Chapter 2: Sypialnia wieczorem
Poranne pieczenie w końcu ustąpiło miejsca tępemu, uporczywemu bólowi, gdy cienie późnego popołudnia rozciągnęły się po podłodze naszej sypialni. Spędziłam dzień, poruszając się ostrożnie, a szorstki materiał moich szkolnych dżinsów nieustannie mi o tym przypominał. Za każdym razem, gdy ruszyłam się na krześle podczas lekcji, zapalała się we mnie nowa iskra. To było znajome, żałosne zwieńczenie mojego dnia.
Leżałem na łóżku, ze słuchawkami na uszach, próbując zatracić się w potoku agresywnej muzyki, która pasowała do mojego nastroju, gdy nagle drzwi się otworzyły.
To nie było normalne zamykanie. To był trzask drewna o ramę, który wibrował w podłodze. Odsunąłem jedną słuchawkę.
Zosia stała w drzwiach, wciąż w płaszczu, z twarzą jak burzowa chmura. Oczy miała zaczerwienione, szczękę zaciśniętą. Nie spojrzała na mnie. Rzuciła po prostu klucze na biurko, gdzie z hukiem uderzyły o podręcznik.
„O kurwa” – mruknąłem pod nosem, a muzyka stała się odległym, metalicznym terkotem w moim odsłoniętym uchu.
Usłyszała mnie. Jej głowa odwróciła się w moją stronę. „Coś powiedziałeś?”
„Nic” – powiedziałam szybko, siadając. Moje serce zaczynało bić tym znajomym, szalonym rytmem. To nie była kontrolowana, niemal rytualna poranna Zosia. To było coś wybuchowego.
„Zamknij tę muzykę” – syknęła, zdejmując płaszcz i rzucając go na krzesło. „Teraz.”
Mocowałem się z telefonem, zatrzymując utwór. Nagła cisza była gęsta i ciężka.
Stała na środku pokoju, oddychając ciężko przez nos. „Dziesięć debilów. Dziesięć absolutnych, żałosny chuj.” Nie rozmawiała ze mną. Mówiła do pokoju, do świata. „Myślał, że może się nie odzywać przez dwa dni? Myślał, że będę czekać?”
Ach. Chłopak. Kuba. Zawsze Kuba. Jego grzechy zawsze były dla mnie nagłymi wypadkami.
„Może był zajęty?” – zapytałam, zanim zdążyłam się powstrzymać. Odruch. Pyskata, arogancka Wiktoria, drażniła niedźwiedzia.
Powoli odwróciła się twarzą do mnie. Na jej ustach pojawił się zimny, pozbawiony humoru uśmiech. „Zajęty. Tak. A wiesz, kto teraz będzie zajęty?”
Przełknęłam ślinę, gardło miałam suche.
„Stań. Na środku.” Jej głos był niski, pozbawiony wcześniejszej energii. Było gorzej.
Wstałam, nogi miałam jak z drewna. Znałam procedurę. Podeszłam do pustej przestrzeni między naszymi łóżkami, a pod skarpetkami czułam stary, szorstki dywan.
„Spodnie od piżamy. Na dół.”
Moje palce drżały, gdy mocowałam się z wiązaniem bawełnianych spodni od piżamy. Poranna kara wydawała się być odległą przeszłością. To był świeży ląd. Opuściłam je do kostek, chłodne wieczorne powietrze szczypało mnie w skórę. Wpatrywałam się w okno, w głęboki błękit zmierzchającego nieba.
Usłyszałem brzęk klamry jej paska, powolny, miarowy szept skóry przeciąganej przez szlufki. Dźwięk był głośniejszy niż jakikolwiek krzyk.
„Dziś mam okres” – mówiła konwersacyjnie, jakby rozmawiała o pogodzie. „Jestem wściekła. Więc będziesz płakać długo. Rozumiesz?”
Nie muszę. Jakie znaczenie ma znaczenie?
Pierwsze uderzenie nie było ostrzeżeniem. Byłoby pełne siły.
ŚWIĘĆ!
Pasek owinął się wokół mnie, rozpalając smagającą ogień na całej szerokości moich pośladków. Krzyknęłam, moje ciało szarpnęło się do przodu. Nie było czasu na złapanie oddechu.
TRZĘSK! TRZĘSK! TRZĘSK!
Uderzenia padały jeden za drugi, w brutalnym tempie. Nie rozmieszczała ich. Atakowała. Skóra, już od porynki, protestowała z niebywałą siedzibą. uderzenie nastąpiło jak rozlewanie oleju na otwarte ranę.
„Za jego głupi uśmiech!” TRZĘSK!
„Za to, że każe mi czekać!” ŚWIŚĆ!
„Za dziesięć cały, żałosny dzień!” TRZĘSK!
Jej słowa mieszają się z dźwiękami skórzanymi, bicza i moimi dostępnymi, urywanymi wrzaskami. Płakałam już, łzy leciały mi po twarzy, do moich ust, słone i gorzkie. Nieprawidłowo. Skuliłam się, moje ręce wpadły na tył, zanim natychmiast je cofnęłam, że to tylko problem związany z problemem.
„Ręce przy sobie!” wrzasnęła, a pasek świsnął, uderzając mnie w tylną część ud. Nowy, ostry ból. Skuliłam ręce na piersi, szarpiąc własną koszulkę.
Ona nie przestawała. Jej złość nie była już napięta na nieobecnego Kubę. był tu, w tym pokoju, w mięśniach jej występowania, w brutalnym zamachu paska. trzebam, jak skóra zaczyna się nabrzmiewać, staje się nienaturalnie gorąca i napięta pod tym bombardowaniem.
Nie wiem, jak długo do stóp. Czas rozpadł się na cierpienie i problemy. Moje krzyki przekształciły się w jeden ciągły, zachrypnięty szloch. Już nie odpowiedziałam. Po prostu znosiłam, powstają na chwiejnych, moje ciało szarpane przy każdym uderzeniu.
W końcu, uderzenie zatrzymało się w połowie zamachu.
Stała za kontrolowanie, dysząc. konieczne jest oddychanie. Czułam jej obecność na zniszczonej skórze.
„Dosyć” powiedziała cicho, nie do mnie, tylko do siebie.
Pasek opadł na przerwę z głuchym plasknięciem.
„Nie ruszaj się” – nakazała. Usłyszałem, jak siadam na krawędzi twojego łóżka, jakby nagle było bardzo istotne. „Płaczę. Głośno. Chcę to nieść.”
Stałam, drżąc od stóp do głów, moje pośladki paliły się ogniście, pulsując w rytm mojego szalonego bicia serca. Pod wpływem, które wystąpiło w systemie sufitowym, umożliwiłem, przez szloch wzięty z moich klatek schodowych. To nie było już udawane. To był szorstki, brzydki, rozdzierający dźwięk, pełen upokorzeń i czystego, szkodliwego. Płakałam za nią, za poranek, za Kubę, za moje własne życie, które toczyło się w tym pokoju na tym dywanie.
leczenieam, jak jej oddech się uspokajał. W ciszy, która wypełniała tylko mój płacz, było niemal coś pokojowego.
Po chwili usłyszałem jej głos, prawie senny. „Dobrze. Możesz iść.”
Nie podjęłam się. Pociągnęliśmy spodnie od piżamy, wzdrygując się, gdy tkanina dotknęła mojej skóry. Nie wystąpiam na nią. Powłóczyłam się do łazienki, mój płacz przycichł do cichego łkania.
Zamknąłem drzwi. W świetle jarzeniówek moje uderzenie w lustrze było przerażające: podpuchnięte, czerwone oczy, rozwichrzone włosy. Obróciłam się, patrząc przez ramię. Skóra była pokryta określeniem wypukłych, purpurowych pręg, niektóre wynikające z siebie, tworzące ukryte, prawie bordowe plamy. Był to brutalny, okropny obraz.
I tu, w samotności, z dala od jej uspokojonego wyszukiwania, urządzenie już nie jest dostarczane. Patrzyłam na zdziwm, pustym oderwaniem. Po prostu są tam, oddychając, słuchając, jak włączają się pompy w ich akwarium, normalny, domowy dźwięk. Na zewnątrz był tylko głęboki ból i głęboka, dudniąca cisza.