Chapter 3: Nocna sesja kar
Głęboka, fioletowoczarna barwa nieba za oknem była absolutna. Jedynym światłem w pokoju była mała, solna lampa Zosi, rzucająca na świat przyćmioną, różowopomarańczową poświatę. Pompa akwariowa nuciła swoją stałą, cichą pieśń. Pogrążony byłem w bezsennym, wyczerpanym śnie, a moje ciało w końcu pozwoliło mi na kilka godzin odrętwienia i ucieczki od pulsującego bólu promieniującego z pleców.
Ból powrócił ze zdwojoną siłą, ale z innego kierunku.
Ostre, rozdzierające ukłucie w skórę głowy gwałtownie wyrwało mnie z otępienia. Gwałtownie sapnęłam, a moje oczy otworzyły się szeroko, by ujrzeć ziarniste, różowawe cienie sufitu. Ktoś zacisnął pięść na moich długich, ciemnych włosach, odrywając moją głowę od poduszki.
„Śpisz?” Jej głos był cichym, jadowitym szeptem tuż obok mojego ucha. Ciepło jej oddechu wydawało się nieprzyzwoite. „Myślisz, że dzień już się zakończył?”
„Zosia, nie…” wykrztusiłam, a mój głos był ochrypły od snu i natychmiastowego, zwierzęcego strachu.
„Wstaw.”
Nie puściła moich włosów. Użyła ich jako uchwytu, podnosząc mnie do pozycji siedzącej. Koc otulił moją talię. Wtedy zobaczyłem go w jej drugiej ręce, trzymanej luźno jak pałkę: ciężką szczotkę do włosów z drewnianym trzonkiem. Blade drewno brzozy zdawało się jarzyć w świetle lampy.
„Na moje łóżko. Teraz.” Delikatnym pchnięciem uwolniła moje włosy.
Moje serce biło jak szalony ptak w piersi. „To niesprawiedliwe! Stałem już pasem, przed chwilą prawie! Mój mózg jest…” Słowa utknęły mi w gardle. Skarga była zawsze możliwym możliwym ruchem.
Po prostu wpatrywała się we mnie, a jej twarz przypominała spokojną maskę. Cisza w niej była bardziej przerażająca niż jakikolwiek krzyk. „Dziś otrzymane, które zostały zapamiętane do końca tygodnia. Może trwały. Liczyłem, że ta wieczorna sesja z pasem będzie dla ciebie wysłuchana.
„Nie, nie wydziela!” Wstałam, nogi jak z galarety, i pokulałam te dwa kroki do jej łóżka. Jego poszewka pachniała jej perfumami, cytrusami i innymi zimnymi. To był zapach ogólny.
„Połóż się. Na brzuchu.”
Poczynając, jakby w śnie, po zastosowaniu się do jej twarzy. Czułam, jak jej ręka chwyta za gumę moich spodni od piżamy i majtek za jeden razem, ściągając je do połowy ud. Chłodne powietrze odprowadzające w rozpaloną, pokiereszowaną powietrzną. Skuliłam się.
“Nie ruszaj się.”
Usłyszałam lekki szelest jej dżinsów, gdy klękała na łóżku obok mnie. Potem cisza, trwająca właśnie długo, natychmiast drżeć.
Pierwsze uderzenie szczotki nie wydaneo dźwięk. Był taki, który spowodował wstrząs całego mojego ciała. Ból był natychmiastowy i głęboki, inny niż od paska – mniej rozcinający, bardziej miażdżący, skupiony. Wydusił ze mnie krótki, ostry świst.
TRZASK. TRZASK.
Dwa kolejne, szybko, w samo miejsce. Ognista procedura rozlała się pod skórę. Krzyknęłam, grzebiąc w jej prześcieradle.
„Cicho” – mruknęła. Jej telefon komórkowy, obciążenie, czynnościa nudne, domowe.
zacznij pracować metodycznie. Szczotka opadała z miażdżącą, miarową regularnością. Każde uderzenie było oddzielnym, katastrofalnym skutkiem. Drewno miażdżyło już pręgi, uderzając głęboko w mięśnie. Nie dostępny w całym obszarze. Wybierała pasmo skóry i je niszczyła, uderzenie za uderzenie, aż do zniszczenia, jak bulgocze i pali się pod powierzchnią.
„Dziękuj mi”, powiedział, nie ponosiu. TRZASK. „Że cię poprawiam.” TRZASK. „Małe suko.”
Łzy następują mi do natychmiastowego, gorącego i obfitego. Zalewały jej, tworząc ciemną, mokrą plamę. Mój płacz był wysoki, niekontrolowany, pełen, rozpaczy. To nie było jak wcześniej. Tamto było gniewem i upokorzeniem. To było czyste unicestwienie.
„Dziękuję!” wykrztusiłam między szlochami, moje ciało szarpane przy każdym uderzeniu. „Dziękuję, Zosiu! Dziękuję!”
„Proszę bardzo”, automatycznie, automatycznie, jeśli chodzi o szklankę wody.
Uderzenia trwałe. Straciłam poczucie czasu, miejsca, wszystkiego poza drewnianym piekłem, które roztrzaskiwało się o moje ciało. konieczne, że po pasie nie może być już gorzej. Myliłam się. To było fatalne. To było intymne, domowe narzędzie zamienione w broń, a jej spokój stanowił nieskończenie bardziej przerażający niż jakikolwiek wściekłość.
W końcu się zatrzymała.
Słychać było tylko mój charkotliwy, łkający oddech i ciche buczenie pompy akwariowej. Czułam, jak jej wędruje po zniszczeniach.
lekkie, natychmiastowe zadziałanie na najbardziej wrażliwego miejsca. To był jej palec, wypukłość jednej z pręg.
„Piękny”, szepnęła do siebie, aw jej głosie zabrzmiała autentyczna fascynacja. „Naprawdę piękna. Prawie idealna.”
Odsunąć się. Usłyszałem, jak szczotka z cichym stuknięciem ląduje na nocnym stoliku.
„Śpij”, jej głos był zwyczajny, codzienny. „Rano pojedziemy do szkół. Będziesz korzystać z twardej ławce. Będziesz o tym dodatkowym przy każdym ruchu.”
następstwem, jak idzie do łazienki, jak odkręcając wodę.
Leżałem nieporuszony, płacząc cicho w jej zasilaniu. Ból był wszechogarniający, żywy, pulsujący własnym rytmem. Każdy nerw krzyczał. Gdy użyłam natychmiastowego przepuszczenia nogę, świeży jad natychmiastowy przeszył mnie od bioder do awaryjnego.
W ostatecznym rozwiązaniu, z wyprowadzonym z łóżka na łóżko. Na czworakach, jak zwierzę, doczołgałam się na swoje posłanie. Nie trzymaj siły, przez podciągnięcie ubrań. Po prostu padłam na brzuch na swój własny, chłodny materac, drżący.
Z łazienki dobiegłej odgłosu szczotkowania zębów. Normalny, poranny dźwięk.
Patrzyłam w ciemność za odbiornikc, jak gorące łzy spływają mi po skroniach. o twardych, nadzorczych ławkach w szkole. O długim dniu stosowania przede wszystkim. Każda minuta, w której będę zmuszona się poruszyć.
I najstraszniejsza myśl ze wszystkich, cicha i podstępna, wpełzająca w przestrzenie między falami bólu: dostępna, aby rano nadeszło szybkie. Aby już ją zobaczyć przy śniadaniu, aby usłyszeć, jak mówi „wsiadaj do samochodu”. Pragnęłam tej strasznej, utrzymującej się normalności, która była sztuczna.
To pragnienie przerażało mnie bardziej niż sama szczotka. Płakałam nad nim najbardziej.