Chapter 1: The Mosquito Bite Interrogation
Powietrze w szatni było gęste od zapachu czerstwego potu i taniego środka dezynfekującego. Ada Petrova skupiła się na sznurowadłach buta, mocno pociągając grube nici, a następnie jeszcze mocniej. Na czubku prawej stopy zakwitł ostry, natarczywy swędzenie, pod skórą szalony puls. Została ugryziona, przebierając się w swoich cywilach. Głupi komar. Prawdopodobnie rozmnaża się w jakimś zatkanym odpływie na tym wysypisku.
Zignorowała to. Była dobra w ignorowaniu rzeczy. Zwisające spojrzenia weteranów, mruczące komentarze na temat tego, że jest czyjąś siostrzenicą, sposób, w jaki jej mundur nadal przypomina kostium. Dwukrotnie zawiązała sznurowadła, a nacisk był mile widzianym kontrapunktem dla swędzenia. Trochę bólu dla dużego zysku. Taka była praca.
Wezwanie było stratą czasu. Skarga drogowa. Starsza kobieta, pani Wołkow, upierająca się, że niebieski sedan był nielegalnie zaparkowany przed jej domem przez dwa dni. Ada i tak to wzięła. Zakończone połączenie było zaznaczeniem pola, krokiem naprzód. Liczyły się nawet te trywialne.
Dom Anny Wołkow był małym, upartym bungalowem wciśniętym pomiędzy dwa większe, odnowione domy. Powietrze w środku było ciepłym kocem z przesiąkniętej herbaty i starego drewna. Kuchnia była muzeum życia; pożółkłe fotografie w zszarganych ramach, kolekcja ceramicznych sów na parapecie, stare radio nucące klasyczny utwór ze statycznymi sznurowaniami.
“Oficer, ” Anna powiedział, jej głos suchy szelest liści. Wskazała niedopasowane krzesło przy zagraconym stole. “Usiądź. Czajnik jest tuż przy gotowaniu.”
Ada siedziała, ostrożnie ustawiając stopy. W chwili, gdy przestała się poruszać, powróciło swędzenie jej stopy, żywy drut sensacji. Mocno przycisnęła podeszwę buta do zużytej podłogi z linoleum. Zignoruj to.
“Tak więc, zaczął ten niebieski sedan, ” Ada, wyciągając swój notatnik.
“Później,” Anna machała lekceważącą ręką, kładąc na stole dwa odpryskiwane kubki. “Najpierw herbata. Wyglądasz, jakbyś gonił duchy.”
Rozmowa wiła się. Anna była ostra, jej oczy niczego nie traciły. Opowiadała o swoim zmarłym mężu, latach pracy jako pielęgniarka i zmieniającej się okolicy. Ada udzielała uciętych odpowiedzi, a jej skupienie się rozpadało. Swędzenie zamieniało się w płonący puls, skupiony punkt agonii, w którym ciasne sznurowadła przecinały spuchnięty kęs. Zmieniła wagę, próbując znaleźć pozycję, w której presja nie byłaby czystą torturą.
“Wy, młodzi, myślicie, że jesteście maszynami - powiedziała ” Anna, popijając herbatę. “Myślisz, że jeśli nie uznasz bólu, przestanie on istnieć.”
“Nic mi nie jest, powiedział ” Ada, zbyt szybko. Łza, zrodzona wyłącznie ze sfrustrowanego, palącego dyskomfortu, wywiercona w kąciku oka. Z wściekłością to zamrugała.
Anna to widziała. Oczywiście, że tak. “Moja droga, co to jest?”
“Nic. Alergie.”
“W taką pogodę? Jedyne co kwitnie to pleśń.” Anna wstała, jej ruchy były zaskakująco płynne. “Pozwól, że przyniosę ci serwetkę. Ten jest wilgotny.”
Kiedy poruszała się za krzesłem Ady, nie sięgnęła po serwetkę. Zamiast tego jej biodro uderzyło w tył krzesła, nie twarde, ale na tyle, aby przepychać Adę. Nagły ruch wywołał nową falę ognia w jej stopie. Ada sapnęła.
W jednej chwili Anna była na niej. To nie był wątły ruch starszej kobiety. Było to praktykowane, wydajne. Przycisnęła mocną dłoń do dolnej części pleców Ady. “Twój kręgosłup jest ciasny.”
“Nic mi nie jest, ” Ada wyszczerbiona, próbująca wstać. Waga Anny, choć niewielka, utrzymała ją na miejscu.
“Twoje ramię.” Wkopały się palce Anny. “Tyle napięcia. Ty tu niesiesz świat.”
“Pani Volkov, proszę—”
Jej ręce ruszyły w dół, klepiąc, sondując, co było oceną kliniczną udającą niezdarną obawę. Następnie jej palce otarły się o prawą kostkę Ady.
Ada krzyknęła.
Był to krótki, ostry, całkowicie mimowolny dźwięk, który wyrwał jej gardło. To nie był tylko ból. Była to kulminacja godziny szału, swędzenia, palącej męki. “Moja stopa!”
Anna zatrzymała. Spojrzała od przerażonej twarzy Ady aż do buta. “Twoja stopa? Co jest nie tak z twoją stopą?”
“Mosquito,” Ada oddychała, jej twarz była zarumieniona upokorzeniem.
Anna wpatrywała się w nią, a niedowierzanie wyryło jej głębsze linie na twarzy. “Komar? Krzyczałeś jak postrzelony lis po ukąszeniu komara?” Jej oczy zwęziły się, skupiając się na bucie. Sznurówki zostały pociągnięte tak napięte, że oczka były napięte. “Dziecko, co sobie zrobiłeś?”
Zanim Ada zdążyła zaprotestować, Anna uklękła z cichym chrząknięciem i chwyciła piętę buta.
“Nie!” Ada krzyknęła, ale Anna już ciągnęła. Tarcie skóry o spuchniętą, zapaloną skórę było znakomite. Ada widziała, jak białe plamy tańczą w jej wizji.
But odpadł ostatnim, bolesnym holownikiem. Anna na tym nie poprzestała. Jej sękate palce poszły po skarpetkę.
“Zatrzymaj się, po prostu przestań, wszystko w porządku!” Ada błagała, głos pękał.
Anna obrała wilgotną wełnianą skarpetkę. Powietrze uderzające w ranę było wstrząsem. Oboje wpatrywali się w jej stopę. Skóra była wściekła, cętkowana na czerwono, napięta na grudce wielkości orzecha włoskiego. W jego środku znajdował się ciemnoczerwony punkt, otoczony aureolą szalejącego stanu zapalnego.
Anna wydała długi, powolny oddech. Spojrzała od groteskowego obrzęku aż do upokorzonych oczu Ady.
“Zobacz?” Anna powiedziała: Jej głos był niski i całkowicie pozbawiony litości. “Głupota boli.”
Poklepała Adę po kolanie, co było gestem w jakiś sposób zarówno pocieszającym, jak i ostatecznym osądem. “Mam maść. Wyciągnie truciznę. Ale najpierw, ”, powiedziała, jej ton nie pozostawia miejsca na kłótnie, “musimy to posortować.”
Jej chłodne, suche palce delikatnie otaczały nagą, pulsującą kostkę Ady.