Chapter 11: Worship on
Semih’in son titreşimleri Berkay’ın içinde sönümlenirken, odada sadece ağır nefesler ve çarşafların hışırtısı vardı. Berkay’ın alnı, Semih’in terli göğsüne yapışmıştı. Kalbi, Semih’inkinin atışlarına karışıyordu; biri hızlı, diğeri daha derin ve yavaş. Semih’in kolları, gevşek bir şekilde Berkay’ın sırtında duruyordu. Kapı eşiğinde, Işık sessizce izlemeye devam ediyordu, yüzünde karışık, anlaması zor bir ifade.
Berkay’ın zihni bomboştu. Fiziksel doluluk, yorgunlukla bütünleşmiş, onu hareketsiz bir huzur haline sokmuştu. Ama bu huzur, uzun sürmedi. Çünkü vücudunda, daha derinde, memnun edilmemiş bir şey kıpırdanmaya başladı. Bu, fiziksel bir orgazm değildi. Semih’in içine boşalması, onun için muazzam bir teslim olma anıydı, ama tamamlanmış hissettirmiyordu. Bir şeyler eksikti.
Yavaşça başını kaldırdı. Semih’in çenesine, o sert çizgiye baktı. Gözleri kapalıydı, uzun kirpikleri yanaklarına değiyordu. Yatak odasının loş ışığında, Semih’in yüzündeki tüm sertlik erimiş, neredeyse çocuksu bir görüntü almıştı. Ama Berkay, bu yumuşaklığın geçici olduğunu biliyordu. Onun gerçek doğası, kapıda onu duvara yapıştıran, ağzını dolduran o güçteydi. Ve Berkay, o güce yeniden dokunmak, onu yalamak, onunla beslenmek istiyordu.
Semih’in göğsünden aşağı doğru kaydı. Çarşafların üzerinde, dizlerinin üstüne geldi. Semih, gözlerini açtı, sorgulayan bir bakış attı, ama ses çıkarmadı. Işık da dikildi, daha yakına geldi.
Berkay, ne yapmak istediğini kelimelerle ifade edemezdi. Bu bir arzu değil, bir içgüdüydü. Elleri, Semih’in uyluklarına, o sert, tüysüz kaslara dokundu. Başını eğdi.
İlk öpücüğü, Semih’in diz kapağının hemen üstüne, bacağının iç kısmına attı. Sadece dudaklarının hafif bir dokunuşuydu. Semih’in bacağında bir titreme hissedildi. Berkay, burnunu o noktaya dayadı ve derin bir nefes çekti. Ter, losyon, ve Semih’in özü. Keskin, topraksı, baskın bir koku. Ciğerlerine doldurdu, onu başı döndürücü bir şekilde sersemleten bu kokuyu.
Sonra dilini çıkardı.
Geniş, düz bir darbeyle, dizinden kasığına kadar olan bölgeyi yaladı. Tuzlu. Acımtırak. Mükemmel. Semih’in derisi altındaki kas seğirdi. Berkay, aynı yeri tekrar yaladı, bu sefer daha yavaş, her zerresini almak için. Sanki bir suç mahalini temizliyor gibiydi, üzerindeki tüm izleri topluyor, kendine mal ediyordu.
“Ne yapıyorsun?” diye sordu Semih, sesi çatallı, hırıltılıydı.
Berkay cevap vermedi. Cevap, bir sonraki hareketiydi. Ağzını, Semih’in bacağının iç kısmına, kasığına çok yakın bir noktaya götürdü. Burası daha karanlık, daha yoğun kokuyordu. Deriyi dudakları arasına aldı, hafifçe emdi, sonra dilinin ucuyla hızlı, küçük darbeler vurdu. Semih’in nefesi hızlandı.
Işık, yatağın kenarına oturdu. “Devam et,” diye fısıldadı. “İstediğin her yeri yala.”
Bu onay, Berkay’ın içinde bir şeyleri serbest bıraktı. Kısıtlamalar kalktı. Semih’in vücudunu, tapınılacak bir sunak gibi gördü. Ve tapınmaya başladı.
Yoluna devam etti. Dilini, Semih’in kasık kemiğinin kenarına, o V şeklinin tam köşesine sürttü. Semih’in siki, yarı sert halinden tamamen canlanmaya başladı, kalçanın yanında hafifçe sallandı. Berkay onu görmezden geldi. Henüz değil. Daha kirli, daha mahrem yerler vardı.
Elleriyle, Semih’in bacaklarını hafifçe ayırdı. Kendi başını, onun karnının altındaki boşluğa soktu. Burnu, Semih’in taşaklarının sıcak, ağır kümesine değdi. Nefesini içine çekti. Bu koku farklıydı. Daha ağır, daha musk, daha hayvani. Semih’in temel, ham özü. Berkay’ın ağzı sulandı.
Dilini çıkardı ve taşak torbasının altını, o buruşuk, hassas deriyi dikkatle yalamaya başladı. Hafifçe, sakin bir şekilde. Her bir testisi ağzına alıp yutarcasına emmedi. Sadece, dilinin geniş yüzeyiyle kapladı, ıslattı, temizledi. Tuzlu teri, önceki sevişmenin kalıntılarını. Semih, yatağa gömülmüş başını geriye attı, boğuk bir ses çıkardı.
“İnanılır gibi değil,” diye mırıldandı.
Berkay, taşakları terk edip, vücudunu yukarı doğru sürüdü. Göbeğine, o derin kas çukurlarına geldi. Her bir kıvrımı, dilinin ucuyla takip etti. Losyonun tatlımsı kalıntılarıyla kendi tükürüğünün karışımı, Semih’in derisinde kaygan bir yol bırakıyordu. Berkay, Semih’in kasık bölgesindeki seyrek, koyu kılları yalarken, onları düzleştirip ıslatırken, bu karışımı da yutuyordu.
Sonra, çalışmalarının merkezine, göğüs kafesine ulaştı. Semih’in göğüsleri geniş ve sertti, meme uçları koyu kahve, sertleşmiş haldeydi. Berkay, önce sol memenin etrafını, göğüs kasının kubbe şeklini yaladı. Sonra, meme ucunun üzerinde bir an durdu. Sadece nefesini üfledi. Semih’in vücudu, bekleyişle gerildi.
Ve sonra, ağzını tamamen açıp areolayı, o koyu halkayı dudakları arasına aldı. Emer gibi yapmadı. Sadece orada tuttu, ısısını hissetti. Sonra, dilinin ucuyla, sertleşmiş ucu hızlıca okşadı. Semih, yerinden fırladı gibi oldu, küfür etti.
“Ah, siktir! Devam et!”
Berkay, diğer memeye geçmeden önce, bu memeyi bir süre daha yaladı, emdi. Parmak uçlarıyla, Semih’in yan kaburgalarını, geniş sırt kaslarının yan taraftaki başlangıçlarını okşadı. Her şeyi kapsamak, her santimetrekareye dokunmak istiyordu.
Yukarı doğru ilerledi. Köprücük kemiğinin keskin çizgisi, boynunun yan tarafı. Orada durdu. Semih’in koltuk altına baktı. Terden ıslak, koyu kıllar birbirine yapışmıştı. Koku buradan geliyordu. O keskin, yetişkin erkeğe özgü koku. Klüpte, onun yanında dans ederken, bu kokunun izlerini almıştı havadan. Şimdi kaynağının başındaydı.
“Kokla,” dedi Işık, sesi alçak ve teşvik ediciydi. “İçine çek. Senin olmasını istediğin koku bu.”
Berkay, tereddüt etmedi. Yüzünü, Semih’in kolunun altındaki o nemli, karanlık oyuğa gömdü. Burnu, ıslak kıllara değdi. Ve derin, uzun bir nefes çekti.
Gözleri karardı. Bu, bacak kokusundan, kasık kokusundan farklıydı. Daha keskin, daha asidik, daha Semih’ti. Ter, deodorant kalıntısı, sabun ve saf, salgılanan androjenlerin karışımı. Bağımlılık yapardı. Berkay, bir kez daha, daha derin çekti. Ciğerlerinin en dip köşelerine kadar doldurdu. Artık, nefes verdiğinde, bu koku onun olacaktı; vücudu onu işleyecek, parçası haline getirecekti.
Sonra dilini çıkardı.
İlk dokunuş, elektrikseldi. Hem kendisi, hem de Semih için. Berkay’ın dili, o hassas, ince deriyi, koltuk altının tam içini boydan boya yaladı. Tat, kokudan bile yoğundu. Acı, tuzlu, neredeyse metalik. Berkay, inledi, sesi koltuk altına hapsoldu. Yalamaya devam etti. Geniş, yatay darbelerle. Kılları düzeltti, onları kendi tükürüğüyle yapışkan hale getirdi. Yutkundu. Tükürüğünü değil, Semih’in terini, derisinin yağını yutuyordu.
Semih, artık sadece küfretmiyor, homurdanıyordu. Bir elini, Berkay’ın saçlarına daldırdı, ama itmedi, sadece tuttu. Diğer eli yatağın çarşafını kavramıştı, beyazlatırcasına.
Berkay, o bölgeyi temizlediğini hissettiğinde, diğer koltuk altına geçti. Aynı ritüeli tekrarladı. Önce derin bir nefes, kokuyu içine çekmek. Sonra dil, tüm yüzeyi kaplamak. Yutmak. Tapınmak.
Semih’in vücudu, yatağın üzerinde gerilmiş, titreyen bir yaydı. Berkay, onun üzerine doğru yukarı çıktı, şimdi yüz yüzeydiler. Semih’in dudakları parçalanmış, gözleri ise bulutlu ve karanlıktı. Berkay, onun üzerine kapandı ve dudaklarını Semih’inkilerin üzerine bıraktı.
Bu öpücük yavaş ve derindi. Berkay, Semih’in ağzını kendiyle paylaştı, dilini ona uzattı. Ve Semih, Berkay’ın ağzının tadını aldı. Kendi terinin, kendi kokusunun, kendi vücudunun tadını. Berkay’ın onu nasıl içine aldığını, nasıl sindirdiğini anladı. Bu farkındalık, onda bir patlamaya neden oldu.
Öpücüğü kesip, Berkay’ı ters çevirdi. Onu yatağa, sırtüstü yatırdı. “Yeter,” diye hırladı, ama öfkeyle değil, bastırılmış bir coşkuyla. “Sıra Işık’ta.”
Berkay’ın gözleri faltaşı gibi açıldı. Kalbi hızlı atmaya başladı. Evet. İkisi de. İkisini de aynı şekilde sahiplenmeliydi. Semih, Işık’a döndü. “Kalk. Ortaya.”
Işık, bir an tereddüt etti. Gözleri, Berkay’ın Semih’in koltuk altını yalarken çıkardığı ıslak seslerle hâlâ doluydu. Kendi içinde bir rekabet, bir kıvılcım uyanmıştı. Ayağa kalktı, havlusunu attı. Çıplak, beyaz teni loş ışıkta soluk parıldıyordu. Göğsündeki seyrek siyah kıllar, kaslarının tanımlı hatlarını takip ediyordu.
Semih, Işık’a yatağın kenarında, ayakta durmasını işaret etti. Sonra Berkay’a döndü. “Aşağı. Tümünü yapacaksın. Aynısını.”
Berkay yataktan kaydı, dizlerinin üstünde halının üzerine çöktü. Halı, sert ve tozluydu, dizlerini acıtıyordu. Ama bu acı, hazza dahildi. Önünde, Işık’ın bacakları duruyordu. Daha az kaslı, daha yumuşak hatlıydı, ama güzel ve erkekçeydi.
Işık’ın ayaklarına baktı. Temizdi, ama tozlu halıda biraz kirlenmişlerdi. Tırnaklar bakımlıydı. Berkay, öne eğildi. Semih’te yaptığı gibi, dizinden başlamadı. Doğrudan ayağa gitti.
İki eliyle Işık’ın sağ ayağını kavradı. Hafifçe kaldırdı. Ve topuğunu yaladı.
Işık’ın nefesi kesildi. “Semih…”
“Sessiz ol,” diye karşılık verdi Semih, sesi odanın diğer ucundan, gözlemci konumundan geldi. “Bırak yapsın.”
Berkay, topuğun sert, nasırlı derisini dilinin ucuyla keşfetti. Sonra, ayağın kemerine, o içbükey hassas bölgeye geçti. Burası yumuşaktı. Yaladı. Tuzlu değildi, daha çok nötr bir toz tadı vardı. Ama Berkay, kokusunu içine çekti. Ayak kokusu. Hafif, insani. Onu deli ediyordu.
Ayak parmaklarına geldi sıra. Baş parmağını ağzına aldı. Emerek değil, sadece ağzında tutarak, dilini parmağın etrafında döndürerek. Tırnağın altındaki küçük çizgileri bile temizliyormuş gibiydi. Sonra bir sonraki parmağa, ve diğerine. Tüm ayağı metodik bir şevkle yaladı, temizledi, ıslattı.
Işık, başını geriye atmış, gözlerini sıkıca kapamıştı. Yutkundu. “Bu… çok…”
“Pis, değil mi?” diye tamamladı Semih, sesinde bir gurur vardı. “Ve o, hepsini istiyor.”
Berkay, Işık’ın diğer ayağıyla aynı işlemi yaptı. Bu sefer, ayağın üstünü yaladıktan sonra, parmak aralarına odaklandı. Dilinin ince ucunu, her bir parmak arasındaki sıcak, kapalı boşluğa soktu. Işık, ayakları hassastı, gıdıklanıyordu, bedeni her dokunuşta seğiriyordu. Ama çekmedi. Berkay’ın ağzının sıcaklığına, dilinin ısrarlı dokunuşuna teslim oldu.
Ayaklardan bacaklara geçti. Işık’ın bacakları daha az tüylüydü, teni daha pürüzsüzdü. Berkay, uyluklarının içini yalarken, Işık’ın kasıklarına iyice yaklaştı. Işık’ın siki, tamamen sert, karnına yapışmış halde duruyordu. Berkay onu yine görmezden geldi. Önce kirli işler bitmeliydi.
Işık’ın vücudu farklı kokuyordu. Daha hafif, daha temiz bir ter kokusu vardı, belki de kullandığı duş jelinin kalıntısı. Ama kasık bölgesi, aynı yoğun, hayvani kokuya sahipti. Berkay, burnunu Işık’ın taşaklarına gömdü, aynı şekilde kokuyu içine çekti. Farklı, ama aynı derecede cezbedici. Işık’ın testislerini, Semih’inkilerden daha hassas, daha küçük bir özenle yaladı.
Sonra yukarı, göbeğe. Işık’ın göbeği düzdü, kaslıydı, ancak Semih’inki kadar keskin hatlara sahip değildi. Berkay, dilini göbek deliğinde döndürdü. Sonra, göğüs kafesine tırmandı. Işık’ın göğüsleri daha dolgundu, meme uçları daha büyük ve pembeydi. Berkay, sol memenin ucunu dudakları arasına aldığında, Işık titredi ve yumuşak bir inilti çıkardı.
“Ah, canım…”
Berkay, bu memeyi daha uzun süre emdi, yaladı. Parmak uçlarıyla, Işık’ın yanlarındaki, koltuk altlarına yakın bölgeleri okşadı. Ve sonra, beklenen an geldi.
Işık’ın kollarını kaldırmasına gerek kalmadan, başını, onun sol kolunun altına soktu. Koku burada daha farklıydı. Daha az keskin, daha hafif, neredeyse tatlımsı bir terdi. Berkay yine derin nefesini çekti, sonra dilini vurdu.
Işık, Berkay’ın kafasına dokundu, saçlarını okşadı. “Aman Tanrım,” diye fısıldadı. “Bu çok… Dokunulmamış değil.”
Berkay anlamadı. Sadece yaladı. Koltuk altının her milimetrekaresini, tüm kıvrımlarını, derinliklerini. Tükürüğü, Işık’ın teriyle karıştı ve yuttu. Hem Semih’in hem de Işık’ın kokuları ve tatları, şimdi onun midesinde, kanında birleşiyordu. Onların bir parçası olmuştu.
İki koltuk altını da bitirdiğinde, geri çekildi. Dizlerinin üzerinde, önlerinde, nefes nefeseydi. Dudakları parlak ve şişmiş, çenesi ıslaktı. Gözleri, iki çıplak, muazzam varlık arasında gidip geliyordu. Her ikisini de yalamış, koklamış, yutmuştu. Ama hala bir açlık vardı.
Semih, yataktan kalktı. Işık’ın yanına geldi. İkisi, Berkay’ın önünde yan yana durdular. İki farklı heykel; biri bronz ve keskin, diğeri alabaster ve yumuşak hatlı. İkisi de onundu. İkisi de onu istemişti.
“Şimdi,” dedi Semih, sesi karanlık ve tatmin olmuş gibiydi. “Ağzın boş. Ve bizim tükürüğümüz kurudu.”
Berkay anladı. Başını, tam önlerinde, bir ibadet eden gibi eğdi.
Semih, kendi ağzına bir miktar tükürük topladı. Öne eğildi. Berkay ağzını açtı. Semih’in tükürüğü, sıcak ve kalın bir damla halinde, Berkay’ın dilinin üzerine düştü. Berkay, gözlerini kapatıp yuttu.
Sıra Işık’taydı. O da aynısını yaptı. Tükürüğü, Berkay’ın ağzının içine bıraktı. Berkay, onu da yuttu. İki adamın tükürüğü, şimdi onun içindeydi, midenesinde karışıyordu.
“Güzel çocuk,” diye mırıldandı Işık. Elleri, kendi sikine kaydı, onu okşamaya başladı. “Şimdi gerçek ödül. Hangimizi istiyorsun? Ya da…” Semih’e baktı.
Semih, dudaklarının kenarında ince, tehlikeli bir gülümsemeyle, “Ya da ikimizi birden?” diye tamamladı.
Berkay’ın ağzı sudan doluydu. “İkinizi de,” diye tısladı, sesi parçalanmış, fakat kararlıydı. “Ağzıma. Lütfen.”
Semih ve Işık, bir an için birbirlerine baktılar. Anlaşma oradaydı, gözlerinde. Yatağa geri döndüler, sırtlarını yatağın başlığına dayadılar, bacaklarını iki yana açtılar. Sikleri, dimdik, paralel duruyordu.
Berkay, onların arasına, dizlerinin üstünde süründü. İki sik arasında kaldı. Başını, önce Semih’inkine, sonra Işık’ınkine çevirdi, her birinin başını dudaklarıyla ha
İki sik arasında kaldı. Başını, önce Semih’inkine, sonra Işık’ınkine çevirdi, her birinin başını dudaklarıyla hafifçe öptü. Ön sıvılarının karışık, tuzlu tatları dilinin ucunda eridi. Nefes aldı, kendini hazırladı. Onları aynı anda almak, imkansız görünen bir fetihti ve bu, ona kendini tamamlanmış hissettirecek son adımdı.
Ağzını, Semih’in daha kalın, daha koyu başına doğru genişletti. Dudaklarını geçirdi. Semih derin bir oh çekti. Berkay, yanaklarını daha da genişletmek için dilini dışarı çıkardı. Sonra, başını yana, Işık’ın sikiyle karşılaşacak şekilde çevirdi. Işık’ın başı, ağzının dış kenarına, yanağına doğru itildi. İkisini birden tam olarak ağzına alamıyordu, ama ikisinin de başlarını ağzına sıkıştırmayı başardı. Boğazının derinliklerine kadar değil, sadece başları, dudaklarının ve dilinin arasındaydı. Ama onları aynı anda ağzında hissetmek, çıldırtıcı bir doluluktu.
Gözlerini yumdu, sadece hissetmeye odaklandı. İki farklı deri dokusu. Semih’inki daha pürüzsüz, daha sıcak. Işık’ınki biraz daha kadifemsi, daha hızlı zonkluyordu. Tükürüğü, ikisini de kayganlaştırıyor, ağzının içinde ıslak, yapışkan bir karışım oluşturuyordu.
“Hassiktir,” diye soluk soluğa kaldı Semih. Eli, Berkay’ın ensesine kaydı, ona baskı yapmadan, sadece orada durdu. “Nasıl yaptığını… Ağzın inanılmaz.”
Işık konuşamıyordu. Sadece, düzensiz nefesler alıp veriyordu, kalçaları hafifçe, istemsizce ileri geri kıpırdıyordu.
Berkay, yutmaya çalıştı. Öğürme refleksi anında tetiklendi, ama bastırdı. Başını, küçük, dairesel hareketlerle çevirdi, dudakları ve diliyle her iki başı da aynı anda okşuyordu. Ses, ıslak ve gürültülüydü. Salyalar, çenesinden ve iki sikten aşağı, onların kasıklarına doğru süzülüyordu.
Bu, neredeyse meditatif bir ritüeldi. Kontrol tamamen ondaydı. Onların sertliklerini ağzında tutmak, onlara bu zevki vermek, onun seçimiydi. Ancak kontrol, kırılgan bir şeydi. Ve o kontrol, tam da bu anda, Işık tarafından sorgulandı.
Işık, aniden, Berkay’ın saçlarından çekerek başını geriye attı. Sikler, ıslak bir şaplak sesiyle ağzından çıktı. Berkay şaşkınlıkla, boş bir ağızla, nefes nefese kaldı. Gözlerini açtı. Işık’ın yüzünde, çakal gibi bir sırıtış vardı. Gözleri parlıyordu.
“Bu çok güzel, gerçekten,” dedi Işık, sesi oyunbaz ve düşünceliydi. “Ama biraz… tahmin edilebilir oldu, sence de öyle değil mi Semih?”
Semih, kaşlarını çatarak ona baktı, anlamaya çalışıyordu. “Ne demek istiyorsun?”
Işık, hâlâ Berkay’ın saçlarını tutuyordu, Berkay’ın yüzünü yukarı, kendine doğru çevirmişti. Berkay’ın gözlerindeki şaşkınlığı, hatta küçük bir korkuyu gördü. Bu, Işık’ın daha da fazla heyecanlanmasına neden oldu.
“Yani, Berkay bize her istediğimizi yapıyor, değil mi?” diye devam etti Işık, parmağını Berkay’ın ıslak dudağında gezdirerek. “Ayaklarımızı yalıyor, götümüzü yalıyor, ikimizi birden ağzına sokmaya çalışıyor. Ama hep o kontrol ediyor. Ne zaman, nerede, nasıl. Biraz sıkıcı değil mi? Eğlence nerede?”
Semih’in gözlerinde bir kıvılcım yandı. Anlamıştı. Dudaklarının kenarı yukarı kıvrıldı. “Ne öneriyorsun?”
Işık, Berkay’a baktı. “Bağlayalım onu.”
Bu kelimeler, odadaki havayı aniden dondurdu. Berkay’ın nefesi kesildi. Gözleri iri iri açıldı. Vücudu, Işık’ın elinde aniden taş gibi sertleşti. “Ne?” diye çıkardı tek kelime, sesi çatallı, korkmuş bir fısıltıydı.
“Evet,” diye keyifle cevapladı Işık. “Ellerini. Ayaklarını belki. Şu halıya veya yatağın demirine. Kontrolü tamamen biz alalım. O da sadece… alsın. Ne verirsek onu. Ne yaparsak onu.” Berkay’ın saçını hafifçe çekti. “Korktun mu?”
Berkay yutkundu. Boğazı kurumuştu. Kalbi, göğüs kafesinden fırlayacakmış gibi atıyordu. Bağlanmak… Kontrolü tamamen kaybetmek… Bu iki kişiye… O an, kapıda Semih’in onu duvara yapıştırdığı andaki panik, yüzeyin hemen altından fışkırdı. Bu çok daha fazlasıydı. Bu, hareketsiz kalmaktı. Bu, tamamen savunmasız olmaktı.
“Hayır,” diye tısladı, ellerini Işık’ın bileğine atarak, onu tutmaya çalışarak. “Hayır, bunu… Bunu yapmayın. İstemediğim bir şey bu.”
Işık, onun ellerini savuşturdu, çok kolayca. Berkay’ın fiziksel gücü, ikisinin yanında hiçti. “Görüyor musun?” diye döndü Semih’e. “Hemen gerildi. Belki de bu, onun için aşılamaz bir sınırdır. Belki de bu, gerçekten istediği şeyin tam tersidir.”
Semih yataktan kalktı. Yavaşça, bir avcı gibi yaklaştı. Çıplaklığı, şimdi tehditkâr görünüyordu. Berkay’ın önünde çömelerek, onun gözlerine baktı. Berkay’ın bakışlarında yalvarış vardı.
“Semih, lütfen,” diye fısıldadı Berkay. “Bu… Bu farklı. Ben… Kontrolü kaybetmek istemiyorum.”
Semih, yüz ifadesini değiştirmedi. Sert, okunaksızdı. “Klüpte kontrolün var mıydı?” diye sordu, sesi sakin, hatta yumuşaktı. “Seni tuvalete sürüklediğimde? Parmaklarımı senin götüne soktuğumda?”
Berkay’ın yanakları alev aldı. “Hayır, ama…”
“Peki ya az önce?” diye devam etti Semih, kesmeden. “Ben seni yatağa yatırıp içine girdiğimde? O an kontrol kimdeydi?”
Berkay cevap veremedi. Cevap açıktı. Ama o anlar, kısaydı. Gönüllü teslim anlarıydı. Bağlanmak ise… uzun, belirsiz, mutlak bir teslimiyetti.
“Bu farklı,” diye tekrarladı, sesi titriyordu.
“Evet,” diye kabul etti Semih, başını hafifçe eğerek. “Daha yoğun. Sınırların nerede, Berkay? Bize ayaklarını, koltuk altlarını, götünü verdin. Ama ellerini vermek mi seni korkutuyor? Seni tutan, seni sabit tutan şey bu mu?”
Berkay ne diyeceğini bilmiyordu. Kafası karışmıştı. Semih’in mantığı, korkusunun etrafından dolanıyor, onu zayıf gösteriyordu.
Semih, daha da yaklaştı. Burnu neredeyse Berkay’ınkine değiyordu. “Bize güvenmiyor musun?” Bu soru, bir bıçak gibi saplandı. “Biz seni incitir miyiz, Berkay? Gerçekten istemediğin bir şeyi yapar mıyız?”
“Hayır,” diye karşılık verdi Berkay hemen, bu fikre içgüdüsel bir tepkiyle. “Hayır, asla.”
“O zaman?” diye ısrar etti Semih. Gözleri, Berkay’ın gözlerinin içine işliyordu. “Sadece… bırak. Sadece al. Hiçbir şey yapma. Biz yapacağız. Sen sadece haz alacaksın. Bırak kendini. Tamamen.”
Bu sözler, Berkay’ın direncinde bir çatlak oluşturdu. Sadece haz alacaksın. Tüm bu gece, her şey hazla ilgiliydi. Aldığı ve verdiği haz. Bu, onlara haz vermenin bir başka yoluydu. Kendini bir araç olarak sunmanın, bir oyuncağa dönüşmenin. Ve bu fikir, onu korkutanın yanı sıra, derin, karanlık bir yerden garip bir şekilde tahrik ediyordu.
“Sadece eller,” diye mırıldandı, sesi neredeyse duyulmuyordu. “Ve… çok sıkı değil.”
Semih’in yüzünde küçük, zafer dolu bir gülümseme belirdi. Berkay’ın alnına bir öpücük kondurdu. “Güzel çocuk.”
Aniden, panik yeniden bastırdı. “Ama… neyle?” diye baktı etrafına.
Işık, hevesle ayağa fırladı. “Bir saniye!” Mutfağa koştu. Çekmece sesleri duyuldu. Bir şeyler arıyordu. Berkay’ın kalbi deli gibi çarpıyordu. Ne bulacaktı? Elektrik kablosu mu? Bant mı?
Semih, Berkay’ı yerden kaldırdı, onu yatağa, tam ortasına oturttu. “Rahatla. Zarar vermeyeceğiz.”
Işık, birkaç saniye sonra geri döndü, elinde birkaç uzun, eski, temiz görünen kumaş parçasıyla. Aslında, eski tişörtlerden kesilmiş şeritlerdi. “Bunlar temiz,” dedi, onlara bakarken. “Pamuklu. Cildini kesmez.”
Berkay onlara baktı. Beyaz ve gridilerdi. Masum görünüyorlardı. Ama amacı, hiç de masum değildi.
“Ellerini arkana ver,” dedi Semih, sesi artık bir emir tonundaydı, yumuşak ama tartışılmaz.
Berkay bir an tereddüt etti. İçinde her şey bağırıyordu: Kaç! Ama bacakları hareket etmedi. Semih’in gözlerine baktı. O koyu, ciddi gözlerde, garip bir söz vardı. Onu koruyacağına dair bir söz. Yavaşça, titreyerek, ellerini arkasında, belinin altında birleştirdi.
An soğuktu. Işık hemen öne atıldı. Bir kumaş şeridi, Berkay’ın iki bileğinin etrafına doladı. İlk düğüm atıldığında, Berkay’ın nefesi hızlandı. Kumaş, cildine sıcak ve yumuşak temas etti, ama bağ olduğunu anlaması için yeterliydi. Gerçekti.
“Çok sıkı mı?” diye sordu Işık, profesyonel bir tonda.
Berkay başını salladı, konuşamadı. O kadar sıkı değildi. Ama varlığı bile eziciydi. Işık, düğümü sıkıştırdı, sonra başka bir şeritle güçlendirdi, karmaşık bir bağ oluşturdu. Berkay’ın bilekleri birbirine yapışmıştı. Onları ayırmayı denedi. Küçük bir oynama payı vardı, ama kurtulmak imkansızdı.
Sonra, Semih hareket etti. Bir başka kumaş şeridini aldı. Berkay’ın dirseklerinin altından, göğsünün etrafına doladı, onu dik tutacak şekilde. Bu, nefes almasını kısıtlamıyordu, ama onu daha da hareketsiz kılıyor, dik bir pozisyonda tutuyordu. Berkay, kendini bir heykel gibi hissetti. Sabitlenmiş. Sunulmuş.
“Ayaklar,” dedi Işık, gözleri parıldıyordu.
“Hayır,” diye itiraz etti Berkay, sesi şimdi daha güçlü, panik doluydu. “Sadece eller demiştim. Sadece eller!”
“Sessiz ol,” diye yanıtladı Semih, ama sert değildi. Ellerini Berkay’ın yanaklarına koydu. “Bak bana. Nefes al. Güvendesin. Ayaklarını bağlamayacağız. Sadece… bacaklarını biraz ayıralım.” Bu bir danışma değil, bilgilendirmeydi.
Işık, başka bir şeridi aldı. Berkay’ı, sırtı yatağın başlığına dayalı haldeyken, bacaklarını iki yana açtırdı. Sol bileğini, yatağın demir başlığının sağ tarafındaki dikey çubuğa bağladı. Bağ gevşekti, bileğini sıkmıyordu, ama bacağını o tarafta tutacak kadar sıkıydı. Aynısını diğer bacak için tekrarladı.
Ve bitti.
Berkay, yatağın ortasında, sırtı dik, kolları arkada bağlı, bacakları iki yana açılmış halde oturuyordu. Hareket edemiyordu. Ellerini serbest bırakmak için uğraşabilirdi, belki başarılı da olabilirdi, ama o an için, bu bağlar mutlaktı. Her şeyi yavaşlattı. En küçük hareket bile planlı olmak zorundaydı.
Soğuk bir ter, omurgası boyunca aşağı aktı. Çıplaktı. Tamamen açıktı. Ve onlar, tam karşısında, ayakta, onu inceliyorlardı. Çalışmalarının ürününü. Pişmanlık, anında, midesini yakan asit gibi yükseldi. Ne yapmıştı? Neden kabul etmişti? Bu bir hataydı. Çok büyük bir hata.
“Lütfen,” diye fısıldadı, sesi kırık ve küçüktü. “Çözün. Yapmayın. Yanıldım.”
Semih ve Işık, onun yalvarışını görmezden geldi. Onu konuşulacak bir nesne gibi inceliyorlardı.
“Görüyor musun?” dedi Işık, düşünceli bir sesle. “Tamamen savunmasız. Hiçbir şey yapamaz. Sadece… bekliyor.”
“Evet,” diye mırıldandı Semih. Gözleri, Berkay’ın göğsüne, hızla inip kalkan göbeğine, bacaklarının arasındaki çekingen, yarı sert halde duran sikine kaydı. “Ve bak. Hâlâ tahrik olmuş. Korkudan değil. Başka bir şeyden.”
Bu doğruydu. Berkay’ın kendi siki, tamamen yumuşamamıştı. Bağlarla gelen paniğin ortasında bile, ucu hâlâ nemli, hassastı. Bu, onu daha da utandırdı. Vücudu, zihnine ihanet ediyordu.
Semih, yatağa, Berkay’ın sağına oturdu. Işık da soluna. İkisi de ona dokunmadı. Sadece oturdular. Beklediler. Sessizlik, Berkay için işkenceden farksızdı. Her saniye, bağların farkındalığını, çaresizliğini derinleştiriyordu.
“Ne hissediyorsun?” diye sordu Semih, nihayet, sakin bir sesle.
“Korkuyorum,” diye itiraf etti Berkay, gözlerini kapatarak. Göz kapaklarının arkasına sıcak yaşlar toplanmıştı. “Ve pişmanım. Çözün beni. Lütfen.”
“Başka?” diye sordu Işık, parmağıyla Berkay’ın dizine dokunuyor, orada küçük daireler çiziyordu. Bu temas, Berkay’ın tüm vücudunu ürpertti.
“Öfkeli,” diye ekledi Berkay, dişlerini sıkarak. “Kendime. Size. Bu fikre evet dediğim için.”
“Haklısın,” diye onayladı Semih. “Aptalca bir fikirdi.” Sonra, elini Berkay’ın kasığına, uyluğunun içine koydu. Avuç içi sıcaktı. Berkay, nefesini tuttu. “Ama işte buradasın. Ve biz buradayız. Şimdi… biraz eğlenelim.”
Işık anında harekete geçti. Başını eğdi ve Berkay’ın sol memesinin ucunu ağzına aldı. Önceki seferdeki yumuşak emiş değildi bu. Sertti. Isırarak, diliyle hırpalayarak. Berkay, kendini geri çekmeye çalıştı, ama bağlar onu yerinde tuttu. Sadece, omuzları geriye, başlığa doğru çekildi.
“Ah! Dur!” diye bağırdı.
Işık durmadı. Diğer tarafa geçti, aynı şekilde diğer meme ucuna saldırdı. Acı, keskin ve parlaktı, ama içinden, Berkay’ın aşina olduğu o yanma, hazza dönüşen ağrı geçişini hissediyordu. Nefesi kesik kesik olmaya başladı.
Bu arada Semih, aşağıya, Berkay’ın bacaklarının arasına odaklanmıştı. Parmaklarını, Berkay’ın taşaklarının altına, o hassas perine bölgesine kaydırdı. Hafifçe, neredeyse düşünceli bir şekilde, bastırdı. Sonra, bir parmağını, Berkay’ın arka deliğinin etrafında dolaştırdı. Hâlâ ıslak ve genişlemişti, önceki ilişkiden. Semih, parmağını, hiç dirençle karşılaşmadan, ilk boğumuna kadar soktu.
Berkay, bir çığlık attı. Bu, acıdan değil, şaşkınlıktan ve ani doluluktan gelen bir sesti. Kafası karışmıştı. Bedeni bir yandan kaçmaya çalışırken, diğer yandan bu dual saldırıya yanıt veriyordu. Meme uçları, Işık’ın sert emişiyle iyice sertleşti, canı yanıyor ama aynı zamanda zonkluyordu. Ve içinde, Semih’in parmağının hareketi, doğrudan o hassas noktaya baskı yapıyordu.
“Hayır… Durun… Yapmayın…” diye sızlandı, ama kelimeler güçsüz, hatta ikna edici değildi. Sanki sadece söylemesi gereken bir rolu oynuyordu.
“Ne dediğini duymuyorum,” diye mırıldandı Semih, parmağını daha derine, daha hızlı iterek. İkinci parmağını ekledi. Berkay’ın içi hızlıca onları kabul etti, sıcak ve sıkıca sarmaladı.
Işık, memelerini bıraktı. Ağzını, Berkay’ın boynuna, önceki ısırıkların hâlâ morardığı noktaya götürdü. Yeni bir ısırık daha attı. Bu sefer daha sertti. Berkay acıyla inledi.
Ve sonra, birden, pişmanlık ve korku, bir şeyin yerini bırakmaya başladı. Bağlanmış olması… hareketsiz kalması… Ona şunu fark ettirdi: Hiçbir şey yapması gerekmiyordu. Karar verme yükü yoktu. Haz almak veya haz vermek için çabalamak yoktu. Sadece… vardı. Onların odağıydı. Onların nesnesiydi. Vücuduna yapılan her şey, onların arzuları tarafından yönlendiriliyordu. Ve onlar, açıkça, onun vücudundan, onun tepkilerinden zevk alıyorlardı.
Bu düşünce, onun içinde bir devrim yarattı. Kendini, vücutlarına taptığı bu iki kişiye kullandırtmak