Chapter 1: Stairwell Surrender: The Kiss That Unraveled Duty
Klatka schodowa pachniała starym dywanem i samotnością. Anna oparła się o łuszczącą się gipsową ścianę, a chłód przenikał przez jej cienki kardigan. Funkcjonariuszka Lisa zmieniła ciężar, a wiązka latarki przecięła nerwową ścieżkę przez zużyte stopnie linoleum. „Jesteś pewna, że wszystko w porządku, pani Pietrowicz? Koniec zawrotów głowy?"
Anna machała lekceważącą ręką, gest zaskakująco energiczny przez osiemdziesiąt lat. „Pff. Zawroty głowy? Z małej wycieczki? Moje kości są twardsze niż ten budynek, kochanie. Potrzebowałem tylko chwili." Jej oczy, ostre i jasne jak wypolerowany strumień, utkwiły w twarzy Lisy. Młoda kobieta wyglądała na zmęczoną pod rześką czapką, z której uciekały pasma ciemnych włosów. Ładny. Tak poważnie. Anna poczuła znajome, niespokojne uderzenie pod żebrami. Życie jeszcze z nią nie zostało skończone. Nie na dłuższą metę.
Byłeś bardzo miły, oficerze - mruknęła Anna, a jej głos złagodniał. Zepchnęła się ze ściany, zamykając niewielką odległość między nimi. Powietrze trzeszczało, gęste od zapachu kurzu i czegoś innego – oczekiwanie, może. Strach? Lisa cofnęła się o pół kroku, a jej but zeskrobał się o szorstką podłogę.
- Wykonuję tylko swoją pracę, proszę pani. Uśmiech Lisy był szczelny, profesjonalny. Jej ręka unosiła się w pobliżu radia na pasku. „Wprowadźmy cię z powrotem do twojego mieszkania".
- Jeszcze nie teraz Anna wyciągnęła rękę, a jej pomarszczona dłoń była zaskakująco stabilna, gdy dotykała przedramienia Lisy. Tkanina jednolitego rękawa była gruba. „Takie mocne ramię" - oddychała Anna, a jej wzrok utkwił w Lisie. „Ochrona nas wszystkich". Zbliżyła się jeszcze bardziej, wkraczając w przestrzeń osobistą oficera. Lisa zamarła, a jej oddech słychać było w zamkniętej przestrzeni. Wiązka latarki lekko drżała.
„Pani Pietrowicz..." Głos Lisy trzymał ostrzeżenie, cienki i napięty.
Anna to zignorowała. Przeniknęło przez nią pragnienie, gwałtowne i niezaprzeczalne. Dziesięciolecia tęsknoty, spokojnej tęsknoty pośród przyziemności połączyły się w ten pojedynczy, lekkomyślny moment. Przechyliła głowę do góry. „Życie jest krótkie, funkcjonariuszko Lisa. Za krótko na żale." Zanim Lisa zdążyła zareagować, zanim zdążyła się odsunąć lub krzyknąć, Anna ruszyła do przodu. Jej usta, zaskakująco miękkie i natarczywe, przyciskały się do ust Lisy.
To nie było delikatne. Było głodne. Zaborczy. Anna włożyła w ten pocałunek osiemdziesiąt lat niezaspokojonej pasji, a jej ręce chwyciły ramiona Lisy. Lisa sapnęła o usta, dźwięk stłumiony przez ciśnienie. Jej ciało zesztywniało, po czym powoli, przerażająco ustąpiło. Opór stopił się jak wosk. Jej ramiona opadły pod uściskiem Anny. Jej usta rozstąpiły się nie w proteście, ale w oszołomionej, mimowolnej odpowiedzi. Anna poczuła, jak kapitulacja odbija się w kadrze młodszej kobiety. Zalał ją mocny triumf.
Ona ulega.
Anna złamała pocałunek, dysząc lekko. Lisa wpatrywała się w nią, oczy szeroko i ciemno z szoku, usta rozchylone i błyszczące. Nie było jeszcze gniewu, tylko głębokie zamieszanie. Anna nie wahała się. Opadła na kolana na zimne linoleum z prędkością, która zaprzeczała jej wiekowi. Jej ręce poszły do solidnego czarnego buta Lisy.
„Wha—?" Lisa zadławiła się, próbując się wycofać, ale uścisk Anny na łydce był zaskakująco silny.
Trzymaj się spokojnie - rozkazała Anna, z niskim i szorstkim głosem. Klamra ustąpiła. Zdjęła but, niedbale wrzucając go po schodach. Zatrzasnęło się głośno w nagłej ciszy klatki schodowej. Następnie gruba skarpetka policyjna, obrana i rzucona za butem. Goła stopa Lisy była blada w słabym świetle i bezbronna. Anna pochyliła głowę i przycisnęła usta do łuku, a następnie podbiła. Skóra była chłodna, lekko wilgotna. Wdychała zapach skóry i potu. Lisa wydała nad sobą mały, uduszony dźwięk.
Anna nie pozostała. Jej dłonie ruszyły w górę, łącząc ciemnoniebieskie spodnie mundurowe. Pilnymi, mocnymi holownikami zepchnęła tkaninę w uda Lisy, uważając tylko, aby nie rozerwać solidnego materiału. Połączyli siły wokół kostek Lisy, zatrzymując ją. Potem praktyczne bawełniane majtki pod spodem. Anna zaczepiła palce o pas i również je ściągnęła, mijając biodra, mijając uda, łącząc spodnie w plątaninie u stóp Lisy. Latarka, zapomniana, odsunęła się, rzucając szalone cienie po ścianach.
Lisa stała zamrożona, odsłonięta od pasa w dół w ponurym świetle klatki schodowej. Jej włosy łonowe były schludnym ciemnym trójkątem na tle bladej skóry. Anna patrzyła, zahipnotyzowana. Miąższ lśnił tam słabo, już wilgotny. Oddychanie. Żywy. Surowy, pierwotny zapach wypełnił nozdrza Anny.
Piękna - oddychała Anna, słowo gęste od podziwu i pożądania. Pochyliła się, ignorując ostre wdech Lisy, i przepuściła język przez miękkie loki. Następnie niżej powolne, celowe lizanie wzdłuż śliskich fałd pod spodem. Lisa gwałtownie szarpnęła, a jej gardło wyrwało się westchnienie. Anna chwyciła biodra, trzymając ją stabilnie. Pochowała tam twarz, smakując sól i piżmo, a jej język eksplorował starożytny, instynktowny rytm. Jej palce delikatnie zaplątały się w ciemne włosy łonowe, głaszcząc, dokuczając.
Ręce Lisy bezużytecznie trzepotały w powietrzu, zanim w końcu wylądowały na ramionach Anny. Nie odpychając jej. Sprzęgło. Jej oddech był teraz postrzępiony, płytkim westchnieniem i dziwnie odbijał się echem w zamkniętej przestrzeni. Anna poczuła drżenie przechodzące przez uda młodszej kobiety.
Kierowana zaciekłą potrzebą odzyskania poddanych ust Anna pchnęła się do pozycji pionowej, protestując kolanami. Ruszyła przeciwko Lisie, ponownie chwytając jej usta głębokim, wymagającym pocałunkiem. Tym razem Lisa się pocałowała, co było gorączkową, desperacką reakcją, a jej usta były gorące i ustępliwe. Anna wsunęła jedną rękę między ich ciała, a jej palce znalazły mokry upał, którego właśnie skosztowała. Wcisnęła dwa palce do środka, czując ciasne, zaciskające ciepło. Lisa wołała przeciwko ustam Anny, a jej ciało mimowolnie wyginało się w łuk.
Anna pilnie ćwiczyła palce, a kciuk znalazł opuchnięty nub powyżej. Pocałowała Lisę mocniej, połykając jej jęki, czując, jak gorączkowy puls pod jej dotykiem przyspiesza. Ręce Lisy szarpały Annę za plecy, przyciągając ją bliżej i zakotwiczając się, gdy jej nogi gwałtownie drżały. Powietrze było gęste od dźwięków wilgoci, poszarpanego oddechu i gorączkowego zarysowania materiału na skórze. Biodra Lisy zaczęły szarpać krótkimi, mimowolnymi pchnięciami w dłoń Anny.
Za drzwiami klatki schodowej zbliżały się stłumione kroki. Potem przestał. Wahające się pukanie wstrząsnęło ramą. „Oficer Kowalski? Wszystko tam w porządku? Słyszałem hałas." Głos mężczyzny, zaniepokojony. Kolejny lokator? Bezpieczeństwo?
Lisa zamarła w połowie ciągu, a jej oczy szeroko się otworzyły i utknęły w oczach Anny z czystym, niezafałszowanym przerażeniem. Jej ciało zacisnęło się niemożliwie ciasno wokół palców Anny. Uduszony jęk uciekł jej z ust, uwięziony w ustach Anny. Szalony rytm dłoni Anny jąkał się, zatrzymał. Jedynym dźwiękiem było teraz gorączkowe uderzenie serca Lisy w klatkę piersiową Anny i złowieszcza cisza za cienkimi metalowymi drzwiami.