Chapter 1: Poranek z bólem
Pierwszą rzeczą, jaką poczułem, nie było poranne światło przedzierające się przez szparę w zasłonach. To była obecność. Zmiana w powietrzu, cisza, która oznaczała, że nie jestem sam.
Moje oczy szeroko się otworzyły.
Zosia stała przy moim łóżku, już ubrana w swój czarny strój sportowy, z włosami związanymi w surowy kucyk. Delikatne, szare poranne światło odbijało się od grubego skórzanego paska, który nonszalancko zawiązała wokół dłoni. Nie uśmiechała się. Nigdy tak naprawdę się nie uśmiechała z tego powodu.
– Wstawaj, mała suko – powiedziała głosem płaskim i ochrypłym jak poranek. „Czas na poranną użycie.”
Serce natychmiast uderzyło mnie o żebra. „Nie, Zosia… dopiero się sprawdzam. Jeszcze nawet nie…” Protest był czystym instynktem, bezużytecznym łapaniem powietrza.
Było za późno. Jej wolna ręka wystrzeliła, zaciskając się na moim bicepsie z siłą, która zaparła mi dech w piersiach. Wyciągnęła mnie z plątaniny kołdry z przerażającą łatwością. Potknąłem się, stopy zaplątały mi się w tkaninę, a ona, na wpół wlokąc, na wpół prowadząc, poprowadziła mnie przez trzy kroki do swojego schludnie pościelonego łóżka.
„Proszę” – jęknęłam, słowo to było automatyczne.
„Proszę, co?” zapytała, popychając mnie do przodu, aż moje biodra dotknęły krawędzi jej materaca. Jej dłoń mocno wbiła się między moje łopatki, pochylając mnie. Zużyta bawełna moich spodni od piżamy nie stanowiła żadnej ochrony. Jednym sprawnym pociągnięciem ściągnęła je i moją bieliznę do kolan. Chłodne powietrze w pokoju uderzyło mnie w skórę, wywołując gęsią skórkę.
Zacisnęłam oczy, przygotowując się. Pierwsza sekunda oczekiwania zawsze była najgorsza, otchłań strachu bez dna.
Nie trwało to długo.
PĘKAĆ!
Jej dłoń, szeroka i zrogowaciała od ciężarów, wylądowała prosto na obu policzkach. Dźwięk był nieprzyzwoicie głośny w cichym pokoju. Rozległ się ostry, gorący wybuch bólu, a po nim głębokie, promieniujące ukłucie, które odebrało mi dech w piersiach.
Wydałam z siebie stłumiony jęk.
TRZASK! TRZASK! TRZASK!
Trzy kolejne, szybkostrzelne, pokrywające moją skórę identycznymi, nakładającymi się plamami ognia. Nie rozgrzewała się. To był główny punkt programu od samego pierwszego uderzenia.
„Za co?” – wyszeptałam, odwracając głowę, żeby na nią spojrzeć. Łzy już zamazywały mi wzrok.
Zatrzymała się, gdy pasek szepnął sam do siebie, gdy poprawiała uchwyt. „Za wczorajsze moje przy kolacji. Za dziesięć żen głosu. Za to, oddychasz tak głupio.” Jej wyjaśnienie było nudną recytacją. „A dlatego, że mam okres i boli mnie brzuch. A twój płacz mi pomaga.”
To beztroskie okrucieństwo wywołało kolejną falę łez. Nie było kłótni. Żadnej logiki. Tylko jej nastrój i mój tyłek.
Pas świsnął w powietrzu.
BUM!
Czysty, skoncentrowany ból przeszył mi środek policzków. Krzyczałem w jej kołdrę, zaciskając pięści na materiale. To był inny, głębszy ból niż ten, który odczuwałem w jej dłoni – ostre cięcie, które przerodziło się w gęsty, palący, pulsujący ból.
TRZĘSK! TRZĘSK!
Położyła dwa kolejne równoległe pasy, niżej, rozpalając delikatną skórę w miejscu, gdzie moje uda stykały się z pośladkami. Szarpnęłam się, moje nogi próbowały instynktownie drgnąć, ale jej ciężar przygniótł moje plecy, unieruchamiając mnie. Ciosy padały teraz miarowym, rytmicznym deszczem. Nie liczyła. Pracowała. Pas uderzał, ręka uderzała, czasem na zmianę, czasem parami. Ból przestał być oddzielnymi zdarzeniami, a zlał się w ryczący, szkarłatny piekło.
Rozpłynęłam się w szczerym, głośnym szlochu. Katar i łzy przesiąkły kołdrę. Błagania stały się nieskładne, tylko „aaaah!” i „nie!” wymamrotały przy każdym uderzeniu. Nienawidziłam tego. Nienawidziłam jej. A jednak jakaś zdradziecka, wstydliwa część mnie skłoniła się ku katharsis, całkowitemu poddaniu. Świat zawęził się do tego bólu, tego wyzwolenia, jej całkowitej kontroli.
W końcu, po trwającej wieczność nawałnica ustała.
Całe moje ciało drżało z powodu urywanego oddechu i wstrząsów wtórnych bólu. Skóra na moich pośladkach wydawała się ogromna, napięta i pulsująca żarem niczym drugie słońce.
„Stój” – rozkazała Zosia.
Podniosłem się, moje ruchy były chwiejne i żałosne. Z trudem podciągnąłem piżamę na ruinę, szorstki materiał był dla mnie kolejną torturą. Stałem przed nią, nie mogąc powstrzymać płaczu, z unoszącymi się ramionami.
Zwinęła pasek i położyła go na stoliku nocnym. Spojrzała na mnie, przechylając głowę. Z jej nozdrzy wydobył się powolny, pełen satysfakcji oddech. Wyciągnęła rękę i otarła kciukiem pod moim okiem, rozmazując łzę po moim policzku. Jej wyraz twarzy złagodniał, a napięcie wokół ust zniknęło.
„Dobrze” – szepnęła bardziej do siebie niż do mnie. „Lepiej.” Otwarcie podziwiała swoje dzieło, jej wzrok zatrzymał się tam, gdzie – jak wiedziała – skóra pod bawełną była mocno czerwona. „Idź się umyj. Idę grzeczną dzisiaj w szkole, tak?”
Skinęłam głową, a łzy wciąż spływały mi po twarzy. Jedynym dźwiękiem, jaki byłam w stanie wydobyć, był głośne łkanie.
Pogłaskała mnie po obolałym policzku, gestem niemal pieszczotliwym, i odwróciła się, żeby wziąć torbę na siłownię. Lekcja się skończyła. Na razie.
Powlokłam się w stronę łazienki, każdy krok przypominał mi o tym. Korytarz wydawał się długi na dziesięć mil. Mijając lustro na korytarzu, dostrzegłam obraz własnej pokiereszowanej twarzy, opuchniętej i poplamionej. Na korytarzu Zosia nuciła jakąś popową piosenkę, jej nastrój wyraźnie się poprawił, burza minęła. Mój płacz, mój ból, były dla niej ukojeniem. I zrobimy to wszystko jeszcze raz, prawdopodobnie prędzej niż później. Może na szkolnym korytarzu między lekcjami, jeśli będzie miała na to ochotę. Ta myśl wywołała nowy, cichy szloch w moim podrażnionym gardle. Tak właśnie zaczął się dzień.