Chapter 3: Próba sił na siłowni
Stęchłe powietrze szkolnej sali gimnastycznej po godzinach było wręcz namacalne. Zalegało w płucach, gęste od upiorów setek treningów, środków dezynfekujących i młodzieńczego potu. Jedynym światłem były dwa znaki wyjść ewakuacyjnych, rzucające słabą czerwoną poświatę na stojaki na ciężary, oraz pojedyncza, migocząca świetlówka nad dystrybutorem wody. Pulsowało jak umierające serce.
Oskar opierał się o maszynę do ćwiczeń na linach, leniwie obracając talerz obciążeniowy na jej słupku. Satyna i bawełna w kieszeni ważyły niewiele, ale swędziały. Śmiech Justyny – ochrypły, niewzruszony – rozbrzmiewał mu w głowie. „Dopiero początek”. Dopiero początek. Wkurzyło go to. Nie złamała się. Po prostu… wchłonęła go, dopasowała do niego. Czuł się jak remis, a Oskar nie stosował remisów.
Ciężkie drzwi skrzypnęły, otwierając się z trzaskiem, przecinając mrok korytarza żółtym klinem światła. Do środka wślizgnęła się jakaś postać i cicho je zamknęła. Nie Justyna. Ta była mniejsza, poruszała się z cichą, rozważną gracją. Nie zapalała światła. Zdawała się nasłuchiwać.
„Otwarte” – powiedział Oskar, a jego głos odbił się od kafelkowych ścian.
Nie podskoczyła. Odwróciła głowę w stronę, z której dochodził dźwięk. „Wiem” – powiedziała cicho, ale wyraźnie. „Widziałam, jak wchodzisz”.
Odepchnął się od maszyny i wszedł w przyćmione czerwone światło. To była Agata z zajęć z teorii mechaniki. Była cicha, typowa dziewczyna, która siedzi z przodu, z idealnie dobranymi kolorami notatkami. Miała szczupłą sylwetkę, nie muskularną jak Justyna ani atletyczną jak Klaudia, ale emanowała z niej pewna czujność. Jej włosy, proste brązowe, były związane w prosty kucyk.
„Studiujesz sprzęt?” – zapytał z uśmieszkiem w głosie. „Dość zaawansowane jak na studenta teorii”.
„Nie jestem tu po sprzęt”. Zrobiła kilka kroków do przodu, jej trampki cicho stąpały po gumowej podłodze. Miała na sobie luźne szare spodnie dresowe i wyblakłą koszulkę z zespołem. „Słyszałam o Martynie. I Klaudii. Ludzie gadają”.
"I?"
„I chciałam zobaczyć”. Zatrzymała się kilka kroków dalej, jej twarz pobladła w czerwonym świetle. Jej oczy miały jasny, niepokojący, szary kolor. „Chciałam zobaczyć, co się stanie”.
Oskar poczuł znajome, lekceważące poruszenie. To nie było wyzwanie. To była ciekawość, jak szturchanie martwego czegoś patykiem. „Dopisujesz się do listy. Tak to już jest”.
„Lista”. Skinęła powoli głową, jakby coś sobie utwierdzając. „Trofea w twojej kieszeni. O to chodzi, prawda? Nie one. Dowód, że je zabrałaś”.
Podszedł bliżej, naruszając jej przestrzeń. Pachniała mydłem do prania i grafitem od ołówka. Nie pachniała perfumami. „Agato, robisz mi psychoanalizę? Napiszesz pracę?”
„Nie”. Spojrzała na niego prosto, niepokojąco spokojnie. „Mówię tylko, że rozumiem. Transakcję. Chcesz dowodu podboju. Chcę się go już nie bać”.
To dało mu do myślenia. To była najmniej prowokacyjna, najbardziej kliniczna rzecz, jaką ktokolwiek kiedykolwiek mu powiedział w ciemności. Nie było w tym ani krzty emocji, ani śmiałości. Tylko stwierdzenie.
„Boisz się czego?”
„Bycia konsekwencją. Że to ma znaczenie”. Uniosła ramiona, lekko wzruszając ramionami. „Martyna chodzi jak duch. Klaudia nie odzywa się od dwóch dni. Ty… ty po prostu przechodzisz do następnej. Chcę wiedzieć, jak to jest. Być tym, co dzieje się między dwojgiem innych ludzi”.
Zaśmiał się krótko i sucho. „Jesteś dziwny”.
"Prawdopodobnie."
Wyciągnął rękę, obejmując ją za kark. Jej skóra była chłodna. Nie drgnęła, nie pochyliła się. Po prostu czekała. To było wkurzające. Pocałował ją mocno, próbując wywołać reakcję – szamotaninę, jęk, cokolwiek. Jej usta były miękkie i giętkie, ale całkowicie bierne. Przyjęła pocałunek jak uścisk dłoni.
Jego dłonie powędrowały do pasa jej spodni dresowych, ściągając je w dół razem z jej prostą bawełnianą bielizną. Pomogła mu, zgrabnie je zdejmując, składając spodnie i kładąc na ławce do ćwiczeń, jakby była w bibliotece. Kliniczna precyzja tego gestu stłumiła w nim wszelką gorączkę. To była tylko procedura.
Obrócił ją, pochylając nad chłodnym winylem tej samej ławki. Spełniła jego polecenie, opierając policzek na skrzyżowanych ramionach, wpatrując się w mroczną ścianę. Wszedł w nią jednym, energicznym ruchem. Była napięta, ale to było ciche, ustępliwe napięcie. Wypuściła cichy, ostry wydech, niczym naukowiec notujący jakiś punkt. Potem zapadła cisza.
Pieprzył ją zgrzytliwym, mechanicznym rytmem. Nie było żadnej rywalizacji. Żadnych paznokci drapiących go po plecach, żadnych ugryzień, żadnych sprośnych obietnic ani szlochających przekleństw. Tylko mokry policzek, jego własny nierówny oddech i jej głęboka, czujna cisza. Zamknął oczy, próbując przywołać obraz wyzywającego uśmiechu Justyny i przenikliwego spojrzenia Klaudii. Ale widział tylko tył głowy Agaty i blady pasek na jej szyi.
Zakończył z grymasem na twarzy, przyjemność była ostra, ale pusta, ulatniając się natychmiast. Wycofał się.
Powoli się wyprostowała, odwróciła i bez słowa wciągnęła z powrotem bieliznę i spodnie dresowe. W czerwonym mroku jej twarz była spokojna. Pusta.
„I co z tego?” warknął, zapinając dżinsy, czując w ustach kwaśny smak rozczarowania.
„No więc” – powiedziała. Sięgnęła do kieszeni, wyciągnęła proste białe bawełniane majtki i podała mu je. „Twoje trofeum”.
Wpatrywał się w jej dłoń. Transakcję. Podawała mu paragon.
„Zachowaj je” – powiedział, a słowa zabrzmiały mu w ustach.
Skinęła głową i schowała je z powrotem do kieszeni. „Dobrze”. Podeszła do drzwi, po czym zatrzymała się i obejrzała. W jej szarych oczach pojawiło się słabe światło. „Masz jednak rację. To nie ma znaczenia. Dziękuję”.
Wyszła. Drzwi zamknęły się z westchnieniem, zostawiając go samego w pulsującej ciemności. Cisza, którą za sobą zostawiła, była inna. Nie była to oszołomiona cisza załamania ani napięta cisza impasu. Była to czysta, pusta cisza pytania, na które udzielono odpowiedzi, pola, które odhaczono. Po raz pierwszy ciężar w kieszeni wydawał się niczym. Tylko kłaczki. Tylko materiał. Kopnął w ławkę do ćwiczeń, głuchy huk rozniósł się echem po pustym pomieszczeniu, nie dając żadnych rezultatów.