Chapter 1: Pierwszy dzień w nowej szkole
Powietrze na korytarzu szkoły technicznej pachniało deszczem i starym kurzem. Był to ciasny, ciemny korytarz wyłożony zniszczonym przez wiatr linoleum w kolorze pleśni i wojskowego munduru. Oskar Nowak oparł się potężnym ramieniem o zimną ścianę z pustaków, a materiał jego koszuli napinał się. Z prawej strony, przez drzwi z okrągłymi, wzmocnionymi oknami, dobiegały stłumione odgłosy klas. Po lewej stronie, do ściany przykręcona była wąska, metalowa ławka, pokryta graffiti i inicjałami. W pomieszczeniu unosił się zapach mokrego betonu i przemysłowego środka czyszczącego, a gdzieś nad głową syczała woda pędząca rurami.
Pierwszy dzień po powrocie. Jego ciało wibrowało znajomym, łagodnym nurtem. Lato było dobre – ciężary, sparingi, dwa nowe nacięcia na słupku łóżka – ale to było inne. To były polowania. Nowe twarze, świeży start, dziewczyny, które jeszcze nie słyszały plotek albo wolały w nie nie wierzyć. Przeskanował wzrokiem przepływających uczniów, jego drapieżne, oceniające spojrzenie.
Potem ją zobaczył. Martynę z jego klasy. Przytyła podczas przerwy. Jej blond włosy były dłuższe, opadając falą na jedno ramię obcisłego swetra, aż do bioder wystających ponad dżinsy. Poruszała się nowym, powolnym ruchem, przyciągając wzrok kilku facetów przy fontannie. Zaśmiała się wysokim, radosnym śmiechem, który przebił się przez szmer na korytarzu.
Oskar poczuł uśmiech na ustach. Nie przyjazny. Rozliczenie. Zauważył ją w zeszłym roku, milczącą, obserwującą go z tyłu klasy. Teraz się prezentowała. Rzuciła wyzwanie.
Odepchnął się od ściany akurat w chwili, gdy odwróciła się od przyjaciół i ruszyła korytarzem w stronę drzwi sali gimnastycznej, tuż obok niego. Przestrzeń się tu zwężała. To było nieuniknione.
„Hej, Oskar” – powiedziała, starając się brzmieć swobodnie, ale za wysoko. Zatrzymała się, nie blokując mu drogi, ale wymuszając interakcję. Na jej ustach pojawił się prowokujący uśmieszek. „Długie lato”.
„Nie dość długo” – powiedział, a jego głos brzmiał cicho i dudniąco. Nie poruszył się, żeby ją przepuścić. Pozwolił, by jego wzrok powędrował po niej powoli, rozważnie. „Wyglądasz inaczej”.
„Tak? Dobra zmiana?” Wysunęła biodro, przyjmując ocenę.
„Inne”. Zrobił pół kroku bliżej, wdzierając się do środka. Korytarz pustoszał, dzwonek na następną lekcję dawał odległe zagrożenie. Z sali dobiegały głuche stuki i piski. Czuł zapach jej perfum – coś słodkiego i waniliowego, próbującego zagłuszyć zapach nerwowego potu. „Ćwiczyłaś?”
„Trochę” – powiedziała, a jego uwaga dodała jej pewności siebie. Sięgnęła, żeby owinąć kosmyk włosów wokół palca. „Głównie po prostu… życie, rozumiesz?”
„Wiem”. Pokonał ostatnią lukę. Jego ciało było ścianą gorąca i mięśni, odpychającą ją plecami do wnęki, w której stała ławka. Zielonkawe światło z zepsutej świetlówki migotało na jej twarzy. „Wydajesz się odważniejsza”.
„Może i tak”. Zaparło jej dech w piersiach. Widział, jak jej gardło porusza się, gdy przełykała ślinę.
„Udowodnij to” – mruknął, a jego słowa niemal zaginęły w nagłym krzyku trenera z siłowni. „Opuść następną lekcję”.
Jej oczy rozszerzyły się, a potem pociemniały z mieszaniny strachu i dreszczyku emocji. „Tutaj? Ktoś będzie…”
„Nikt tu nie schodzi w połowie zajęć”. Jego ręka uniosła się, jeszcze jej nie dotykając, zawisła tuż przy jej szczęce. „Boisz się?”
To było niewłaściwe pytanie. Dostrzegł błysk w jej oczach, potrzebę udowodnienia mu, że się myli. „Nie”.
To była cała zgoda, jakiej potrzebował. Jego dłoń przesunęła się z jej szczęki na kark, stanowczo, prowadząc ją dwa kroki w głębszy cień wnęki. Drugą ręką powędrował do jej biodra, obracając ją tak, że plecami była do ściany obok pokrytej graffiti ławki. Przykrył ją swoim ciałem, unieruchamiając. Czuł, jak jej serce wali mu w piersi.
Pocałował ją mocno. To nie było romantyczne. To było roszczenie. Wciągnęła powietrze w jego usta, unosząc dłonie, by chwycić go za ramiona, a paznokcie wbijały się w tkaninę. Poczuł smak jej błyszczyka, delikatnej, chemicznej wiśni. Jego język wsunął się między jej wargi, dominując przestrzeń.
Jego dłoń na jej biodrze zsunęła się w dół, obejmując krągłość jej pośladków przez dżinsy i ściskając. Przywarł do niej, pozwalając jej poczuć nieustępliwy, sztywny dowód jego zainteresowania. Wydała z siebie cichy, zdławiony dźwięk.
„Oskarze…” wyszeptała, gdy przerwał pocałunek i przesunął ustami po jej szyi.
„Cicho” – powiedział szorstkim głosem. Jego palce odnalazły guzik jej dżinsów, zamek błyskawiczny. Dźwięk był nieprzyzwoicie głośny w pustym korytarzu. Zesztywniała na sekundę, ostatni odruch paniki, ale potem oparła się o ścianę, odchylając głowę do tyłu z głuchym łoskotem.
Działał szybko i sprawnie. Zsunął jej dżinsy i bieliznę akurat na tyle, żeby się nie poślizgnęła. Jego własne spodnie były po prostu barierą uniemożliwiającą ruch. Nie pytał, czy jest gotowa. Nie musiał. Jego palce badały ją najpierw, odkrywając, że jest mokra, gorąca, niemożliwie ciasna. Delektował się tym uczuciem, intymnym zapachem, który unosił się w powietrzu, przebijając się przez wanilię. W pewnym sensie to już było trofeum. Zadrżała, nogi jej drżały.
Następnie wszedł w nią jednym płynnym, mocnym pchnięciem.
Krzyknęła, a on stłumił ostry jęk ustami. Przytrzymał się tam, głęboko, czując, jak jej ciało zaciska się i kurczy, przystosowując się do niego. Jej oczy były mocno zamknięte.
Zaczął się poruszać. Nieustępliwy, napędzający rytm, wykorzystując ścianę jako dźwignię. Każde pchnięcie było obietnicą i karą. To była jego arena. Żadnych pięciominutowych rund, żadnego sędziego. Tylko wytrzymałość. Jego wytrzymałość była zimnym, mechanicznym faktem. Obserwował jej twarz.
Jej początkowe podniecenie przerodziło się w intensywny wysiłek, a potem w wysiłek. Jej przyjemne jęki przerodziły się w płytkie, urywane oddechy. Próbowała dotrzymać mu kroku, jej biodra poruszały się przy jego, ale słabła. Nie zmienił tempa. Był maszyną.
„Oskarze... poczekaj...” wysapała, jej ręce słabo naciskały na jego klatkę piersiową.
„Dlaczego?” mruknął, nie zwalniając. Zarzucił jej nogę na ramię, wbijając się głębiej. Jęknęła.
„Nie mogę… to za dużo…”
„Dasz radę”. Pochylił się, jego gorący oddech wtulił się w jej ucho. „Chciałaś śmiałości. To jest śmiałość. Weź to”.
Poczuł, jak próbuje się do niego zacisnąć, ostateczny, instynktowny wysiłek, ale to był tylko dreszcz, który zakłócał jego nieustanny, dudniący rytm. Jej ciało zaczęło wiotczeć, przytłoczone. W jej oczach migotała irytacja, zastępująca namiętność. Była teraz tylko naczyniem, które się wyczerpywało. Jej głowa opadła na bok, a wzrok utkwiony był w pokrytej graffiti ławce.
Nie zatrzymał się aż do swojego finału, w którym chodziło bardziej o wyzwolenie niż o wspólną przyjemność. Cichy, napięty dreszcz przeszedł przez całe jego ciało, a niski jęk zapadł się w zagłębienie jej szyi. Trwał tak przez dłuższą chwilę, jego ciężar dociskał ją do ściany.
Kiedy się odsunął, osunęła się, pospiesznie podciągając ubranie, jej ruchy były chwiejne i niezdarne. Nie patrzyła na niego. Jej twarz była zaczerwieniona z wysiłku i czegoś, co przypominało wstyd.
Poprawił ubranie, spokój otulił go niczym płaszcz. Sięgnął w głąb splątanych dżinsów przy kostkach, jego palce były precyzyjne. Znalazł koronkowy brzeg majtek i mocnym szarpnięciem je uwolnił.
Wpatrywała się z otwartymi ustami. „Co robisz?”
„Pamiątka” – powiedział beznamiętnie, składając bladoróżowy materiał i wsuwając go do kieszeni spodni. Ciepło jej ciała przenikało przez materiał, ocierając się o jego udo.
„Jesteś obrzydliwy” – syknęła, a jej głos drżał ze złości i wyczerpania.
„Wiedziałaś, kim jestem” – powiedział, odwracając się do wyjścia. Oderwał wzrok od wejścia na korytarz. Wciąż opierała się o ścianę, wyglądając na posiniaczoną i zrezygnowaną, z trudem zapinając guzik.
Zadzwonił dzwonek, ostry i elektryzujący. Korytarz miał się zalać ludźmi w ciągu kilku sekund. Odszedł, nie oglądając się za siebie, ze znajomym ciężarem nowego trofeum w kieszeni. Polowanie już ruszyło naprzód, jego myśli przeskakiwały po innych twarzach, innych wyzwaniach, a odgłos jej sfrustrowanych łez został zagłuszony przez napływający tłum uczniów.