Chapter 2: Kolejne trofeum z równoległej klasy
Ciepło i Pot nie było wykluczone siłownią. Było to możliwe, betonowe w piwnicy, wyposażone w podarte ławki, rdzewiejące sztangi i zapach, który żyje w życiu własnym – stęchły pot, stary kauczuk i generator odświeżacz powietrza. Oskar poczuł to wszystko jak tchnienie domu, gdy popychał metalowe drzwi. Była czwarta po zamknięciu, a była pusta, poza podstawową bywalcem, który kiwnął głową przy oddzielnej ławce. Muzyka – twardy, mechaniczne techno – tłumienie wszystkich innych dźwięków.
Nie przyszedł tu później. Przyszedł pochodzący.
Czułość w kieszeni dżinsów lekką szorstkość. Pamiątka z korytarzami genetycznymi nosiła ślady ciepła, które teraz już dawno zniknęły. Martyna przez cały dzień go unikała, jej oczy zamiatały kabel, gdy był w pobliżu. Do nudne. właściwie po sobie gorzki posmak, jak niedokończona sprawa. Potrzebował czegoś, co by zmyło.
do miejsca zamieszkania. Klaudia. Stała przy stojakach na wieszaku, zakładając dodatkowe obciążenie na sztangę. Miała krótkie, czarne włosy przycięte jak hełm, i ubrana była w obcisłe, szare leginsy i stanik sportowy, odsłaniający, umięśniony brzuch i tonacja uderzenia atakującego pochodzenie. Jej miejsce znajdowało się, ekonomiczne. Nie było w nich kokieterii Martyny. To ocena była, zimna kalkulacja. Rzucała mu wyzywające spojrzenie na miesiące, zawsze wyrzucana na natychmiast, niż była potrzebna, zawsze pojawiała się, gdy pojawiało się na macie.
Oskar podszedł, jego buty skrzypiały na gumowej zasadzie. Stanął po drugiej stronie stojaka, chwytając za tę samą sztangę, poprzez swoje talerze. Dźwięki metalowych krążków uderzających o gwint był zwykły i podstawowy.
„Nie sądziłam, że zastosujsz z tak małym ciężarem” – powiedziała, nie powiedziała na niego.
„Rozgrzewka” – zamykająca, wsuwająca ostatni zacisk. „Dla mnie. Dla ciebie to chyba PR?”
Obróciła się. Jej oczy były ciemnobrązowe, niemal czarne, i były pozbawione tej zagrożenia, które było widziane. „Myślisz, że wiem, co potrafi?”
„Widziałem cię na macie. Jesteś szybki. Silna jak na ciebie”. Uśmiechnął się, zęby. „Do uzupełnienia.”
„Wstrzymaj go dla siebie”. Podnoszone sztangę, pobierane przez wyciskanie, jej wewnętrzne, odprowadzane, rysowały się pod skórą. Oddychała równo. Po czwartej serii odłożonej z cichym brzdękiem. „Cholera” – powiedziała, wycierając czoło przedramieniem. „Tu jest jak w saunie”.
„To dlatego się tak nazywa”. Oskar nie poruszył swojej sztangi. Po prostu na nią patrzy. „Za gorąco dla ciebie?”
Klaudia sięgnęła po wodę z wodą, wzięła długi łyk. „Ciepło mnie nie przeszkadza. Przeszkadzają mi tylko ludzie, którzy są gotowi i się gapią”.
„Nie gapię się”. Oparł się o stojak, jego biceps napinały rękawy t-shirta. „Oceniam”.
„Oceniasz?” Zaśmiała się, krótko i cicho. „Jakie są twoje wnioski, mistrzu?”
„Myślisz, że możesz zdecydować się na to”. powiedział to tak płasko, tak bezpiecznie, że atmosfera wokół nich nagle zgęstniała. Nawet techno można zatrzymać cichsze.
Przytrzymał jego spojrzenie. „A może po prostu wiedzieć, że występuje faceci zbyt dużo fabuły o swoich… zdolnościach wytrzymałościowych”.
To było bezpośrednie. Potwierdzenie, że słuchana historie. Potwierdzenie, że je kwestionowała. Oskar czuje przypływ adrenaliny, ciepły i znajomy. „Chcesz ostatniego testowego?”
„Myślałam, że nigdy nie pytałam”. Odstawiła. „Ale nie tu. Do śmietnika”.
„Z tyłu jest pokój na matę” – powiedział Oskar. „Na klucz”.
„Wiem”. Już się ruszała, zbierając swoją własną. Nie wystąpiła, aby sprawdzić, czy idzie za nią. Na po prostu poszedł.
Pokój na matę był jeszcze bardziej duszny, przechowywany zapach potu i chloru z podawany toalety. Jedna żarówka rzucała żółte światło na niebieskie, usunięte panele gimnastyczne. Klaudia zamknęła drzwi na klucz i odkręciła go, pozostawiając klucz w zamku. Dźwięk był w ciszy.
Odkręciła pokrywkę od swoich butelek z wodą i wylała trochę na wierzch maty, ścierając kurz wilgotnym zimą. „Lepiej” – mruknęła do siebie.
Oskar opuścił swoją łazienkę z łoskotem. „Zabawy?”
Odwrócić się, po prostu zając. „Czystość. Ty tego nie zrozumiałego”. Jej ręce spoczęły na jej biodrach. „Więc? Jak działa? Rozbierasz się i zaczynasz jak maszyna, czy jakieś specjalne zabezpieczenie?”
Był przy niej w trzech krokach. Nie pocałował jej. trzyma ją za szyję, nie ściskając, ale kontrolując, zmuszając jej do spotkania z jego. „Specjalna ocena jest taka, że nie złamiesz się tak szybko jak inne” – powiedział. „Daj mi powód, aby się tym zająć”.
Jeśli się przestraszyła, to nie wydarzyło się tego. Wyciągnięte ramię i chwyciło go za krocze, uciskając mocno przez materiał spodni. istnieje już jego zastosowanie, tę niemożliwą do opanowania sztywność. „Dużo mówi” – wyszeptała.
To było wszystko. Jego drużyny wsunęły się pod jej stannik sportowy, szarpnęły idą w dół. Jej pierś była mała, jędrna, sutek natychmiast twardy od szorstkości jego dotyku i bezpośredniego powietrza. Stworzony, aby uzyskać dostęp do gry, gryząc zbyt mocno, aby uciec. To było oznaczenie terytorium. Jęknęła, a jej miejsce wpiły się w jego włosy, nie odpychając go, ale przytrzymując.
Potem byli na macie. Na rozerwał swoje legginsy, siekając tani materiał jak papier. was pod nim, jej nogi już owinięte wokół jego śmierci, jej ciemne oczy wpatrzone w sufit, a potem w nim, z bezlitosną koncentracją. był ciasny. Niewiarygodnie ciasna, każdy milimetr zaciskający się jak największe obciążenia. On poszedł w nią powoli, załamanie się jej obojętności, skutki uboczne wokół jej ust.
zacząć. Tempo nie było szaleńcze. Byłoby nieubłagane, ciężkie, ciężkie pchnięcia, które wstrząsały jej ciałem na twardej macie. Oddychał jak rytmiczny trening. Ona jest dostosowana, podnoszona, aby być z nim, jej wkładem stałym jest twarde jak deska.
„Do… do wszystkiego?” – wysapała, choć jej głos był napięty.
W odpowiedzi zmieniono, podnosząc jej wysokość, dalej, wbijając się głębiej. Jękła, a jej głowa odrzuciła się do tyłu. „Nie” – powiedział.
Długość. To było jej bagno. Minuty mijały, określone przez odgłosy ich ciał, uderzających w mokrą od potu i wodę winylową uderzenia. Jej początkowy rytm załamał się, zużytymi nieregularnymi szarpnięciami. Jej przekleństwa ucichły, zamienione w zdławione sapnięcia. Na nie zwolniony. Pięści opierają się na obu stronach jej głowy, jego pot kapując na jej policzki.
„Mówiłaś… mówiłeś o… wytrzymałości…” – wydusiła, jej oczy zaczynały się szklić nie z przyjemności, ale z przytłoczenia.
„Nie skończę, jeśli ja nie powiem” – jego głos komórkowy jak tafla lodu. Pchnął się, aż cała mata się przesunęła, uderzając ze stukotem o ścianę. Krzyknęła – prawdziwa, pełna bólu i uderzenia dźwiękowego, który zagłuszył techno dochodzące z zewnątrz.
Czuł, jak jej ciało się poddaje. Napięcie z jej kończyn opadło. Walka wygasła. Leżała pod nim, wyczerpana, wdychając powietrzem krótkimi, łykającymi oddechami. Jej był nieobecny, skupiony gdzieś za nim. A on nadal się porusza. Używa jej teraz, jej bezwładnej masy, tylko po to, by się pojawić, mierząc jej ostateczny unicestwienie każdego ruchu.
Kiedy w końcu doszedł, był do cicha, konwulsja, która wyszłaa, że na moment zmrużył oczy. Milczenie, które po nim było, było cielesne.
Podąża się, jak jej ciało drży od zimnego powietrza w wilgotnym powietrzu. Bez słowa po prostu się, chwytając za strzęp jej legginsów i porwaną bieliznę pod spodem. Jedno szarpnięcie. Czarne, satynowe. Złożyli je razem z różowymi z rana. Podwójna waga w jego kieszeni.
Klaudia nie poruszyła się, by zakryć siebie. Leżała z ręki na czole, wygodna w suficie. „Idź do diabła” – powiedziała, ale słowa nie do walki. Były funkcjonalne, puste.
„Już byłem” – mruknął Oskar, poprawiając ubranie. Pod twoim wpływem wydostało się z pokoju, drzwi otwarte za siebie.
Gdy wyszedł przez główną salę, muzyka ponownie wdarła się w jego działaniu. Przeszedł obok lustra, wyszedł na swoje wyjście – niestrudzony, normalny. Pamiątki w jego kieszeniach szeleściły lekko, przypominają mu o dwóch porażkach, które nie były jeszcze wyzwaniami. To było niesatysfakcjonujące. Musiałby szukać dalej, znaleźć kogoś, kto powiedział sobie coś więcej niż tylko wyjście z siebie.
Z tyłu, z pokoju na maty, nie dochodzący do niepożądanego dźwięku. Tylko cisza, cięższa niż krzyk. To była ostatnia piosenka, która teraz była zainteresowana.