robiła. Była suką. I w tym momencie, w tej cichej, zimnej przestrzeni, poczuła się bardziej wolna i bardziej potężna, niż kiedykolwiek.
Zbliżyła się do Matteo, klękając przed nim na ostrych szpilkach. Jej dłonie spoczęły na jego kolanach. Poczula, jak drży.
„Widzisz?” szepnęła, a jej głos był ochrypły od emocji. „On mi każe. A ja… ja to kocham.”
Rafał stał za nią, jego cień padający na nich oboje. Scena była kompletna.
Scena była kompletna.
Cisza, która zapadła po jej słowach, była gęstsza niż muzyka w klubie. Przerywał ją tylko ciężki, nierówny oddech Matteo i własne uderzenia serca Zuzi, które słyszała w uszach. Czuła zimno betonu przez cienką pończochę na kolanie. Czuła gorąco dwóch spojrzeń na swojej skórze.
Rafał pierwszy się poruszył. Jego dłoń spoczęła na jej nagim ramieniu. Nie był to już gest kierowania, ale oceny. Sprawdzania napięcia mięśni, temperatury.
„Dobrze,” mruknął. To słowo było jak naciśnięcie przełącznika w jej głowie. Zatwierdzenie. Zezwolenie na więcej.
Jej ręce, które do tej pory dotykały tylko siebie lub spoczywały biernie, ożyły. Uniosły się. Jej palce, pewne teraz, bez drżenia, sięgnęły do rozporka spodni Matteo. Nie patrzyła mu w oczy. Patrzyła na swoje działanie, jak na zadanie do wykonania. Skórzany pasek, metalowa klamra. Chłodny pod palcami.
Matteo wzdrygnął się, gdy jej paznokcie zahaczyły o zamek błyskawiczny.
„Stój spokojnie,” warknął Rafał, jego głos brzmiał tuż za nią. To nie było do niej. To było do Włocha.
Zuzia pociągnęła za zamek. Ostry, metaliczny dźwięk rozdarł przestrzeń. Jej dłoń wsunęła się do środka, napotykając gorącą, napiętą tkaninę bokserów. Matteo jęknął, jego głowa opadła do tyłu, uderzając cicho o szybę okna.
Nie było w tym pieszczoty. Nie było uwodzenia. Była w tym chirurgiczna niemal bezceremonialność. Chwyciła go przez materiał, silnie, kształtując swoją dłoń wokół twardej, palącej grubości. Matteo wydusił z siebie przekleństwo po włosku, jego biodra uniosły się mimowolnie, szukając nacisku.
„Tak,” szepnęła Zuzia, ale to było stwierdzenie faktu, nie pochwała. „Widzisz, Rafał? On nawet przez materiał jest gotowy.”
Obróciła głowę, by na niego spojrzeć. Jej twarz była skupiona, wyostrzona. Rafał patrzył z zaciętymi ustami, jego oczy płonęły tym samym mrocznym zadowoleniem. To była jego własność, posługująca się innym mężczyzną jak narzędziem do jeszcze głębszego upokorzenia.
„Nie przez materiał,” rzekł Rafał. Jego ton był instrukcją techniczną. „Pokaż.”
Zuzia skinęła głową, jedną, krótką migawką porozumienia. Jej druga ręka wsunęła się pod elastyczną gumę bokserów. Pociągnęła je w dół, razem ze spodniami, odsłaniając go. Powietrze w zimnym mieszkaniu musnęło jego skórę. Matteo zakrył oczy przedramieniem, ale jego biodra znów drgnęły, zdradzając go.
Był twardy, naprężony do bólu. Zuzia objęła go dłonią. Było to twarde, żywe ciepło, pulsujące pod jej palcami. Nie głaskała. Mierzyła. Badała nacięcie, wagę, naczynia krwionośne tętniące tuż pod powierzchnią. Jej dotyk był badawczy, dominujący. Przycisnęła kciuk do szczególnie wrażliwego miejsca na spodzie, tuż pod łbem, z siłą, która sprawiła, że Matteo szarpnął się do przodu.
„Jeszcze,” powiedział Rafał. Jego oddech był teraz szybszy. Szedł wokół nich, jak reżyser sprawdzający ujęcie.
Zuzia pociągnęła w górę, długim, stanowczym ruchem, od nasady do końca, szczypiąc lekko przy czubku. Matteo wył, jego dłoń spasowała się na jej nagim ramieniu, ale nie odepchnął jej. Jego palce wpiły się w jej mięsień.
Wtedy odwróciła się. Jej spojrzenie przeniosło się na Rafała. Na jego spodnie. Wyzwanie w jej oczach było już niepokorne, żywe. Zrobiła to jemu. Teraz jego kolej. To była logika ofiary, która przejęła rytuał.
„Czekasz na specjalne zaproszenie?” spytała. Jej głos miał nowy, chropowaty ostry ton.
Usta Rafała rozciągnęły się w wąskim uśmiechu. Sama się o to prosisz, mówił ten uśmiech. Rozpiął własny rozporek, szybko, bez dramaturgii. Był już gotowy, w pełni, stanowczy w swoim oczekiwaniu.
Zuzia podeszła do niego na kolanach, szurając po betonie. Porzuciła Matteo, który teraz oddychał głośno, opuszczony, obserwujący ze swoim wciąż odsłoniętym, zawstydzająco nagim podnieceniem.
Dotknęła Rafała. Ale nie tak, jak tamtego. To nie było badanie obcego przedmiotu. To było odbieranie tego, co jej się należało. Jej dłoń zamknęła się wokół niego z natychmiastową, znajomą siłą, taką, o której wiedziała, że lubił — na granicy bólu. Pociągnęła mocno, krótkim, szorstkim ruchem.
Rafał wydał z siebie ostry, łykany świst. Jego dłoń wpiła się w jej włosy, nie po to, by kierować, ale by utrzymać równowagę. Ona nie patrzyła na niego. Patrzyła na swoje ręce, na różnicę w teksturze, w reakcji. Jeden był obcy, poddany. Drugi był jej, i nawet w tej degradacji, był czymś, nad czym sprawowała bezpośrednią, fizyczną władzę.
„Twardy,” mruknęła, jakby do siebie. Jej kciuk przetarł szorstko po czubku. „Zawsze taki jesteś, kiedy patrzysz.”
Pojawiła się w tym nuta prawdziwego oskarżenia, przebijająca przez performans. To już nie było tylko odgrywanie roli dla gościa. To było rozliczenie.
Zaczęła pracować ręką, w równym, mechanicznym, ostrym rytmie. Nie było w tym przyjemności dla niej. Był cel. Było doprowadzenie go na skraj, tam, gdzie jego kontrola się rozpadnie, a ona, przez ten akt usługiwania, będzie tą, która trzyma dźwignię. Jej druga ręka sięgnęła z powrotem, bezwzględnie, chwytając Matteo, wciągając go z powrotem w orbitę akcji. Pracowała nimi oboma, raz po raz, jej ramiona napinały się, stawał się na nich perlisty pot.
Odgłosy wypełniły pokój. Stęknięcia Matteo, urywany, zduszony oddech Rafała, szorstkie tarcie jej dłoni o skórę. Zapach potu, musk podniecenia i zimnego betonu. Była w samym centrum tej burzy, wytwarzając ją, a jednocześnie czując się dziwnie odrębna. Ostrze jej własnej woli cięło na dwa fronty.
Rafał nagle szarpnął ją za włosy, odciągając ją od Matteo. Jego twarz była skręcona, bliska granicy. „Dość z nim,” zasyczał. „Ty skończysz. Ty.”
To był rozkaz, ale także przyznanie się do słabości. Nie mógł znieść, że jej uwaga była podzielona w tej decydującej chwili. Chciał być wyłącznym konsumentem jej upokorzenia.
Zuzia puściła Matteo. Włoski jęknął z ulgą i frustracji. Skoncentrowała się na Rafale, jej ruchy stały się szybsze, jeszcze bardziej bezlitosne. Patrzyła mu prosto w oczy, nie blaknąc.
„Tak się robi sukę?” spytała go, jej słowa przerywane wysiłkiem. „Czy tak się robi pana?”
Rafał nie odpowiedział. Jego powieki drżały. Jego ciało naprężyło się jak łuk. Wydał z siebie głuchy, chrapliwy dźwięk, gdy przyszło po nim, trzymając jej głowę w żelaznym uścisku, jego wizja posiadania spełniająca się w sposób brutalny i ostateczny.
Gdy jego chwyt się rozluźnił, cisza znów zapadła, jeszcze głębsza. Zuzia opuściła ręce. Odetchnęła. Jej ramiona bolały. Na jej dłoni i udzie było wilgotno, lepko. Matteo wstał nagle, gorączkowo poprawiając ubranie, jego twarz była wypalona wstydem i gniewem. Nie patrzył na żadne z nich.
„Wypierdalaj,” rzucił Rafał w jego stronę, bez spojrzenia, głosem wyczerpanym, ale nieomylnym w swojej władzy.
Matteo nie potrzebował dwukrotnego powtarzania. Poruszył się sztywno, mechanicznie, do drzwi. Drzwi otworzyły się i zamknęły z cichym, ostatecznym kliknięciem. Zostali sami.
Zuzia opadła na pięty, siedząc na zimnej podłodze. Drżała. Rafał obserwował ją, poprawiając ubranie, jego oddech wracał do normy. Na jego twarzy nie było czułości, ani wdzięczności. Była tam tylko głęboka, wyczerpana satysfakcja.
Podeszedł, stanął nad nią. Jego but był w zasięgu jej wzroku. „Wstań,” powiedział.
Podniosła na niego oczy. W tym momencie, w fizycznym rozbiciu, w zapachu ich wszystkich unoszącym się w powietrzu, czuła coś nowego. Nie żal. Nie upokorzenie.
Czuła zimny, czysty triumf.
Wstała. Jej nogi ledwo ją utrzymywały. Podeszła do wielkiego okna, opierając rozpalone czoło o chłodną szybę. Miasto poniżej mrugało obojętnymi światłami. Jej odbicie, rozmyte i podarte neonami z zewnątrz, uśmiechało się do niej złamanym, dzikim uśmiechem.
Rafał podszedł za nią. Jego odbicie połączyło się z jej w szybie. Nie objął jej. Położył dłoń na szyi, jego palce obejmując jej gardło w lekkim, nie dławiącym uścisku. Gest posiadacza.
„Jutro,” powiedział, a jego głos był już znowu zwyczajny, codzienny, „idziemy wybrać obrączki.”
Zuzia patrzyła na ich odbicie – na swoją twarz umazaną, na jego rękę na jej szyi, na pustkę pokoju za nimi. Kiwnęła głową, uczucie jego palców na jej tętnicach.
„Dobrze,” odpowiedziała.
Gra się skończyła. A nie skończyła się wcale.