Chapter 8: Cum and Collapse
Gözleri tamamen yaşla dolmuş, göz çukurlarında biriken su her an taşacakmış gibi dururken, Berkay’ın dünyası iki şeyden ibaretti: boğazındaki yakıcı, tam dolu his ve Semih’in belinde, tırnaklarının dibine kadar battığı ten. Nefes alamıyordu. Her denemede, Semih’in sikinin kütlesi nefes borusunu tıkıyor, ciğerlerine sadece küçük, yetersiz sızıntılar halinde hava girmesine izin veriyordu. Kulaklarında bir uğultu yükseliyor, odanın neon ışıkları bulanıklaşıp titreşiyordu.
Semih’in ritmi değişmez, amansız bir metronom gibiydi. Aşağı. Yukarı. Aşağı. Yukarı. Her iniş, kasıklarının Berkay’ın burun ve dudaklarına değmesiyle sonlanıyor, o koyu, seyrek kıllar Berkay’ın terli yüzüne yapışıyordu. Her kalkış ise, ıslak, soğuk bir boşluk hissi ve bir saniyelik boğuk bir nefes alma fırsatı getiriyordu.
Berkay’ın beyni oksijensizlikten sersemlemişti. Düşünceler parçalanıyor, yerini sadece bedensel hislere bırakıyordu. Boğazının iç yüzeyinin nasıl yırtılacakmış gibi gerildiğini. Semih’in sikinin üzerindeki damarın, dilinin altında nasıl atıp kabardığını. Kendi çıplak kalçalarının yatak çarşaflarına sürtünürken yaktığı sıcaklığı.
Ve sonra, uzun bir sessizlikten sonra, Semih konuştu.
Sesi Berkay’ın kafatasının içinde, kulakları tıkalı ve uğultuyla doluymuş gibi gürledi. Derin, gırtlaktan gelen, ritmini hiç bozmayan o mekanik hareketin ortasında patlayan bir şimşek gibiydi.
“Hazır mısın Berkay,” dedi, nefes nefese. “Ben de geliyorum.”
Sanki bir sinyal vermişti. Anında, temposu değişti. Daha önceki düzenli, güçlü piston hareketleri, birden vahşi, acil bir hücuma dönüştü. Hareketi hızlanır gibi oldu. Daha az kontrollü, daha çok dürtüsel. Kalkış ve inişler arasındaki mesafe kısaldı, hız arttı. Kasıkları artık Berkay’ın yüzüne sürekli, hafifçe vuruyor, sürtünüyordu.
Berkay’ın zihni bu kelimeleri işlemeye çalıştı. Hazır mısın? Ne için? Sonra anladı. Boğazında, daha derinlerde, Semih’in sikinin kökünde bir titreme, bir gerginlik artışı hissetmeye başladı. Semih’in kollarındaki ve omuzlarındaki kas demetleri, Berkay’ın bulanık görüş alanında taş gibi sertleşmiş, üzerlerinden ter süzülüyordu.
Derken, bir anda, Semih var gücüyle kendini Berkay’ın üzerine bıraktı.
Tüm ağırlığı, o kaslı, geniş vücudun tamamı, Berkay’ın üzerine çöktü. Direnç yoktu. Şınav pozisyonunu tamamen terk etti, kollarını büktü ve göğsü Berkay’ın göğsüne, karnı Berkay’ın karnına değecek şekilde, tamamen üzerine kapandı.
Siki doğrudan köküne kadar Berkay’ın boğazına girdi.
Bu, daha öncekilerden farklı, çok daha derin ve kesin bir istilaydı. Berkay’ın yüzü Semih’in kasıklarına, göbeğine gömüldü. Burnu, Semih’in kasık kemiğinin sert çıkıntısına sıkıştı. Ağzının kenarları, Semih’in testis torbasının sıcak, kadifemsi derisine yapıştı. Gözleri, Semih’in karnındaki derin çukura, göbek deliğinin hemen altına bakıyordu. Nefes alma imkanı tamamen yok oldu. Ciğerlerinde son kalan hava da sıkışıp kaldı.
Berkay bir an ne olduğunu anlayamadı. Bu bir çöküş, bir gömülüştü. Dünya Semih’in ter kokan, sıcak eti ve kıllarıyla örtülmüştü. Sadece karanlık, baskı ve boğulma vardı.
Sonra Semih’in mikro hareketleri ve inlemeleri başladı.
Büyük hareketler yoktu artık. Sadece küçük, titiz, içgüdüsel kıpırtılar. Kalçası hafifçe, belki bir santim ileri geri oynuyor, sikini Berkay’ın boğazının en derin, en savunmasız kıvrımında ovuşturuyordu. Ve inliyordu. Sesler, göğsünün derinliklerinden geliyor, Berkay’ın kendi göğsüne baskı yapan Semih’in göğsünde bir titreme olarak hissediliyordu.
“Hnnngh… hhh… ahh…”
Bu sesler kontrolsüz, ham, hayvanîydi. Semih’in soğuk dış kabuğunun çatladığı, içindeki yoğun, fiziksel zevkin dışarı sızdığı anlardı.
Derken Berkay hissetti.
Boğazında birikmeye başlayan sıvıyı.
İlk dalga sıcaktı. Çok sıcak. Sanki içinden bir damar patlamış da kan değil, ateş akmaya başlamış gibiydi. Semih’in sikinin ağzından fışkıran kalın, yapışkan bir sıvı. Berkay’ın boğazının arka duvarına çarptı, orada birikmeye başladı.
Sonra ikinci dalga geldi. Daha yoğun. Daha bol.
Her şey birkaç saniye içinde olmuştu. Semih’in üzerine çöküşünden, bu içsel patlamaya kadar geçen süre, bir kalp atışı kadar kısaydı.
Berkay idrak ettiğinde, içgüdüsü hayatta kalma moduna geçti. Panik. Boğuluyordu ve boğazı kaynayan bir dölle doluyordu. Elleri, daha önce Semih’in belinde duran elleri, şimdi onun yan kaburgalarına vurdu, itmeye çalıştı.
Önce Semih’i ittirmeye çalıştı.
Ama Semih bir kaya parçası gibiydi. Tüm ağırlığıyla üzerine abanmış, kasları taş kesilmişti. Berkay’ın güçsüz itişleri, o esmer, terli deride hiçbir etki yaratmadı. Sadece Semih’in mikro hareketlerinin ve derin, titrek inlemelerinin devam etmesine sebep oldu.
“Hass… hasssiktir…”
Ancak sonra, Berkay başka bir şeyi fark etti. Kendi sikinin de taş gibi olduğunu ve çok yaklaştığını. Boğulma paniğinin, ciğerlerinin yanma hissinin, boğazındaki yakıcı doluluğun hemen yanında, kasıklarının dibinde ölümcül bir gerginlik yükseliyordu.
Sonra bir çift el, Işık’ın elleri onu kavradı.
Berkay onun odadan çıkıp gittiğini sanmıştı. Duş almaya. Ama Işık geri dönmüştü. Sessizce. Belki de hiç gitmemişti, sadece kapıda durmuş, seyretmişti. Şimdi, çıplak ve hâlâ ıslak, belki de sadece yüzünü yıkamıştı, yatağın kenarına oturmuştu. Ve elleri, soğuk ve nemli, Berkay’ın kasıklarına uzandı.
Berkay’ın sikini avuçladı.
Ve sıvazlamaya başladı.
Bu dokunuş, Berkay için son darbeydi. Işık’ın avuçları önce yavaş, keşfedici hareketlerle kaydı. Baş parmağı, sikinin başındaki ön sıvıyla ıslanmış olan yarıktan geçti. Sonra, Berkay’ın tepkisini, o ani, istemsiz kasılmayı hissedince, sıkıca kavradı ve acımasız, hızlı bir tempoyla pompalama hareketine başladı.
Aşağı yukarı. Aşağı yukarı. Avuç içi sikinin başına her çarpışında, Berkay’ın tüm vücudu elektrik çarpmış gibi sıçrıyordu.
Semih ‘hasıktır, hasıktır’ diyerek boşalmaya devam ediyordu. Sesler artık sadece boğuk iniltiler değil, tekrarlayan, ritmik bir küfür dizisiydi. Her ‘hasıktır’ ile birlikte, kalçası bir mikro seğirme daha yapıyor ve boğazın derinliklerine yeni bir sıcaklık dalgası boşaltıyordu.
Ve Berkay artık ittirmediğini fark etti.
Elleri artık Semih’i itmiyor, onun yanlarında, yatağa yapışmış, yumruk olmuş halde duruyordu. Sonra, daha şaşırtıcı bir şekilde, Semih’i belinden kendine doğru bastırdığını fark etti. Parmakları o taş gibi kaslara gömülmüş, onu aşağı, daha da derine çekiyordu. Bilinçsiz, içgüdüsel bir hareket. Boğazındaki ölüm gibi doluluğu daha da derinleştiren, kendini tamamen yok edişi.
Sıvı boğazında birikmeye devam ediyordu. Artık sadece sıcak bir his değil, fiziksel bir kütleydi. Yoğun, yapışkan, tıkayıcı. Nefes borusunun girişini kaplamış, aşağıya, midesine doğru inmek yerine, yukarıya, ağzının arka boşluğuna doğru yükseliyor gibiydi.
Ve sonra taşmaya başladı.
Boğazının kapasitesi dolmuştu. Semih’in fışkırtmaya devam ettiği döl, artık yer bulamıyordu. Dudaklarının kenarından, Semih’in sikinden boğazına akıttığı döller, taşan bir musluk gibi akmaya başladı.
İlk olarak, burun deliklerinden sızdı. İnce, beyaz çizgiler halinde, yanaklarına doğru süzüldü. Beraberinde nefes almaya çalışırken çektiği son hava kabarcıklarını da getirdi, boğuk, baloncuklu sesler çıkardı.
Sonra, ağzının kenarlarından taştı. Semih’in sikinin şaftı ile Berkay’ın ağzının iç duvarı arasındaki minik boşluklardan, ince şeritler halinde dışarı sızdı. Semih’in testis torbasına, kasık kıllarına aktı, oradaki terle karıştı.
Tadı ağzının her yanına yayıldı. Tuzlu, hafif acı, keskin. Klor ve ceviz karışımı bir tadı vardı. Işık’ınkinden daha yoğun, daha keskin.
Berkay daha fazla dayanamadı.
Boğuluyordu. Boğazı dölle tıkanmıştı. Burnundan ve ağzından sızan sıvılar yüzünü yakıyordu. Ama aynı zamanda, Işık’ın eli onun sikinde amansız bir hızla hareket ediyor, o son derece hassas ucu her sıkışta yoğun bir zevkle titretiyordu. Ve Semih’in üzerindeki ağırlığı, onu tamamen ezmesi, yok etmesi, kendi varlığını silmesi, Berkay’a inanılmaz bir teslimiyet duygusu veriyordu.
İşte o anda, kontrolü tamamen bıraktı.
Ve o da boşalmaya başladı.
Sperm, Işık’ın eline fışkırmadı. Daha önce Işık tarafından sıkılıp boşaltıldığı için, bu seferki boşalma daha az bol, ama daha yoğun ve kasılmalıydı. Siki Işık’ın avucunda seğirdi, titredi. İnce, opak beyaz sıvı, sikinin başından sızıntı şeklinde, nabız atar gibi, aralıklı patlamalarla çıktı. Her küçük patlama, Berkay’ın tüm vücudunda bir dalga gibi yayılan bir orgazm kasılmasıyla eşleşti.
Kasıldı. Sırtı yataktan kalktı, göğsü Semih’in göğsüne bir anlığına daha sert bastırdı. Bacakları gerildi, ayak parmakları kıvrıldı. Boğazındaki kaslar, Semih’in hâlâ orada duran, titreşen sikini sımsıkı kavradı. Bu son kasılma, boğazındaki birikmiş dölün bir kısmının gerçekten de midesine doğru itilmesine sebep oldu. Yoğun, sıcak bir yutkunma hissi.
Boşalması sadece birkaç saniye sürdü. Ama her saniye, bir saat gibi uzundu.
Ama her saniye, bir saat gibi uzundu.
Sonra, bir anda, tüm gerginlik Semih’in vücudundan boşaldı. Onu çelik halat gibi tutan o son direnç de koptu. Kolları tamamen gevşedi, başı öne düştü, alnı Berkay’ın omzuna değdi. Derin, titrek, ama artık sadece yorgunlukla dolu bir nefes verdi. "Hass..."
Sikinin, Berkay’ın boğazının en derininde, son bir hafif seğirmesi daha oldu, son damlaları bıraktı, sonra tamamen hareketsizleşti. Ağırlığı, tümüyle, Berkay’ın üzerine yığıldı. Artık destek yoktu, sadece çökmüş bir ağırlık vardı.
Berkay, bu ezici baskının altında, ciğerlerinin patlayacakmış gibi yandığını hissetti. Işık, onun boşalması bittiği için elini çekmişti, şimdi sadece izliyordu. Berkay’ın dünyası basınç, karanlık ve ciğerlerindeki acil, yakıcı ihtiyaçtan ibaretti. Elleriyle Semih’in yanlarına yeniden vurdu, bu sefer zayıf, çaresiz vuruşlardı.
Semih, bu vuruşları hissetti. Ya da belki de kendi bilinci geri gelmeye başladı. Vücudunu, Berkay’dan yavaşça, ağır ağır kaldırmaya başladı. Kolları titriyordu. Omuz kasları, aşırı zorlanmadan ötürü ağrıyordu. Göğsünü Berkay’ın göğsünden ayırdı.
Bu kalkış, Berkay’ın yüzünü serbest bıraktı. Hemen, boğuk, berbat bir öksürük krizine tutuldu. Yüzü morarmıştı, gözleri kan çanağına dönmüştü. Ama Semih henüz tamamen çekilmemişti. Siki hâlâ Berkay’ın boğazının içindeydi, yapışkan ve doluydu.
Semih, nihayet, kalçasını geriye, yukarıya doğru çekti.
Sikinin ıslak, parlak şaftı, Berkay’ın ağzından yavaşça çıkmaya başladı. Çıkarken, Berkay’ın boğazında birikmiş olan dölün bir kısmını da beraberinde sürükledi. İnce, ipeksi beyaz iplikçikler, sikinin etrafında gerildi, sonra koptu.
Semih birkaç saniye hareketsiz bir şekilde, sadece derin nefesler alarak yüzüstü yattığı yatakta öylece kalır. Gözleri kapalıydı, alnı yatağa değiyordu, sırtı hızlı hızlı inip kalkıyordu. Vücudunun her yanı, özellikle de kolları ve omuzları, yanan bir ağrıyla doluydu.
Ağır ağır yavaşça Berkay’ın üstünden yan yatarak çekilir. Hareketi hantal, bitkindi. Dizlerinin üzerine çöktü, sonra tamamen yan tarafına, Berkay’ın hemen yanındaki ıslak çarşafın üzerine devrildi. Gözlerini açtı.
Gördüğü manzara karşısında kısa bir şok yaşar.
Berkay hâlâ sırtüstü yatıyordu, ama artık nefes almaya, öksürmeye çalışıyordu. Yüzü bir felaket alanıydı. Burnundan, ağzından, gözlerinden sızan her şey birbirine karışmıştı. Gözyaşları, ter, burun salgısı ve döl.
Ve döl. Çok fazla döl.
Berkay’ın çenesi, yanakları, boynu, seminin beyaz, kalın spermiyle tamamen bezenmişti. Önceki, Işık’tan kalan, kurumaya başlamış çizgilerin üzerine, taze, parlak, soğumamış yeni bir katman eklenmişti. Sanki bir boya kutusu yüzüne dökülmüş gibiydi. Alt dudağının üstünde birikmiş, çenesinin çukurluğuna doğru akmış, boynunun yan tarafında halıya değen kısmında pıhtılaşmaya başlamıştı.
Tek söyleyebildiği ‘Oha’ olur.
Sesi kısık, şaşkınlıktan boğuk çıktı. Bu bir küfür ya da övgü değil, saf, ham bir tepkiydi. Bu kelime, odanın ağır, nemli havasında asılı kaldı.
Sikini Berkay’ın ağzından çıkartmasıyla Berkay ağzında biriktirdiği dölleri anında dışarı iter. Kuvvetli, konvülsif bir öksürükle, ağzının arka kısmındaki yapışkan kütleyi püskürttü. Beyaz, kalın sıvı, dudaklarından dışarı fışkırdı, çenesine ve zaten lekeli olan göğsüne aktı. Boğazında hâlâ kalanlar, nefes borusunu tıkayarak onu boğuyordu.
Çenesi, yanakları hali hazırda dölle bezenmiş, yüzü parlarken şimdi birden ağzından çıkarttıkları yüzünden aşağı kayar. Yeni çıkanlar, eskilerin üzerine kayarak daha vahşi, daha dağınık bir harita çizdi. İnce bir çizgi, sol burun deliğinden yanağına sarktı.
Derin öksürüklerle nefes almaya çalışır. Ciğerlerini bir an önce havayla doldurmak isterken, boğazındaki döller hala istediği gibi rahat nefes almasını engeller. Her nefes çekişi, hırıltılı, ıslak, tıkanmış bir sesti. Ellerini yüzüne götürdü, gözlerini ovuşturdu, ama bu sadece dölü daha da yaydı. "Öğğk... hıı... höök..."
Nereye olduğunu düşünmeden Berkay da yan dönüp ağzındakini tükürür, soluk soluğa nefeslenir. Yana döndüğünde, yatağın kenarına, halının üzerine boşalttı ağzındakiler. Kalın, opak bir sıvı halı liflerine karıştı. Sonra, arka arkaya, derin, temiz hava ciğerlerine dolmaya başlayınca, sadece nefes alıp verdi. Göğsü sarsılarak inip kalkıyordu.
Işık Berkay’ın ayak tarafında gülümseyerek kendilerine bakmaktadır. Çıplak, bacakları bağdaş kurmuş, sırtı yatağın ayakucundaki duvara dayalı. Yüzünde, olan biteni sindirmiş, hatta keyfini çıkaran bir ifade vardı. Hafif bir gülümseme. Elleri, kendi dizlerinin üzerinde dinleniyordu. Onları izliyordu: Semih’in yorgun şaşkınlığını, Berkay’ın boğulmaktan kurtulmuş halini, ve her yerdeki beyaz, kurumaya başlayan izleri.
Odada bir süre sadece nefes sesleri vardı. Pencereden giren sabahın gri ışığı, dumanlı bir havuz gibiydi. Toz taneleri bu ışık hüzmesinde dans ediyordu. Koku artık yoğunlaşmıştı: ter, seks, çamaşır suyu ve boşalma.
Sonra Berkay konuştu, sesi hâlâ kaba, öksürükten parçalanmıştı.
“Naptın öyle ya?” diye başladı, nefesini tutarak. Gözlerini, yanında yatan Semih’e çevirdi. Semih ona bakıyordu, ifadesi hâlâ şaşkınlıkla doluydu. “Boşal boşal bi bitirmedin, boğuluyodum az daha.”
Elleriyle boğazını ovuşturdu, sonra yüzündeki döllere baktı ve ellerinin de bulaştığını fark edip buruşturdu. “Cidden, ciğerlerime kadar doldu amına koyayım.”
Semih bu sözler karşısında yavaşça kafasını salladı, sonra gülmeye başladı. Sesi de yorulmuş, ama rahatlamıştı. Bir elini kaldırıp alnındaki teri sildi.
“Ben de beklemiyodum bu kadarını,” diye karşılık verdi, samimi bir şaşkınlıkla. Gözleri Berkay’ın dölle kaplı yüzünde gezindi. “Ama çok iyiydin.”
Bu laf, odanın havasını değiştirdi. Ağır fizikselliğin yerini, garip bir samimiyet aldı. Berkay, bu doğrudan övgü karşısında şaşırdı. Yutkundu, boğazı hâlâ yanıyordu. “Öyle mi?” diye mırıldandı, bakışlarını yatak örtüsüne dikti. “Hissettim… hissettim zaten. Sesinden.”
Işık da öne doğru eğildi, dirseklerini dizlerine dayadı. Gülümsemesi genişledi, gözleri ışıldadı.
“Sen sanki az fışkırtın,” diyerek katılır. Başıyla, Berkay’ın halının üzerine tükürdüğü yeri işaret etti.
Berkay bir kahkaha attı, bu da onu tekrar öksürte. Hem acıyla hem eğlenceyle kıvrandı. “ Amına koyim, içim dışım bu oldu.” Elini göğsüne, sonra yüzüne sürdü. “Bi duş almam lazım. Bi saat falan.”
“Duş?” diye yükseltti sesini Işık, şakacı bir protestoyla. “Daha ben girmedim bile. Ben de sikimi yıkadım sadece.”
Semih yatakta doğruldu, sırtını yatağın başlığına dayadı. Bacaklarını uzattı. Hâlâ çıplaktı, sikiyi yorgun bir halde uyluğunun üzerinde dinleniyordu.
Berkay, şimdi sırtüstü yatarken, ellerini yüzünün üzerinden geçirdi. Vücudunun her yeri ağrıyordu. Boğazı yanıyordu, kalçaları zonkluyordu, yüzü yapış yapıştı. Ama içinde, tükenmişliğin hemen altında, loş bir sıcaklık hâlâ duruyordu.
Ama içinde, tükenmişliğin hemen altında, loş bir sıcaklık hâlâ duruyordu.
Bu sıcaklık, onu yataktan kaldırdı. Kasıklarından, boğazından, kalçalarından yayılan zonklayıcı ağrılar, adım atmasını ağır, dikkatli bir ritme soktu. Yataktan ayağa kalkışı bir savaş gazisinin kalkışı gibiydi. Dizleri titredi. Elleriyle yatağın kenarına tutundu, dengeyi buldu.
Işık’ın ve Semih’in bakışları sırtında, çıplak ve lekeli teninde geziniyordu. Onlara dönüp bakmadı. Sadece, "Duş," diye mırıldandı, sesi hâlâ boğuk ve yırtıktı. Odadan çıkarken, halının üzerindeki ıslak lekeyi, ağzından döktüğü şeyi gördü. İçi bir an için garip bir sıkıntıyla dolu, ama çok daha baskın bir fiziksel ihtiyaçla yürüdü.
Koridor soğuktu. Badana kokan, dar bir geçitti. Ayak tabanları soğuk laminat parkeye değdi. Banyo kapısının tokmağı metal ve ıslaktı, belki Işık daha önce girmişti. İçeri girdi, kapıyı arkasından çekti, kilitledi. Sessizlik değildi bu, kendi nefesinin hırıltısı ve kulaklarındaki uğultuydu.
Fayanslar buz gibiydi. Beyaz, tertemiz, klinik. Bu aşırı temizlik, vücudunun üzerindeki her şeyle – ter, tükürük, döl, halı lifleri – çarpıcı bir zıtlık oluşturuyordu. Aynanın önüne gitmek istemedi. Doğrudan kabinin içine adım attı.
Sıcak suyu açtı. İlk fışkırış soğuktu, göğsüne, karnına, kasıklarına çarptı, onu ürpertti. Sonra sıcaklık geldi. Akış güçlendi, basınçlı perdeye dönüştü. Başını geriye attı, yüzünü doğrudan suyun altına soktu.
İlk yıkama bir arınma değil, bir sel gibiydi. Sıcak su, yüzündeki kurumuş, yapışkan katmanları yumuşattı, söktü. Gözlerini kapalı tuttu. Su, ağzının kenarlarından içeri sızıp, dudaklarının üzerinde biriken o tuzlu, acımsı tadı sulandırdığında, istemsizce tükürdü. Suyla karışmış beyaz iplikçikler ayaklarının dibindeki giderden kayboldu.
Ellerini yüzüne sürttü. Gözlerini, burnunu, ağzını ovuşturdu. Suyun sıcaklığı tenine nüfuz ederken, zihni geri çekilmeye, olan biteni işlemeye başladı. Ama beyni kelimelerle, sıralı anılarla değil, duyusal patlamalarla çalışıyordu.
Semih’in ayağı. Önce sadece görüntü geldi. Esmer, bileğe doğru koyu kıllarla kaplı, kemikli bir ayak. Kendi yüzünün üzerine bastırılmış. Sonra koku: temiz terin topraksı, tuzlu kokusu. Ve tat. Dilinin, ayağın üstündeki kılların arasında kayarken hissettiği o hafif pütürlü, tuzlu yüzey. Çaresizce, ama bir o kadar da isteyerek yaladığı o an. Işık hâlâ içindeyken.
Sonra Semih’in yüzünün ifadesi. O ilk tokatı attığı andaki soğuk, deneyci bakışlar. Sonra, boğazına tükürdüğünde. O kalın, ipeksi sıvının ağzının içine, dilinin üzerine akışı. Tükürüğün kokusu yoktu ama ıslaklığı ve ağırlığı vardı. Ve Semih’in "Ağzını temizle" derkenki ses tonu. Bir emir. Bir beklenti. Berkay’ın o an itaat etmesi.
Işık’ın eli. Kaslı, güçlü bir elin onun ensesine, saçlarının diplerine baskı yapışı. Yüzünü yatağa, Semih’in ayaklarının dibine gömmesi. O güç karşısında hiçbir direnç gösteremeyişi. Sadece teslim oluşu. Ve bunun, Işık’ın onu daha da sert, daha da sahiplenici bir şekilde sikmesine yol açtığını hissetmesi.
Su, omuzlarından, sırtından aşağı aktıkça, diğer anılar da yüzeye çıktı. Semih’in şınav pozisyonunda, tüm ağırlığını taşıyarak üzerinde asılı durduğu o sonsuz an. Kaslarının gerilimi. Gözlerindeki o derin, karanlık odak. Ve sonra… sonra boşalma.
Semih’in boşalması. Bu bir görüntü değil, tamamen bir histi. Boğazının derinliklerinde patlayan o ilk sıcak dalga. Sonra gelen yoğun, kalın akış. Boğazının dolup taşmaya başlaması. Burnundan sızması. Nefes alamayışı. Ve tüm bunlar olurken, Işık’ın elinin onun sikinde, onu da kenara sürükleyişi.
Işık’ın boşalması daha farklıydı. Yüzüne, gözlerine, ağzına yağan o sıcak damlaların hissi. İlk şok. Sonra ağzını açıp daha fazlasını istediği o an. Işık’ın inleyerek son damlalarını ağzına boşaltışı. Yutkunurken Işık’ın gözlerinin içine bakışı. Bu bir zafer anı değil, karşılıklı bir onay anıydı.
Berkay elleriyle duvara yaslandı, alnı seramik duvara değdi. Su, sırtındaki kırbaç izlerine benzer, Işık’ın parmaklarının bıraktığı kırmızı çizgilere çarpıyor, hafif bir sızı bırakıyordu. Gözleri kapalıydı. Vücudu temizleniyordu ama zihni en kirli, en vahşi anlarla doluydu.
Ve şaşkındı.
Kendi şaşkınlığı zihninin merkezinde duruyordu. Nasıl bu kadar ileri gidebilmişlerdi? Nasıl o anlarda, o itaatkar, hatta aç halde bulabilmişti kendini? Bu sorular cevapsız, sadece bedeninde hâlâ titreyen o loş sıcaklığın içinde yüzüyordu. Bu bir pişmanlık değildi. Bir sindirme çabasıydı.
Duşun dışında, suyun şırıltısından başka ses yoktu. İçeride, yatak odasında ne konuşulduğunu duyamıyordu. Bu yalnızlık, düşüncelerinin etrafında bir boşluk yarattı.
Yatak odasında, Semih hâlâ sırtını başlığa dayamış, bacaklarını uzatmış vaziyette oturuyordu. Çarşaf, onun ve Berkay’ın vücutlarından kaynaklanan nem yüzünden ıslak ve buruşuktu. Odanın ortasındaki halıda Berkay’ın tükürdüğü leke parlıyordu.
Işık, yerinden kalkmamıştı, hâlâ bağdaş kurmuş, duvara yaslanmıştı. Gözleri, kapıya, Berkay’ın çıktığı yere dikilmişti. Sonra yavaşça Semih’e çevirdi.
Bir süre sessizlik hakimdi. Bu, daha önceki gergin veya şehvet dolu sessizliklerden farklıydı. Düşünceli, ağır bir sessizlikti.
"Vay anasını," dedi sonunda Işık, sözleri yavaşça, havada sallanarak odanın içine düştü.
Semih başını ona çevirdi. Işık’ın yüzünde gördüğü ifade, kendi içinde hissettiği şaşkınlığın aynası gibiydi. Hafif bir sırıtma vardı, ama gözlerinin derinliklerinde ciddi, neredeyse şaşkın bir bakış vardı.
"Evet," diye karşılık verdi Semih, sesi alçak. Bir elini kaldırıp saçlarının arasından geçirdi. "Aynen."
"Ben cidden... ben cidden böyle bi şey beklemiyodum," diye devam etti Işık, başını hafifçe sallayarak. Gözleri odada gezindi, yatağın üzerindeki dağınıklığa, çarşaflardaki ıslak lekelere baktı. "Sadece biraz eğleniriz, belki garip bi deneyim olur falan diyodum. Ama bu..."
Sözünü tamamlamadı. Gereksizdi. "Bu" kelimesi odada, yaptıkları her şeyin ağırlığını taşıyordu.
Semih iç çekti, göğsü hafifçe kabarıp indi. "Biliyor musun," diye başladı, daha çok kendine konuşur gibi. "Onu siktiğimde, o sırada, sen onun ağzına boşalırken... Hiç böyle hissetmemiştim."
Işık kaşlarını kaldırdı. "Ne hissettin?"
Semih bir an duraksadı, doğru kelimeleri arar gibiydi. "Kontrol," dedi sonunda, ama bu kelime bile yetersiz gelmiş gibi dudağını büktü. "Sadece kontrol değil. Daha fazlası. Onun... vermesi. Bilerek, isteyerek. Götünü siktirirken ağzına da boşaltmama razı olması."
Işık bir kahkaha attı, bu ses odada patladı, biraz gergin, biraz rahatlamış bir kahkahaydı. "Aynen ya! O an aklımdan geçen de oydu. Kafasına bastırırken, hiç direnmedi amına koyayım. Daha da aşağıya, ayağına doğru gitti resmen."
Semih’in ağzında hafif bir gülümseme belirdi. "Ayağı. Evet." Başını salladı, inanmaz bir ifadeyle. "Onu yüzüme bastırdığımda, nasıl yalamaya başladığını gördüm. İlk başta iğrendim sanmıştım kendimden, böyle bi şey istediğim için. Ama sonra..."
"Sonra siktir etmişsin," diye tamamladı Işık, sırıtarak.
"Evet," dedi Semih, samimiyetle. "Ve çok iyiydi."
Sessizlik tekrar yerleşti, ama bu sefer daha rahattı. İkisi de olanları zihinlerinde yeniden yaşıyor, parçaları birleştiriyordu.
"Peki ya sen?" diye sordu Semih, gözlerini Işık’a dikerek. "O kadar sert vurdun ki, sanırım sesini apartmanın diğer ucundan duydular."
Işık omuz silkti, ama gözleri parladı. "Ne bileyim abi. İçine girdikçe, o teslim oldukça, daha da sertlesim geldi. Öyle bi an geldi ki, sırf götünün nasıl sarsıldığını göreyim diye kafasına bastırdım. Ve o," dedi, sesinde bir hayret tonuyla, "daha da heveslendi amına koyim.’
"Vay be," diye fısıldadı Işık. Sonra, daha alçak bir sesle ekledi, "Peki sen... yani, daha önce hiç... böyle bir şey yaptın mı? Bir erkeğin ağzını... öyle tamamen...?"
"Hayır," diye yanıtladı Semih, anında ve kesin. Gözlerini açtı, tavana baktı. "Hiç. Hiç böyle bir şey düşünmedim bile. Ama onu yatağa bastırıp üzerine çöktüğümde, o an, ağzının içinde ne kadar derine gidebileceğimi bilmek istedim. Ve gittim."
Sesi, bu basit itirafın üzerine titredi. "Ve o, hiç öksürmeden, geri itmeden, aldı. Hepsini. Köküne kadar."
O anda, duştan gelen su sesinin kesildiğini duydular. İkisi de aniden sustu, sanki Berkay onları duyabilirmiş gibi. Birbirlerine baktılar. Aynı düşünceyi paylaşıyorlardı: Bu gece bitmiş değildi. Bir şeyler başlamıştı, ama sona ermemişti.
Işık öne doğru eğildi, dirseklerini dizlerine dayadı. Yüzü ciddileşmişti. "Semih," diye başladı, alışılmadık derecede düşünceli bir tonda. "Ben... ben hâlâ bitirmedim gibi hissediyorum."
Semih ona baktı, kaşları hafifçe kalktı. "Ne demek istiyorsun?"
"Bilmiyorum," diye itiraf etti Işık, ellerini açarak. "Siktim, boşaldım, her yerine boşaldım. Ama içimde hâlı... bir açlık var. Sanki daha yeni başlamışız gibi. Bu normal mi?"
Semih bu soruyu düşündü. Normal miydi? Hiçbir şey bu geceden sonra normal değildi. Kendi içinde de benzer bir huzursuzluk olduğunu fark etti. Fiziksel olarak tükenmişti, ama zihni hâlâ tetikte, vücudunun yaptıklarını kaydetmeye devam ediyordu.
"Belki de normal olan o değil," diye cevapladı yavaşça. "Belki de bu... bu kadar yoğun bir şey yaşadıktan sonra, hemen normal hissedemeyiz."
Işık başını salladı, bu fikri sindirir gibiydi. Sonra, ağzında muzip bir gülümsemeyle, "Yani diyorsun ki, biraz daha sikmeliyiz," dedi.
Semih güldü, bu sefer daha rahat, daha içten bir kahkaha. "Hayır, salak. Diyorum ki... belki bu sadece bir kerelik bir şey değil. Duygular... ya da ne bileyim, hisler... öyle hemen dağılmıyor."
"Karmaşık laflar etme şimdi," diye homurdandı Işık, ama gülümsemesi gitmemişti. Gözlerini kapıya çevirdi. "Ne yapacaksın? O çıkınca."
Semih bu soruyu düşünmekten kaçındı. "Bilmiyorum," diye mırıldandı tekrar. "Konuşuruz heralde."
Banyoda, Berkay suyu kapattı. Ani sessizlik kulaklarında çınladı. Kapının dışındaki sesleri duymaya çalıştı, ama sadece kendi damlayan su sesleri ve kalbinin hızlı atışları vardı.
Temiz bir havlu buldu, kendini kuruladı. Teni pembe, buhardan hafifçe kızarmıştı. Aynanın önüne gitmekten hâlâ çekiniyordu, ama gitti. Kendi yansımasına baktı.
Vücudu bir savaş alanı gibiydi. Ama kaybetmiş gibi hissetmiyordu.
Tam tersine. Aynada kendi gözlerinin içine baktığında, orada, derinlerde, tanımlayamadığı bir canlılık gördü. Bir tür gurur muydu? Tatmin mi? Hepsinden biraz.
Giysilerini topladı. Onları giymek tuhaftı. Temiz, kokusuz kumaş, yeni yıkanmış, duştan çıkmış tenine değdi. O an, çıplak olmanın, üzerlerinde hiçbir bariyer olmadan onlarla aynı odada olmanın verdiği samimiyeti özlediğini fark etti.
Alçak bir mırıltı duydu. Konuşuyorlardı. Onun hakkında mı? Belki.
İçeri girdi.
Odaya döndüğünde, manzara onu bir an için durdurdu. Semih ve Işık hâlâ çıplaktı. Semih yatakta oturuyor, Işık yerde, duvara yaslanmış oturuyordu. İkisi de ona baktı. Yüzlerinde okuması zor ifadeler vardı: merak, beklenti, ve o garip, paylaşılan şaşkınlık.
Berkay kapının eşiğinde durdu. "Ne konuşuyodunuz?" diye sordu, sesi hâlâ biraz kısık, ama daha nettı.
Işık, Semih’e anlamlı bir bakış attı, sonra sırıttı. "Seni."
Berkay’ın içine bir şey düştü. Soğuk, küçük bir taş. "İyi şeyler mi?"
"Çok iyi şeyler," diye cevapladı Semih, doğrudan, gözlerini ondan kaçırmadan. "Senin ağzına nasıl tamamını aldırdığımdan mesela."