Chapter 1: Kiss of the Green
The rain came down in sheets, turning the rooftop into a slick, gleaming nightmare of rusted metal and shattered glass. Below, Gotham's neon veins pulsed crimson and electric blue through the alleyways, painting everything in colors that felt like bruises. Batgirl landed hard on her shoulder, rolled through a puddle that soaked through her suit, and came up swinging.
Poison Ivy wasn't there.
"Come on," Batgirl muttered, her breath fogging in the cold. She swept her gaze across the rooftop—past the tangled downspout where her cape had snagged, past her utility belt lying half-submerged in a puddle like roadkill, past the broken skylights that gaped open to the darkness below. "You're not shy. I know you're not shy."
A vine whipped around her ankle.
Batgirl twisted, snapped it with her free hand, and cartwheeled backward as three more shot toward her face. They missed by inches, embedding themselves in the metal grating with a screech that set her teeth on edge. She grabbed the edge of a shattered skylight frame and swung herself up onto the higher ledge, boots skidding on the wet surface.
"There she is."
Poison Ivy stood twenty feet away, barefoot on the rain-slicked metal, her red hair plastered to her skull like wet silk. Her lips curved into something that wasn't quite a smile. The chlorophyll tint of her skin seemed to glow in the dim light, and the vines that coiled around her arms moved with a life of their own, writhing against the rain.
"You're bleeding," Ivy observed.
Batgirl touched her lip. Her glove came away red. "You're barefoot. On a rooftop. In the rain."
"I'm one with nature."
"You're going to get tetanus."
Ivy laughed—a low, genuine sound that seemed to surprise even her. "You're worried about my feet? That's sweet."
"I'm worried about the trail of blood you're leaving. Makes you easy to track." Batgirl shifted her weight, calculating the distance between them. "Speaking of which, your little garden party downtown? The one where you tried to turn Robinson Park into a feeding ground for your pet carnivorous plants?"
"They were hungry."
"They ate a hot dog vendor."
"He was littering."
Batgirl launched herself forward, using a broken vent as a springboard. She came in low, fist aimed at Ivy's midsection, but the vine-wrapped woman sidestepped with an almost lazy grace and caught her by the wrist. The touch was cold—unnaturally cold—and Batgirl felt something prickle against her skin.
"Pheromones," she spat, ripping her arm free. "You're not even trying to hide it."
"Why would I hide?" Ivy spread her arms wide, and the vines on the rooftop began to move, slithering toward Batgirl from all directions. "I'm not ashamed of what I am. I'm not ashamed of anything."
"That must be nice."
Batgirl backflipped over a vine, grabbed another mid-air, and used it to swing herself behind Ivy. She landed a solid kick to Ivy's spine—or tried to. Ivy moved at the last second, and Batgirl's boot connected with empty air. She stumbled, caught herself on a rain gutter, and felt the metal groan beneath her grip.
"Careful," Ivy said, her voice coming from somewhere to Batgirl's left. "These old buildings. They're not as sturdy as they look."
Batgirl spun, searching. The rain was getting worse, coming down in blinding sheets that turned everything into a blur of gray and neon. She wiped her eyes, blinked, and—there. A flash of red hair disappearing behind a ventilation unit.
She followed.
The ventilation unit was rusted, half-collapsed, and covered in thick green vines that pulsed with an eerie luminescence. Batgirl approached it slowly, fists raised, every muscle in her body coiled and ready.
"I know you're back there," she called out. "We can do this the easy way or the hard way."
"I always prefer the hard way."
The voice was right behind her.
Batgirl whirled, but Ivy was faster. Her hand closed around Batgirl's throat—not squeezing, just holding, fingers cool against the exposed skin of her neck. The vines surged forward, wrapping around Batgirl's arms, her waist, her legs, pinning her in place with a grip that felt like iron.
"Let me go," Batgirl growled.
"Or what?" Ivy tilted her head, studying her like a specimen under glass. "You'll arrest me? Throw me in Arkham? I've been there before. The wallpaper is hideous."
"I'll think of something."
Ivy's smile widened. "I'm sure you will."
They stood there for a moment, frozen in a tableau of rain and flickering neon. Batgirl could feel her heart pounding against her ribs, could feel the cold seeping through her suit, could feel the tight press of the vines against every inch of her body. She tested her strength against them—no give. She couldn't move her arms, couldn't kick, couldn't even turn her head.
Ivy was close now—closer than before. Her face was inches from Batgirl's, close enough that Batgirl could see the flecks of gold in her green eyes, close enough that she could smell the strange, sweet scent of her breath.
"You're beautiful," Ivy said, almost conversationally. "In a violent, self-righteous sort of way."
"You're insane."
„Może. Ale mam też rację." Wolna ręka Ivy podniosła się i prześledziła linię szczęki Batgirl przez kaptur. „Świat umiera. Próbuję to tylko uratować."
„Zabijając ludzi”
„Przez przycinanie. Jest różnica."
Batgirl naciskała na winorośl, czując, jak w odpowiedzi się zaciska. „Nie możesz decydować, kto żyje, a kto umiera”
„Ktoś musi” Głos Ivy był cichy, wręcz smutny. „Lepszy ja niż korporacje. Lepszy ja niż ludzie, którzy obnażają ziemię i nazywają ją zyskiem. Nie jestem tu złoczyńcą, Batgirl. Jestem tylko jedyną osobą, która chce zrobić to, co trzeba zrobić
„A to obejmuje zabicie sprzedawcy hot dogów?”
„To był wypadek”
„Zabawny wypadek”
Oczy Ivy błysnęły. „Naprawdę nie wiesz, kiedy rzucić palenie, prawda?”
„Powiedziano mi, że to wada charakteru”
Deszcz padał nieustannie, zmywając krew z wargi Batgirl i uderzając bębnami o metalowy dach niczym sto palców wystukujących kod. Neon poniżej migotał i przesuwał się, znów czerwony, niebieski i czerwony, malując twarz Ivy zmieniającymi się wzorami światła i cienia.
„Puść mnie” – powiedziała Batgirl ponownie, tym razem łagodniej. „Możemy o tym porozmawiać. Istnieją inne sposoby na—"
„Skończyłem rozmawiać”
Ivy ją pocałowała.
To nie było delikatne. To nie było słodkie. Stało się to nagle, gwałtownie i celowo. Usta Ivy przyciskały się do ust Batgirl z intensywnością, która zapierała jej dech w piersiach. Ciało Batgirl szarpnęło ze zdziwienia, jej oczy szeroko latały, ale winorośl trzymała ją mocno. Nie mogła się ruszyć, nie mogła się odsunąć, nie mogła nic zrobić, tylko czuć.
A to, co czuła, było... dziwne.
Smak ust Ivy był miodowo-trujący, słodki, ostry i przytłaczający. Wizja Batgirl płynęła. Deszcz zdawał się zwalniać, a każda kropla wisiała w powietrzu niczym maleńka szklana kulka. Jej mięśnie zaczęły się rozluźniać. Jej umysł stał się pusty. Czuła się, jakby tonęła, jakby latała, jakby wpadała w coś miękkiego, ciepłego i strasznego.
Pocałunek trwał i trwał.
Mózg Batgirl krzyczał na nią, żeby walczyła, gryzła, robiła coś, cokolwiek. Ale jej ciało nie słuchało. Jej ciało rozpływało się w dotyku, w smaku, w dziwnym, okropnym przyciąganiu feromonów Ivy zalewających jej organizm niczym narkotyk. Czuła, jak bicie jej serca zwalnia, czuła, jak jej kończyny stają się cięższe, czuła, jak jej myśli rozpraszają się jak liście na wietrze.
Potem Ivy się wycofała.
Świat stanął w centrum uwagi. Batgirl złapała oddech, a powietrze napłynęło jej do płuc, jakby była pod wodą. Jej głowa się obróciła. Jej usta mrowiły. A Ivy uśmiechała się do niej —ten okropny, świadomy uśmiech—, pozwalając winoroślom powoli rozpakowywać się z ciała Batgirl.
„Dobranoc” – wyszeptała Ivy.
A potem ją popchnęła.
Pchnięcie przebiegło bez wysiłku, zaledwie jednym ruchem nadgarstka, ale Batgirl była zbyt oszołomiona, by się oprzeć. Zataczała się do tyłu, but zaczepiał się o śliską plamę metalu, a ręce bezużytecznie machały pustym powietrzem. Jej pięta spadła z krawędzi półki i spadała.
Ale nie na dole. Nie poza budynkiem. Upadała na boki, spadała przez deszcz w stronę czekającego świetlika i nie mogła się zatrzymać, nie mogła się złapać, nie mogła zrobić nic innego, jak tylko skręcić w powietrzu i przygotować się na uderzenie.
Jej but zaczepił się o krawędź rury spustowej.
Jej stopa wyrwała się na bok.
Jej kostka skręciła się z obrzydliwym trzaskiem.
A potem —z mokrym, ssącym dźwiękiem— jej stopa wysunęła się z buta i znów się przewracała, gołe palce ocierały się o zardzewiały metal, a deszcz zimny o jej nowo odsłoniętą skórę.
Uderzyła dachem o biodro i przewracała się raz po raz, mijając pas użytkowy w kałuży, mijając plątaninę peleryny, aż zatrzymała się przy szybie wentylacyjnym. Jej oddech był pełen poszarpanych westchnień. Jej głowa pulsowała. Jej kostka pulsowała jasnym, ostrym bólem, który promieniował w górę nogi.
Spojrzała wstecz na miejsce, w którym upadła.
Jej but stał pionowo na krawędzi rury spustowej, sam w deszczu. Woda spływała strużkami po skórzanej powierzchni, tworząc kropelki tłuszczu, które spadały jedna po drugiej w ciemność poniżej. Wyglądało to absurdalnie. Wyglądało to jak rekwizyt z kiepskiego filmu. Wyglądało to jak symbol wszystkiego, co po prostu poszło nie tak.
A za nim, na tle neonowego blasku niekończącej się nocy Gotham, stała Poison Ivy i patrzyła na nią.
Była dokładnie tam, gdzie była wcześniej—spokojna, nieruchoma, winorośl wokół jej ramion leniwie poruszała się w deszczu. Jej bose stopy były osadzone na śliskim metalu, włosy kapały, a oczy błyszczały czymś, co mogło być satysfakcją, ciekawością lub pogardą. Nie dało się tego stwierdzić.
„Wszystko w porządku?” Ivy zawołała, a jej głos z łatwością niósł się przez deszcz. „Wyglądało, jakby bolało”
Batgirl podniosła się na nogi, wzdrygając się, gdy jej bosa stopa dotykała zimnego, mokrego metalu. Stała na jednej nodze, druga zwisała niezręcznie, i próbowała wyglądać groźnie, mimo że brakowało jej buta, a jej głowa wciąż się kręciła.
„Wszystko w porządku” – powiedziała.
„Kłamiesz”
„Ja to robię”
Ivy znów się zaśmiała, ten sam niski, autentyczny dźwięk. „Wiem” Cofnęła się o krok, w stronę krawędzi dachu. Winorośl zaczęła już zwijać się w bok budynku, tworząc prowizoryczną drabinę do jej zejścia. „Powiedz Komisarzowi, że się przywitałem”
„Powiedz mu to sam”
„Może tak zrobię” Ivy nadepnęła na winorośl i zaczęła się opuszczać. „A co z Batgirl?”
„Co?”
„Ten pocałunek? To cię nie zabije. Prawdopodobnie." Zatrzymała się, a jej oczy błyszczały w słabym świetle. „Ale i tak możesz chcieć wypłukać usta. Na wszelki wypadek."
A potem zniknęła, pochłonięta deszczem i ciemnością.
Batgirl stała tam przez długą chwilę, oddychając i czując. Jej usta nadal mrowiły. Jej ciało wciąż brzęczało pozostałościami tego, co było w tym pocałunku. Jej kostka krzyczała przy każdym uderzeniu serca. A jej but —jej głupi, samotny but— stał na krawędzi rury spustowej niczym pomnik jej porażki.
Podchodziła do niego kulejąc, a każdy krok powodował u niej ból. Deszcz zmywał krew z jej wargi, ale nadal czuła jej smak, pikantny i metaliczny, zmieszany z czymś innym. Coś słodkiego.
Kiedy go założyła, but był przemoczony, zimny i ciężki. Woda ściskała się między palcami. Wyglądała śmiesznie. Czuła się śmiesznie. A gdzieś poniżej Poison Ivy znikała w mieście, wracając do ogrodu okropności, który nazywała domem.
Batgirl zabezpieczyła pas użytkowy, znalazła pelerynę zaplątaną w rurę spustową i rozwiązała ją zdrętwiałymi palcami. Naciągnęła go na ramiona, choć nie powstrzymało to przedostawania się deszczu. Stała na skraju dachu, patrząc na Gotham —światła, wieże, niekończący się rozrost betonu i szkła oraz desperację— i złożyła sobie obietnicę.
We're not done, she thought. Not even close.
She turned, limped toward the far edge of the rooftop, and began the slow, painful climb down.
The rain kept falling. The neon kept flickering. And somewhere in the dark, a single drop of water traced a path down the side of an empty downspout, following the trail that Poison Ivy had left behind.
The night was far from over.