Chapter 1: Confessions in the Dark
Niebieski blask laptopa malował upiorne cienie na twarzy Zuzy, gdy pochylała się nad klawiaturą, a jej oczy skanowały kolejne anonimowe wyznanie. *"Stałam naga przed oknem, serce waliło mi w piersiach, zastanawiając się, czy ktoś zobaczy..."* Jej oddech przyspieszył, palce zacisnęły się na krawędzi ekranu, jakby mogła wciągnąć się głębiej w historię. Pokój w akademiku wokół niej — skrzypiące łóżko, zatęchłe podręczniki, szum mini lodówki — rozpłynął się w szumie.
Przesunęła się pod cienką kołdrą, ale materiał nie zrobił nic, by stłumić ciepło pełznące w górę jej szyi. Jej zęby zatopiły się w dolnej wardze, pieczenie ledwo zarejestrowane, gdy słowa rozmywały się w obrazy — naga skóra, śmiałe spojrzenia, dreszcz bycia złapanym. Półpusty kubek herbaty stał porzucony na biurku, dawno wystygły obok lawiny pogniecionych notatek i pozaginanych książek w miękkiej oprawie.
Jej spojrzenie powędrowało do kalendarza na ścianie, którego krawędzie wyginały się od wilgoci. Drobne, tajemnicze znaki znaczyły daty — każda z nich to noc spędzona na pogoni za tym samym elektrycznym pośpiechem. Dreszcz anonimowości, wślizgiwania się w czyjąś skórę, choćby na kilka skradzionych minut.
Gwałtowny *ping* przeciął ciszę. Powiadomienie.
Poczuła ucisk w żołądku.
Nadawca został wymieniony tylko jako *"X"*, a zapowiedź wiadomości zawierała pojedynczą linijkę: *"Podoba Ci się program?"*
Zuza zamarła. Kursor drwiąco mrugnął nad przyciskiem *Ignoruj*.
„Okej, straszne” – mruknęła, ale jej zdradzieckie palce i tak zawisły w powietrzu.
Ciekawość zwyciężyła.
Kliknęło.
„Kto to jest?” — napisała i natychmiast tego pożałowała.
Odpowiedź nadeszła zanim zdążyła wydychać. *"Ktoś, kto zna twoje sekrety."*
Zatrzasnęła laptopa tak mocno, że kubek się zachwiał, a herbata niebezpiecznie chlupotała blisko jej notatek psychologicznych. Nagła ciemność sprawiła, że puls dudnił jej w uszach.
Jej oczy przeskakiwały po ciasnym pokoju — półotwarta szafa, krzywy plakat Virginii Woolf, kawałek światła na korytarzu pod drzwiami. Czy ktoś ją obserwował? Czy zostawiła otwarte rolety?
„Weź się w garść” – szepnęła, lecz jej ręce trzęsły się, gdy ponownie podniosła ekran.
*„Czego chcesz?”* napisała, a jej głos był niewiele głośniejszy od klikania klawiszy.
Link pojawił się natychmiast. *"Przyjdź i dowiedz się."*
Jej kciuk zawisł nad touchpadem. To było głupie. Niebezpieczne. Powinna się wylogować, usunąć wszystko, udawać, że nigdy tego nie widziała.
Ale dreszcz emocji już kłębił się w jej żołądku, ostry i słodki.
Kliknęło.
Pokój czatu był pusty, z wyjątkiem jednej linijki tekstu: *„Czekam, aż pokażesz mi, o czym czytałeś”.*
Zuza wydała z siebie drżący śmiech. „Tak, jasne.”
Jej palce zawisły. Usunięto. Spróbowano ponownie.
*"Co mam zrobić?"*
Odpowiedź była natychmiastowa.
*"Wszystko.
Słowo paliło siatkówki Zuzy, jaskrawo białe na ciemnym ekranie czatu. Wyobraziła sobie jakiegoś bezimiennego zboczeńca uśmiechającego się zza tego anonimowego „X”, delektującego się jej dyskomfortem jak tanim winem. Kwaśny smak zalał jej usta, gdy jej żołądek się skręcił.
Jej palce przelatywały po klawiaturze: *"Udowodnij, że wiesz, kim jestem."* Zawisła nad Enterem, gotowa zatrzasnąć laptopa, gdyby sytuacja stała się jeszcze dziwniejsza. Kursor drwiąco mrugnął.
Odpowiedź nadeszła natychmiast. *"Twoje ulubione miejsce w akademiku. Pod kalendarzem z pisarzami, prawda?"* Zaparło jej dech w piersiach — kalendarz był zaklinowany za chwiejnym stosem Dostojewskiego i Plath, ledwo widoczny, chyba że stanęło się tuż nad jej ramieniem.
Zuza poderwała głowę, rozglądając się po ciasnym pokoju – półotwartej szafie, krzywym plakacie Woolf, smudze światła na korytarzu pod drzwiami. „To szaleństwo” – wyszeptała, ale jej palce pozostały zamrożone nad klawiszami.
*"Co mam zrobić?"* napisała ponownie, po czym natychmiast znienawidziła, jak żałośnie to brzmiało. Jej własny głos zadrżał, gdy wymamrotała te słowa na głos.
Odpowiedź była zimnym ostrzem: *"Zdejmij bluzkę."* Szarpnęła się do tyłu, jakby ktoś ją uderzył. Puls walił jej w gardle, gorączkowy rytm strachu i — Boże pomóż jej — czegoś mroczniejszego, gorętszego.
*„Nie”* napisała i skasowała. *"Dlaczego?"*
*"Bo chcę zobaczyć, czy jesteś tak odważny, jak w tych historiich."* Te słowa ją zairytowały. Jej palce drżały, gdy zbliżała się do rąbka za dużej koszulki z zespołem.
Zawahała się, a jej knykcie zbielały na materiale. Tylko ekran. Tylko słowa. Kolejna anonimowa gra. Ale dreszcz bycia obserwowaną lizał jej kręgosłup jak płomień.
Gwałtownie wciągnęła powietrze i ściągnęła koszulę przez głowę. Chłodne powietrze szczypało jej nagą skórę. Na zaciemnionym ekranie laptopa jej odbicie patrzyło na nią — zarumienione policzki, rozchylone usta, rozszerzone źrenice. Nieznajomy.
*"Co teraz?"* - wykrzyknęła, wbijając palce w klawisze, zdesperowana, by odzyskać kontrolę.
*"Dotknij się."* Bez udawania. Bez gier. Tylko bezpośrednie polecenie, które sprawiło, że ciepło rozlało się nisko w jej brzuchu.
Zuza wpatrywała się we własną dłoń unoszącą się nad guzikiem jej dżinsów. Historie, które pochłaniała, były fantazją. To było prawdziwe. Zbyt prawdziwe.
Laptop zatrzasnął się z głośnym kliknięciem, pogrążając pokój w ciemności. Zwinęła się w ciasną kulkę pod kołdrą, przyciskając materiał do piersi niczym zbroję.
Jej telefon zabrzęczał na stoliku nocnym. Pojedyncza wiadomość od X: *"Szkoda. odblokowała, że jesteś odważniejsza."* Zuza wpatrywała się w sufit, a te słowa odbijały się echem w ciemności, wyzwanie, którego nie mogła odsłyszeć.
Nagła śmierć laptopa wydawała się boską interwencją — albo może po prostu kiepską żywotnością baterii. Wydychała powietrze przez nos, palce wciąż drgały pod wpływem ciepła klawiatury.
„Pieprzyć to” – mruknęła, odrzucając laptopa na bok. Wylądował ekranem w dół na kołdrze z głuchym *hum*. W pokoju unosił się zapach stęchłej herbaty i waniliowej świecy, którą zbyt długo paliła poprzedniej nocy.
Jej telefon zabrzęczał.
Rzuciła się na nią, niemal przewracając kubek. Na ekranie pojawił się błysk: *1 Nowa wiadomość od X*.
Jej kciuk zawisł. Usunęła powiadomienie.
Znów zabrzęczało.
„*Dobrze.*” Otworzyła.
*"Uciekasz?"*
Gardło Zuzy się zacisnęło. Litery rozmywały się, a oczy piekły. Pisała szybko, klikając paznokciami: *"Nie wiem co mam robić. To jest pojebane."*
Trzy kropki pulsowały. Zatrzymały się. Pulsowały ponownie.
*"Więc zapytaj mnie."*
Powietrze opuściło jej płuca w jednym drżącym pędzie. Wytarła dłonie o uda, pozostawiając wilgotne smugi na dżinsach.
„* Czego chcesz?*?” napisała i wstrzymała oddech.
Tym razem odpowiedź nadeszła wolniej, a każde słowo uderzało jak kamień:
*"Chcę poprosić mnie o to, czego naprawdę pragniesz."*
Zuzie zrobiło się sucho w ustach. Mini lodówka zaczęła brzęczeć głośniej. Gdzieś na korytarzu trzasnęły drzwi, śmiech wylał się przez cienkie ściany.
Skuliła się do przodu, łokcie na kolanach, telefon trzymany jak żywy granat. Prawda ciążyła jej za żebrami — nie tylko brudne historie, nie tylko pośpiech, ale ból bycia *widzianą*. Naprawdę widzianą.
Jej kciuki poruszyły się, zanim zdążyła je zatrzymać:
*"Pokaż mi jak..."*
Ekran przyciemnił się. Potrząsnęła nim gwałtownie. *"Nie wyłączaj się, kurwa!"*
Czarny.
Martwy.
Zuza rzuciła telefon na łóżko z dusicielskim dźwiękiem. Plakaty obserwowały w milczeniu, jak wyrywała kabel ładujący ze ściany, a jej ręce trzęsły się zbyt mocno, by go podłączyć. Zęby bezużytecznie drapały o port.
Za drzwiami skrzypiała podłoga.
Zamarła. Słuchała.
Nic.
Tylko jej własny nierówny oddech i zbyt głośne tykanie zegara w kształcie Dostojewskiego, wiszącego nad jej biurkiem.
Zuza wpatrywała się w puste ekrany – telefon i laptop były już martwe – i śmiała się głośno i niepewnie. „Co ja, kurwa, robię?”
Pytanie zawisło w powietrzu, pozostając bez odpowiedzi.
Podłączyła telefon. Obserwowała świecące logo Apple.
Czekanie.
Zawsze czekasz.
Logo Apple rozbłysło na czarno, rozpalonym do białości ekranem, przypalając siatkówki Zuzy w ciemnym pokoju w akademiku. Wcisnęła przycisk zasilania, jakby był jej winien pieniądze. „No, ty kawałku—” Ekran główny w końcu się zaświecił. Zero powiadomień.
Poczuła ucisk w żołądku.
Czy X ją zignorował? Ta myśl zabolała bardziej niż powinna. Jej kciuk zawisł nad kontaktem z mamą — co ona w ogóle powie? *Hej, prawie się rozebrałam dla nieznajomego, jak tam klub książki?*
Ciemny ekran telefonu odbijał jej plecy: rozwiane włosy, rozszerzone źrenice, obojczyki lśniące od potu.
„Jezu”. Zerwała kołdrę tak mocno, że uderzyła o podłogę. Zimne powietrze szczypało jej nagą skórę, gdy gorączkowo szukała koszulki Nirvany, pogniecionej przy łóżku. Wyblakła bawełna pachniała tanim mydłem do prania i trzydniowym noszeniem, gdy wkładała ją przez głowę.
Teraz czas na dżinsy.
Podskoczyła na jednej nodze, próbując je podciągnąć, dżins uparcie trzymał się w połowie uda. „Na cholerę…” Ostatni ruch i wsunęły się na miejsce, guzik wbijał się w jej brzuch, gdy wciągnęła go, by go zapiąć.
Adidasy.
Lewa sznurówka była zawiązana w maleńki gordyjski węzeł. Zuza skubała ją obgryzionymi paznokciami. „Kto cię związał, pieprzony harcerzu?” Węzeł puścił pod jej naporem. Zawiązała oba buty podwójnie, jakby przygotowywała się do bitwy.
Który, szczerze?
W pewnym sensie tak.
Laptop leżał ciemny na jej pogniecionych prześcieradłach, śpiąca bestia. Telefon ciążył jej w dłoni. Gdzieś tam czekał X.
Zuza wypuściła powietrze przez nos.
Czas dowiedzieć się, czy to była historia grozy, czy coś gorszego.
Jej kciuk odblokował ekran.
*1 nowa wiadomość.*
X: *Zajęło ci to sporo czasu.*
Z jej ust wyrwał się śmiech — pół nerwów, pół ulgi. Szybko napisała: *Musiałam założyć spodnie dla dużych dziewczynek. Dosłownie.*
Trzy kropki pojawiły się. Zniknęły.
X: *Szkoda.*
Puls Zuzy podskoczył.
Powinna przestać. Wiedziała, że powinna przestać.
Jej palce i tak się poruszyły: *Jesteś takim dupkiem.*
X: *Podoba ci się.*
I do cholery—
W pewnym sensie tak.
Laptop leżał ciemny na jej pogniecionych prześcieradłach, śpiąca bestia. Telefon ciążowy jej dłoni. Gdzieś tam dostarcza X.
Zuza wypuściła powietrze przez nos.
Czas dostępny, czy to była historia grozy, czy coś poważnego.
Jej kciuk odblokował ekran.
*1 nowa wiadomość.*
X: *Zajęło ci do sporo czasu.*
Z jej ust wyrwał się śmiech — pół nerwów, pół ulgi. Szybko napisała: *Musiałam spodnie dla dużych dziewczynek. Dosłownie.*
Trzy kropki ostateczne się. Zniknęły.
X: *Szkoda.*
Puls Zuzy podskoczył.
brak możliwości. Wyróżnia się, że powinna wystąpić.
Jej miejsce i tak się poruszyłem: *Jest takim dupkiem.*
X: *Podoba ci się.*
Zuza wpatrywała się w te trzy słowa, aż do liter, które zaczęły się rozmywać. Ciepło rozlało się po jej, dokładnie tak samo jak następnie, gdy czytała te historie. Zagryzła wargę, aż poczujesz smak krwi.
„Co jest ze względu na nie tak?” — wyszeptała do pustego pokoju.
Ale co tam.
dokładnie, co się pobrać.
X: *Widzę, że milczysz. Więc do prawdy.*
Zuza zamknęła oczy, wyobrażając sobie, że ktoś naprawdę ją zaatakował. Te niewidzialne oczy sączące każdy jej ruch, każdy oddech. Dreszcz przebiegł jej po plecach — strach pomieszany z czymś, co było zbyt bliskie podnieceniu.
„Jestem pojebana” — stwierdziła na głos.
Otworzyły oczy i zaczęły pisać: *Może trochę.* Potem, żałując swoje szczerości, dodała szybko: *Ale i tak jesteś pełzający.*
X natychmiast: *Więc creemem, który cię podnieca?*
Zuza jęknęła, zakrywając twarz dłońmi. To wymykało się spod kontroli. zabezpieczenie zablokowane X, usunięcie blokady, umożliwienie, aby nigdy nie było dostępne. Ale myśl o wyeliminowaniu przestępstw, o straceniu tej elektryzującej — była chora — spowodowana, że zawahała się.
Przeciągnięcie dłoni po twarzy i użycie przez miejsce na ekranie. X zaistniał. Obserwował. Ocenił.
„Cholera” — mruknęła, pobierając powietrze.
W końcu napisała: *Co chcesz, zgłosić?*
Odpowiedź X była prosta: *Prawdę.*
Zuza wpatrywała się w jedno słowo, aż zaczęło migotać przed jej oczami. Prawda była taka, że była ciekawa. Przerażona, ale ciekawa. I może, tylko może, trochę podekscytowana.
Przypomniała sobie historie, które czytały online — kobiety, które przyjmowały swoje pragnienia, które rozkoszowały się dostępnymi ciałami. Czy ona może być taka?
Jej miejsce zawisło nad komórką, milion myśli przelatujących przez głowę. W końcu napisał: *Boję się, ale... chcę wiedzieć, co będzie dalej.*
Nastąpiła długa pauza, cisza, która się tak bardzo, że Zuza kontrolowana, że eksploduje. W końcu X dnia: *Dobrze. Do początku.*
Zuza opadła na poduszki, serce walące jak szalone. umiała to. Bała się, ale chciała więcej. A to samo w sobie było przerażające.
Podniecające.
X: *Powiedz mi, co czujesz w tej chwili.*
Zuza zamknęła oczy, dotykając doznań w swoim ciele: ciepło na skórze, trzepotanie w żołądku, ucisk w klatce piersiowej. Otworzyła oczy i napisała, miejsce drżące: *Jestem... podniecona. Ja do mnie cholernie straszny.*
Ekran przygasł na sekundę, a potem rozbłysnął nowa wiadomość:
*Wiem.*
Zuza wyczuwalna, jak coś w niej pęka.
I, że nie będzie to ryzykowne.
Zuza wpatrywała się w słowa "Wiem", jej oddech zatrzymał się w gardle. Palce drżały nad szufladą, gdy kosza w klucze: "Co to w całości znaczy?"
Odpowiedź natychmiast: "To znaczy, że cię widzę, Zuza. Całą." Dreszcz przebiegł jej po plecach. To nie był przypadkowy zboczeniec - ten ktoś został uznany za jej imię. Jak?
„Kurwa” - wyszeptała, przyciskając dłoń do ust. Telefon wypadł na kołdrę.
Panika wezbrała w niej jak fala. Musiała przerwać. Teraz. „Koniec” - napisał, głos łamiąc się, gdy zadziałał słowa na głos. „Zostaw mnie.”
Ale nawet gdy wysłała wiadomość, część której nie chciała, aby się skończyło. To podniecenie, niebezpieczeństwo, zakazana ekscytacja - wszystko było zbyt odurzające.
X nie powstało od razu, a niepokój Zuzy powstał z każdej sekundy. W końcu się wystraszył? To już koniec?
Już znajdziesz laptopa, gdy pojawi się nowa wiadomość: "Nie okłamuj się, Zuza. Musisz tego tak samo jak ja."
Słowa uderzające jak uderzenie w brzuch. Czy to prawda? Czy naprawdę była zdesperowana za uwagę, za potwierdzeniem, że ryzykowała wszystko dla nieznajomego w internecie?
Zamknięte oczy, zablokowane myśli pędzące przez światło. Ale słowa X migotały przed jej oczami, drażniąc, atakując przez krytykę się do prawdy.
W końcu poddała się. "Dobra" - napisała, miejsce drżące. „Co mam robić?”
Odpowiedź X była prosta: "Pokaż mi, co masz na sobie."
Zuza zawahała się. To był krok za daleko. Nie wolno tego robić. Czy mogę?
Ale myśl o rozczarowaniu X, o stracie tej więzi, była zbyt trudna do zniesienia. pęknięcia w dół na dużej za dużej Nirvany i przygryzła wargę.
Pomyślała, że po rąbek sukienki i zaczęła ją podnosić. Chłodne powietrze musnęło jej wody, aż wzdrygnęła się.
Gdy maska pojawiła się nad głową, dostrzegła swoje uderzenie w wygaszonym ekranie - szerokie oczy pełne strachu i podniecenia.
Zatrzymało się, serce walące jak młot. Czy naprawdę to zrobisz? Pokaże obcemu ciału? Odpowiedź, którą wysłała, brzmiała: tak.
Ekran laptopa rozbłysnął. Nowa wiadomość:
"Pokazujesz się?"
Jej miejsce zawisło nad trzymaną. wiedziała, że do szaleństwa. Możesz się czuć.
Ale ciepło rozlewające się w jej brzuchu zostało spowodowane przez rozsądek.
"Tak" - wysłałem i wysłałem, zanim zdążyła się rozmyślić.
Odpowiedź natychmiast: natychmiast
"Wiem."
Zuza wpatrywała się w to jedno słowo, aż litery zaczęły się rozmywać. Jej palce drżały nad klawiaturą, gdy wpisywała: "Co to w ogóle znaczy?" Serce waliło jej tak głośno, że niemal zagłuszało szum laptopa.
Ekran rozbłysnął nową wiadomością: "To znaczy, że cię widzę, Zuza. Całą."
Dreszcz przebiegł jej po plecach. To nie był przypadkowy zboczeniec - ten ktoś znał jej imię. Jak? W pokoju zrobiło się nagle duszno, choć okno było szeroko otwarte.
"Kurwa," wyszeptała, przyciskając dłoń do ust. Telefon wypadł jej na kołdrę z głuchym *plum*.
Panika wezbrała w niej jak fala. Musiała to przerwać. Teraz. "Koniec," napisała, głos łamiąc się, gdy wymawiała słowa na głos. "Zostaw mnie."
Ale nawet gdy wysłała wiadomość, część jej nie chciała, żeby to się skończyło. To podniecenie, niebezpieczeństwo, zakazana ekscytacja - wszystko było zbyt odurzające.
X nie odpowiedział od razu, a niepokój Zuzy rósł z każdą sekundą. W końcu się wystraszył? To już koniec?
Już sięgała po laptopa, gdy pojawiła się nowa wiadomość: "Nie okłamuj się, Zuza. Pragniesz tego tak samo jak ja."
Słowa uderzyły jak cios w brzuch. Czy to prawda? Czy naprawdę była aż tak zdesperowana za uwagą, za potwierdzeniem, że ryzykowała wszystko dla nieznajomego w internecie?
Zamknęła oczy, próbując zablokować myśli pędzące przez głowę. Ale słowa X migotały przed jej oczami, drażniąc, zmuszając do przyznania się do prawdy.
W końcu poddała się. "Dobra," napisała, palce drżące. "Co mam zrobić?"
Odpowiedź X była prosta: "Pokaż mi, co masz na sobie."
Zuza zawahała się. To był krok za daleko. Nie powinna tego robić. Ale czy mogła się powstrzymać?
Myśl o rozczarowaniu X, o stracie tej więzi, była zbyt trudna do zniesienia. Chwyciła za rąbek za dużej koszulki Nirvany i przygryzła wargę.
Powoli uniosła materiał, chłodne powietrze muskając jej skórę, aż wzdrygnęła się.
Gdy koszulka znalazła się nad głową, dostrzegła swoje odbicie w wygaszonym ekranie laptopa - szerokie oczy pełne strachu i dziwnego, niezaprzeczalnego podniecenia.
"Pokazujesz się?" - zapytał X.
Jej palce zawisły nad klawiaturą. Wiedziała, że to szaleństwo. Powinna się zatrzymać.
Ale ciepło rozlewające się w jej brzuchu zagłuszało głos rozsądku.
"Tak," wysłała, zanim zdążyła się rozmyślić.
Ekran laptopa zgasł.
Zuza stała naga w blasku monitora, skóra pokryta gęsią skórką, serce tłukące się jak ptak w klatce. Minuty ciągnęły się w nieskończoność, a jej oddech zamarł w gardle, gdy czekała na odpowiedź. "No i co teraz, geniuszu?" mruknęła do siebie, nerwowo gryząc paznokieć.
DING.
Nie z laptopa.
Zuza aż podskoczyła, rozglądając się po pokoju. "Co do—"
Dźwięk narastał, dochodząc zza cienkiej ściany. "Serio? Kto puszcza muzykę o trzeciej nad ranem?" warknęła, chwytając poduszkę.
Melodia była znajoma. Zuza zamarła. "To... moja playlista."
Dzwonek ustał tak nagle, jak się pojawił.
Cisza.
Potem—
PUK. PUK.
"Jezu Chryste!" Zuza skuliła się, chwytając koszulkę z podłogi. "Kto, u diabła—"
PUK. PUK.
Podeszła do drzwi na palcach, serce w gardle. "Kto tam?" krzyknęła, głos zdradzający panikę.
Żadnej odpowiedzi.
Zuza przycisnęła ucho do drzwi. Nic.
"Okej, okej, może to tylko Marek z naprzeciwka znowu się upił—"
Wtedy zobaczyła biały kształt na podłodze.
Koperta.
"Nie, nie, nie," wyszeptała, cofając się. "To nie może być—"
Ostrożnie podniosła ją dwoma palcami, jakby mogła ją poparzyć. Koperta była dziwnie ciężka.
"Cholera jasna," mruknęła, rozrywając brzeg paznokciem.
Zdjęcie wysunęło się na podłogę.
Zuza zamarła.
To była ona.
Stojąca nago przed laptopem.
Zrobione przed chwilą.
Jej dłonie zaczęły drżeć, gdy odwróciła zdjęcie.
Czerwonym flamastrem ktoś napisał:
"Puk, puk."