Chapter 9: Club Pulse - Dancing Danger
Klübün havası dayanılmazdı. Nefes almak, sigara dumanı, ter ve ucuz parfüm karışımı yoğun bir sisin içinden ciğerlere çekilen sıcak, ağır bir şeydi. Basslar göğüs kafesini titretiyor, konuşmak için çığlık atmak gerekiyordu. Kalabalık o kadar sıkışıktı ki insanların hareketi bir bütün, akıcı bir organizmaydı; biri döndüğünde diğeri ona çarpıyor, itiliyor, sonra birlikte sallanmaya devam ediyorlardı.
Semih, dar, yüksek bir masanın kenarında duruyor, elindeki viski bardağının buzlarını karıştırıyordu. Siyah gömleği, klübün kırmızı ve mavi neon ışıklarının altında mor bir parıltıyla yanıyordu. Gözleri, masanın diğer tarafında, doğum günü çocuğu Ozan’ın omzuna sarılıp şarkıya bağıran kız arkadaşını dinlemeye çalışan Işık’ın üzerindeydi. Işık beyaz bir tişört giymişti ve terden sırılsıklamdı. Gülümsüyordu, başını sallıyordu, ama Semih o gülümsemenin ne kadarını gerçekten hissettiğinden emin değildi.
Ve Berkay.
Berkay, dans pistinin hemen kenarındaydı, birkaç arkadaşıyla birlikte. İnce, siyah bir kot ve gri bir sweatshirt giymişti. Kolunu havaya kaldırmış, ritme kapılmış gibi sallanıyordu. Ama her dönüşünde, her kıpırdanışında, gözleri kısa, yanıp sönen anlarda onlara, masaya kayıyordu. Bir ay. Tam bir ay. O geceden bu yana aynı odada bile yalnız kalmamışlardı. Grup derslerinde, kantinde, koridorlarda selamlaşmış, bazen aynı masada oturmuşlardı. Hepsi normaldi. Fazla normal.
Semih, o geceyi düşünmekten kendini alamadı. Özellikle bir an: Berkay’ın boğazının en derininde patlayan o sıcaklık. Ve Berkay’ın, nefesi tıkanmış, gözleri faltaşı gibi açılmış halde, her şeyi yutması. O görüntü, birçok gece, yatağında tek başına yatarken zihninin önüne gelmişti. Bunu düşündüğü için kendinden iğrenmiş miydi? Evet, belki ilk başta. Şimdi ise sadece merak ediyordu. Acaba tekrar mı?
“Semih, kafan nerede?” diye bağırdı Ozan, yanına gelip kolunu omzuna attı. Sarhoştu, nefesi bira ve şeker kokuyordu.
“Burada, burada,” diye cevapladı Semih, içkisinden bir yudum alarak. Gözleri tekrar Berkay’a kaydı. Tam o sırada, Berkay da ona bakıyordu. Göz göze geldiler. Bir saniye. İki saniye. Sonra Berkay aniden başını çevirdi, yanındaki kıza bir şeyler söyledi ve güldü. Ama kulakları kıpkırmızıydı. Neon ışıkların altında bile belli oluyordu.
Işık da onları görmüştü. Ozan’ın kız arkadaşıyla konuşmayı bıraktı, masaya doğru yürüdü ve Semih’in yanına durdu. Viski şişesini alıp kendi bardağına doldurdu.
“Ölüm sessizliği burada,” diye bağırdı, Semih’in kulağına eğilerek. Sesinde alışılmış şakacılık vardı, ama gözleri ciddiydi. “İyice kayboldun.”
“Gürültüden,” diye cevapladı Semih omuz silkeleyerek.
“Tabii, gürültüden,” diye mırıldandı Işık, içkisini dikerken gözleri dans pistindeki Berkay’ın üzerindeydi. “Bak, Efe’ye yapışmış. Hiç sıkılmıyor herhalde.”
Efe, grubun içindeki başka bir arkadaştı, Berkay’ın yanında dans ediyordu. Semih’in içinde, beklenmedik, keskin bir diken batması hissi oluştu. Kıskançlık mıydı? Saçmaydı. Kendi kendini yerdi. Ne münasebet?
“Git dans et o zaman,” diye söylendi Semih, sesini duyurmak için Işık’ın kulağına daha da yaklaşarak. “Engel mi var?”
Işık ona baktı, ağzında yavaş, anlamlı bir gülümseme belirdi. “Belki de giderim.”
Ve gitti. Bardakları masaya bırakıp, kalabalığın içine, direkt Berkay ve Efe’nin olduğu yere doğru dalış yaptı. Semih onu izledi. Işık, Efe’nin sırtına arkadaşça bir şamar attı, sonra Berkay’ın yanında durdu. Ona doğru eğildi, bir şeyler söyledi. Berkay güldü, başını salladı. Sonra Işık, ona doğru döndü, ritimle birlikte sallanmaya başladı. Aralarında makul bir mesafe vardı. Tamamen normal, arkadaşça.
Ama sonra, şarkı değişti. Bass daha da ağırlaştı, tempo yavaşladı ama vuruşlar daha derinden gelmeye başladı. Kalabalık daha da sıkıştı. Bir hareket dalgası, Işık’ı Berkay’a doğru itti. İkisi çarpıştı. Işık, dengede durmak için elini Berkay’ın koluna koydu. Ve orada kaldı.
Semih yutkundu. Bardağındaki buzlar erimiş, içkiyi sulandırmıştı. Onu bir yudumda bitirdi. Yanması iyi geldi.
Birileri masaya yeni şişeler getirdi. Tekila. Semih normalde tekila içmezdi, ama o an hiç umursamadı. Bir shot kabağı aldı, tuzladı, limonu hazırladı ve kafasına dikti. Ateş gibi boğazından aşağı indi, midesi anında ısındı. İkincisini de içti.
Dans pistinde, mesafe yok oluyordu. Kalabalık onları bir araya ittikçe, Işık ve Berkay daha sık temas ediyordu. Sırtlar, kollar, kalçalar. Bazen, Işık bir adım ileri attığında, kasığı Berkay’ın kalçasına değiyor gibiydi. Berkay hiç uzaklaşmıyordu. Aslında, daha da yaklaşıyordu.
Semih hareket etmeden duramadı. Masadan ayrıldı, kalabalığın içine doğru ilerledi. Orada durmak, uzaktan izlemek artık dayanılmaz gelmişti. Vücudu gergindi, alkol ve müziğin yarattığı sersemlikle birlikte garip bir cesaret hissediyordu.
Dans pistinin kenarına vardığında, tam önündeki bir çift aniden döndü ve Semih, doğrudan Berkay’ın sırtına çarptı. Berkay aniden irkildi, döndü. Gözleri geniş açıldı. Semih’i görünce, şaşkınlık içinde donakaldı.
“Semih!” diye bağırdı Berkay, sesi müzikte kayboldu, ama dudak hareketlerinden anlaşılıyordu.
Semih cevap vermedi. Sadece ona baktı. Yüzünün terlediğini, bir damlanın şakağından aşağı yuvarlandığını gördü. Berkay’ın sweatshirt’ünün önü, göğsünün ortasına kadar terden koyu gri bir lekeyle ıslanmıştı.
Ardından, Işık onların yanında belirdi. Üçü, kalabalığın ortasında bir ada gibi duruyorlardı. Etraflarında herkes hareket ediyor, çarpışıyor, bağırıyordu. Ama onların arasında elektrik çarpmış gibi bir hareketsizlik vardı.
Işık önce Semih’e, sonra Berkay’a baktı. Yüzünde, ‘Ne bekliyorsunuz?’ der gibi meydan okuyan bir ifade vardı. Sonra, kasıtlı, yavaş bir hareketle, elini uzattı ve Berkay’ın terle ıslanmış sweatshirt’ünün altından, beline koydu.
Berkay’ın gözleri daha da büyüdü. Ağzı hafifçe aralandı.
Işık’ın eli orada kaldı, parmakları Berkay’ın bel kemiğinin üzerinde hafifçe oynuyordu. Sonra, gözlerini Semih’e dikerek, onu da çağıran bir bakış attı.
Semih ne yaptığını bile düşünemedi. İçgüdüseldi. Kendi elini kaldırdı ve Berkay’ın diğer tarafına, kalçasının üstüne, kotunun üzerine yerleştirdi. Kumaş sıcak ve sertti. Altında, Berkay’ın vücudunun sıcaklığını hissedebiliyordu.
Berkay titredi. İki erkeğin elleri onu belinden tutuyordu, kalabalığın içinde görünmez bir kıskaç. Sanki nefes alamıyordu. Ama aynı zamanda, vücudu iki tarafa doğru eğiliyor, onların dokunuşlarına doğru bir ağırlık veriyordu.
“Dans edelim mi artık?” diye bağırdı Işık, ağzı neredeyse Semih’in kulağına değiyordu. Sesi çakırkeyifti, ama çok netti.
Ve böylece başladı.
Hareket önce Işık’tan geldi. Kalçasını hafifçe, ritme uydurarak, Berkay’ın arkasına doğru itti. Berkay, bu itişle birlikte öne, Semih’e doğru sallandı. Göğsü, Semih’in göğsüne hafifçe değdi, sonra geri çekildi.
Sonra Semih. O da, kendi elini Berkay’ın kalçasında sabit tutarken, diğer elini onun omzuna koydu ve nazikçe kendine doğru çekti. Berkay tekrar ona doğru geldi. Bu sefer, değme daha uzun sürdü. Berkay, Semih’in ter kokusunu, ucuz kulüp sabununu ve altında, sadece kendi hayal gücünden gelmiş olabilecek o tanıdık, cezbedici kokuyu aldı.
Üçlü bir salınım içine girdiler. Bir ileri, bir geri. Bir sağa, bir sola. Dışarıdan bakan biri için, sadece biraz sarhoş, biraz sıkışık üç arkadaş gibi görünüyor olabilirlerdi. Ama temas noktaları ateşten halkalardı.
Işık’ın eli, Berkay’ın belinden yavaşça aşağı kaydı, onun kalçasının tam üstüne, kotunun arka cebinin üzerine yerleşti. Avucunun içiyle, o yuvarlak şişkinliğe bastırdı. Hafifçe, ama kesin bir şekilde.
Berkay’ın soluğu Semih’in boynunda sıcak bir esinti gibi hissedildi. “Işık,” diye fısıldadı, sesi müzikle boğuldu.
Bu, Semih’in içinde bir şeyi serbest bıraktı. Artık düşünmek yoktu. Sadece istemek vardı. Berkay’ı tuttuğu elini, ön tarafa, onun kasıklarına doğru kaydırdı. Avucunun içi, Berkay’ın kot pantolonunun sert fermuar bölgesine, altında yatan şeyin üzerine oturdu.
Berkay’ın ağzından keskin, boğuk bir ses çıktı. Gözleri kapandı. Başı geriye düştü, Işık’ın omzuna yaslandı. Önünde Semih, arkasında Işık, tam ortada sıkışmış, iki ateş arasında kalmıştı. Ve eriyordu.
Semih, avucunun altında, Berkay’ın sikin sertleştiğini, kot kumaşın üzerinde bir tepe gibi yükseldiğini hissetti. Sonra aynı eliyle Berkay’ın elini yakalıyıp kendi pantolonunun üzerine götürdü. Semih’in sikinin de Berkay’ınkinden aşağı kalır yanı yoktu. Sertti. Parmaklarını o sert uzuv boyunca, başından köküne kadar gezdirdi. Bastırdı.
“Oh, Tanrım,” diye inledi Berkay, dudakları Semih’in kulak memesine değiyordu.
“Görüyor musun?” diye homurdandı Işık, Berkay’ın boynunu emerken konuşuyordu, sesi vıcık vıcıktı. “Seni bu hale getirmek için ne kadar az şey yeterli?”
“Sus,” diye karşılık verdi Berkay, ama bu bir protesto değil, yalvarma gibiydi.
Semih artık Berkay’ı tutmuyordu ama Berkay onu okşuyordu. Avucu, o sert şişkinliğin üzerinde dairesel hareketler yapıyor, her dönüşte hafifçe bastırıyordu. Kot ince bir bariyerdi, her detayı hissediliyordu: sikin başının top gibi şekli, şaft boyunca uzanan damar. Semih onun eline doğru itiyor, ritimle birlikte kalçasını hafifçe kımıldatıyordu.
Işık ise arka tarafta kendi egzersizini yapıyordu. İki eliyle Berkay’ın kalçalarını kavramıştı, parmakları kaslı etin içine gömülüyordu. Onu, kendi kasıklarına doğru, sert, küçük itişlerle çekiyordu. Işık’ın da kot pantolonunun önünde belirgin bir şişlik vardı ve o şişlik, Berkay’ın kuyruk sokumuna, tam aralığın üzerine sürtünüyordu.
Şarkı devam etti, bir sonrakine geçti, ama onların müziği kendi vücutlarının yarattığı sessiz, acil tempoydu. Ter, birbirlerinin üzerine akıyordu. Berkay, Semih’in gönleğinin altına elini sokmak istedi, o sıcak, nemli teni doğrudan hissetmek. Ama etrafta çok fazla insan vardı. Sadece kalabalık değil, tanıdıkları. Efe bir ara yanlarından geçmiş, bağırmıştı: “Hadi beyler, kıvırın!” Ve umursamamışlardı bile.
Sonra Işık, Berkay’ın kulağına bir şeyler fısıldadı. Berkay’ın vücudu daha da gerginleşti. Gözlerini açtı, Semih’e baktı. Gözlerinde panik, arzu ve tamamen teslimiyet vardı. Başıyla, bir köşeyi, kulübün en arkasındaki koridorun girişini işaret etti. Orada daha az ışık, daha az insan vardı. Tuvaletler oradaydı, ve kim bilir başka neler.
Hiçbir şey söylemeden, ayrılmaya başladılar. Ama ayrılmak doğru kelime değildi. Birbirlerine yapışık, üç başlı, sendeleyen bir yaratık gibi hareket ediyorlardı. Semih, Berkay’ı önden çekiyor, Işık ise arkadan itiyordu. Eller hâlâ yerindeydi; Semih Berkay’ın bileğini tutuyor, Berkay’ın eli Semih’in kabartısında, Işık’ınki kalçalarında.
Kalabalığı yarıp geçtiler. Koridor daha loştu. Duvarlar siyaha boyalıydı, zemin yapışkandı. Bir an için, tuvalet kapılarının önündeki daha büyük kalabalığın önünde duraksadılar. Çoğu sıra bekleyen kızlar, ellerinde telefonları, yüksek sesle konuşuyorlardı.
Işık, Berkay’ın omzunu okşadı ve başıyla koridorun daha da ilerisini, acil çıkış işaretinin kırmızı ışığıyla aydınlanan bir köşeyi işaret etti. Oraya gittiler. Burası depolar ve elektrik panoları için bir ara bölge gibiydi. Müzik burada boğuk bir vızıltıya dönüşmüştü. Hava daha da sıcak ve durgundu.
Işık, Berkay’ı duvara, acil çıkış lambasının tam altına yasladı. Kırmızı ışık, onların yüzlerini ve vücutlarını garip, teatral gölgelerle yıkıyordu. Berkay’ın gözleri kocamandı, göğsü hızlı hızlı inip kalkıyordu.
“Burada… burada olmaz,” diye nefes nefese konuştu Berkay, ama vücudu tamamen farklı bir hikaye anlatıyordu. Beli ileri doğru itiliyor, Semih’in hâlâ onun önünde duran eline sürtünüyordu.
“Nerede olacak o zaman?” diye sordu Semih, ilk defa uzun bir süre sonra konuşuyordu. Sesinin ne kadar çakırkeyif, ne kadar arzulu çıktığını duymak şaşırtıcıydı. “Eve mi gidelim? Bir saat sürer.”
“Burası iyi,” diye kesti Işık, iki elini de Berkay’ın yüzüne koydu, onu kendine baktırarak. “Kimse gelmez. Herkes dışarıda içiyor, sıçıyor.”
Sonra, Semih’e döndü. “Hatırlıyor musun?” dedi Işık, gözlerinde kırmızı bir parıltıyla. “O gece. Sen ne yapmıştın?”
Semih biliyordu. Berkay da biliyordu. Berkay’ın dudakları aralandı.
“Yap,” diye fısıldadı Berkay, sadece nefes gibi bir ses çıkararak.
Bu, Semih’in üzerindeki son ketleri de kopardı. Ellerini kendi kot pantolonunun kemerine götürdü. Tokayı çözmek titrek elleriyle zor oldu. Işık ona yardım etti, bir eliyle fermuarı aşağı çekti.
Kot, Semih’in kalçalarından aşağı, dizlerine doğru kaydı. İnce, siyah bir boxer göründü. Boxer’ın önü, Semih’in tam dik sikiyle gerginleşmiş, ıslak bir lekeyle koyulaşmıştı.
Berkay, avuç içini o ıslak lekenin üzerine, tam sikin başına denk gelen yere koydu. Sıcaktı. Nemliydi. Berkay bir inilti daha koyverdi, başını duvara vurdu. “Semih…”
“Bak,” diye homurdandı Semih, Berkay’ın pantolonunun fermuarını indirirken. Çoktan taşıyordu. “Bir aydır aklımdasın. Her gece.”
Ve Berkay’ın boxer’ının önünü aşağı çekti. Berkay’ın siki özgür kaldı, kırmızı ışığın altında nemli ve parlıyordu. Kavisli, hassas görünüyordu. Semih, Berkay’ın iç çamaşırını dizlerine kadar indirdi.
Ardından kendi sikini çıkardı. Işık onu hemen gördü, gözleri üzerinde gezinirken iç çekti. “Tanrım,” diye mırıldandı.
“Hareket et,” diye emretti Semih, Berkay’a.
Berkay itaatsizlik edemedi. Kalçasını hafifçe ileri itti, sikini Semih’in siki boyunca sürtmeye başladı. Berkay’ın Başı Semih’in omzuna düştü.
Onlar önde bu hareketi yaparken, Işık arkada bekçilik ediyor, koridorun boş kalmasını izliyordu. Ama sadece izlemiyordu. Bir elini, Berkay’ın çıplak kalçasının arasına, kuyruk sokumunun aşağısına, o gizli, kapalı yere koydu. Parmak ucu, Berkay’ın girişine, kotun hâlâ ona sarılı olduğu bacaklarının arasındaki o küçük noktaya bastırdı.
Parmak ucu, Berkay’ın girişine, kotun hâlâ ona sarılı olduğu bacaklarının arasındaki o küçük noktaya bastırdı.
Parmak ucu, Berkay’ın girişine, kotun hâlâ ona sarılı olduğu bacaklarının arasındaki o küçük noktaya bastırdı.
Berkay, Işık’ın parmağını hissettiği gibi dondu.
Her şey, o noktaya akan bir ısıya dönüştü. Dans pistindeki tüm sürtünme, Semih’in elinin üzerindeki gezintisi, hepsi bu tek, kuru baskıda odaklandı. Kasıklarının derinliklerine elektrik çarpmış gibi oldu. Nefesi kesildi.
Başını Semih’in ter kokan, pamuklu gömleğine daha fazla bastırdı. Yüzünü gömmek, bu hissin onu sarsan şiddetinden saklanmak istiyordu. Kemiklerinden gelen derin bir ‘ah’ çekti. Ses, boğuk, titrek, Semih’in göğsünde kayboldu.
Semih, Berkay’ın bu tepkisini, o ani donukluğu ve sonraki titremeyi hissetti. Kendi kalçasını, Berkay’ın iki siki arasında sıkışmış olan kendi sikiyle daha sert bastırarak karşılık verdi. Sonra, elini Berkay’ın ensesine koydu.
Sert, kesin bir hareketle Berkay’ın başını kaldırdı.
Berkay’ın gözleri buğuluydu, ağzı hafif aralıktı, nefes alışverişi hızlı ve sığdı. Yanakları ve çenesi hâlâ Semih’in boşalmasından kalan kurumuş izlerle değil, yeni terle ıslanmıştı. Semih, birkaç saniye doğrudan onun gözlerinin içine baktı. Orada, paniğin hemen yanında, tamamen açılmış bir arzu gördü. Aynı ifade, o gece, boğazı dölle doluyken görmüştü.
Ve bu onu bitirdi.
Berkay’ın başını, kendi başına doğru çekti ve onu vahşice öpmeye başladı.
Bu bir öpücük değil, bir saldırıydı. Semih’in dudakları Berkay’ınkileri ezip geçti, ağzını zorla açtı. Dişleri Berkay’ın alt dudağına çarptı, hafif bir metalik tat getirdi. Dilini, Berkay’ın ağzının içine, sakızına, diş etlerine, dilinin üstüne soktu. Tütün, tekila ve daha derinde, yalnızca Berkay’a ait o nötr, insani tat vardı.
Berkay direnmedi. İçine çekti. Kendi dilini Semih’inkine karıştırdı, onunla dövüşürcesine, ama teslim olurcasına. Elleri, hâlâ Semih’in belindeydi, şimdi parmakları onun sırtındaki gömleğin kumaşını yakalayıp buruşturuyordu.
Bu arada, arkalarında, Işık işini sürdürüyordu. Başı koridora dönüktü, kulakları müziğin boğuk gürültüsünün arasından yaklaşan ayak sesleri dinliyordu. Gözlerinin ucuyla onları izliyor, Semih’in Berkay’ı nasıl yediğini, Berkay’ın nasıl eridiğini görüyordu. Gülümsedi.
Sonra, işine geri döndü.
Berkay’ın belinden tutan elini, kalçasının tamamını kavrayacak şekilde kaydırdı. Avuç içi, o dolgun, terli yuvarlaklığın üzerine yayıldı. Sıktı. Kaslı et, parmaklarının arasından taştı. Diğer eli, hâlâ Berkay’ın girişindeydi.
Artık sadece yoklamıyordu.
Parmağının ucunu, kot kumaşın ince bariyerine rağmen, o sıkı, kapalı halkaya doğru baskı yapmaya başladı. Dairesel, ısrarlı hareketlerle. Kumaş ıslanmıştı—terden ve belki başka bir şeyden. Sürtünme daha az, baskı daha doğrudandı.
“Işık,” diye homurdandı Berkay, ağzı Semih’in ağzından kurtulunca, nefes nefese.
“Sus,” diye karşılık verdi Işık, sesi sakin, dikkati hâlâ koridorda. “Bunu istiyorsun. Sesini çıkarma.”
Ve parmağını, sadece ilk boğumuna kadar, içeri itti.
Kot bir engeldi, ama Işık’ın baskısı amansızdı. Berkay’ın tüm vücudu bir yay gibi gerildi. Semih’e doğru zıpladı, göğsü onunkine çarptı. Ağzından keskin, boğuk bir ses daha çıktı. Acı mıydı? Hayır. Hayır, tam olarak değil. Beklenmedik, yoğun, delici bir doluluktu. O gece, Işık’ın sikini aldığında hissettiği şeyin küçük, mükemmel bir provası gibiydi.
Semih öpüşmeyi kesti, alnını Berkay’ın alnına dayadı. Gözleri kapalı, Berkay’ın nefesini yüzünde hissediyordu. “İyi mi?” diye soluk soluğa sordu.
Berkay sadece başını sallayabildi, evet anlamında. Konuşamıyordu. Zihni iki alev arasında kalmıştı: önde, Semih’in siki karnına ve kasığına sürtünüyordu, arkada, Işık’ın parmağı onun en mahrem yerinde dönüyordu.
Işık, parmağını çıkardı, sonra aynı ıslak noktadan içeri yeniden itti. Bu sefer biraz daha kolaydı. Daha derine. Berkay’ın içi sıcaktı, daracıktı, onu sıkıca kavrıyordu. Işık bir deney yaparcasına, parmağını yavaşça ileri geri hareket ettirmeye başladı. Kot kumaşın sert dokusu, her hareketle Berkay’ın tenine sürtünüyordu.
Berkay’ın kendini tutması imkansızlaşıyordu. Bir eli, Semih’in sırtından aşağı kaydı, onun beline, sonra arkasına gitti. Semih’in kotunun ve boxer’ının içinden, o sert, ıslak sikini avuçlamaya çalıştı. Sikin başını, ön deliğinden sızan kaygan ön sıvıyla birlikte avucunun içinde hissetti. Baş parmağı, o hassas tepede gezindi.
Diğer eli ise geriye, körlemesine uzandı. Işık’ın vücudunu yokladı. Önce yan kaburgalarına, sonra aşağı, beline değdi. Sonra, Işık’ın kasık bölgesine ulaştı. Işık’ın pantolonunun önünde, çoktan kabarmış, gergin bir şişkinlik vardı. Berkay’ın avucu, onun üzerine kapandı.
Işık’ın nefesi hızlandı. Koridoru izlemeyi bırakmadı, ama kalçası hafifçe, Berkay’ın eline doğru itildi. “İşte böyle,” diye mırıldandı, sesi gergin. “Hissedin beni.”
Berkay, Işık’ın sikinin boyutunu ve sertliğini avucunun içinde ölçtü. Kot kumaşın ardında, Semih’inkinden farklı bir şekil vardı. Daha dolgun, daha dik. Avucuyla üzerinden geçti, hafifçe sıktı. Işık, iç çekti, parmağını Berkay’ın içinde biraz daha sertçe itti.
Semih, Berkay’ın elinin kendi üzerindeki hareketlerinden haz alıyordu, ama daha fazlasını istedi. “Taşaklarım,” diye soluk soluğa fısıldadı, dudakları Berkay’ın kulağına değerek. “Tut onları.”
Berkay itaat etti. Semih’in sikini tutan elini, aşağı, onun testis torbasına indirdi. Yumrular sıcak ve ağırdı, ince derileri terle ıslanmıştı. Berkay onları avucunun içinde yuvarladı, hafifçe sıktı. Semih’in ağzından derin, titrek bir inilti döküldü.
“Evet,” diye hırladı Semih. “Evet, amına koyayım.”
Üçlü ritimleri kabarıyordu. Semih, kalçasını düzensiz, aç küçük itişlerle hareket ettiriyor, siki Berkay’ın karnına ve kendi siki boyunca sürtünüyordu. Işık, arkalarında, bir parmağı Berkay’ın içinde, kendi sikine dokunan eliyle aynı hızda bir tempo tutturuyordu. Berkay ise ikisi arasında sıkışmış, iki farklı ateşle yanıyor, her ikisine de dokunarak onları çıldırtıyordu.
Koridorda aniden bir patırtı oldu, kapı açıldı. Yüksek sesli bir kız kahkahası duyuldu.
Hepsi aynı anda dondu.
Işık’ın eli, Berkay’ın üzerinden çekildi. Parmağı içinden çıktı, soğuk bir boşluk hissi bırakarak. Semih, kalçasını hareket ettirmeyi bıraktı, Berkay’ı kendine daha sıkı bastırdı, onları karanlıkta tek bir kütle haline getirdi. Berkay’ın nefesi, Semih’in gömleğinde boğuldu.
“...sonra diyor ki, aslında onun abisiymiş!” diye gülüyordu bir kadın sesi. Tuvaletlerin önündeki kalabalıktan geliyordu. Ayak sesleri koridorda ilerledi, sonra durdu. “Siktir, telefonum nerede?”
Bir sessizlik. Sonra ayak sesleri uzaklaştı.
Tehlike geçmişti, ama anın büyüsü paramparça olmuştu. Gerilim, kırılgan bir şekilde havada asılı kaldı. Hepsinin aklından aynı şey geçiyordu: Burada, şimdi, bitiremezlerdi. Bu sadece bir başlangıçtı, bir kışkırtmaydı.
Işık, ilk hareket eden oldu. Berkay’ın omzuna hafifçe vurdu. “Bitti,” diye fısıldadı, sesi hâlâ çakırkeyif, ama kesindi. “Buraya kadar.”
Semih yavaşça, isteksizce geri çekildi. Berkay’ın başını eliyle tuttu, son bir kez, daha yumuşak, daha kısa bir öpücük kondurdu. Sanki bir mühürdü bu. Sonra onu serbest bıraktı.
Berkay sendeledi. Dizleri pelte gibi olmuştu. Elleri titreyerek, kendi açık pantolonunu toparlamaya çalıştı. Siki hâlâ sert ve ıslaktı, kot kumaşa acı verici bir şekilde sürtünüyordu. Yüzü, acil çıkış ışığında alev alev yanıyordu.
Semih kendi pantolonunu çekti, fermuarını kapattı. Vücudunun her yanı, tatmin olmamış bir gerginlikle zonkluyordu. Berkay’a baktı. Berkay’ın dudakları şişmiş, gözleri perişan ve karanlıktı.
“Eve gidiyoruz,” diye açıkladı Semih, sesi öyle kararlı ve netti ki, bu bir soru değil, bir emir cümlesiydi. “Şimdi.”
Işık başını salladı. “Ozan’a bir şey söylememiz gerek. Doğum günü çocuğu, bizi ararlar.”
“Söyle bir şey,” diye karşılık verdi Semih, gözlerini Berkay’dan ayırmadan. “Hasta oldun. Ben de seni götürüyorum. Berkay da yardım edecek.”
Bu bir senaryoydu. Zayıftı, ama sarhoş bir doğum günü kalabalığına yeterdi. Önemli olan, oradan çıkmaktı. Hepsi için aynı aciliyeti taşıyan, fiziksel bir ihtiyaçtı bu.
Berkay sadece başını sallayabildi. “Tamam,” diye mırıldandı. Ses kısıklığı geri gelmişti. Boğazı, Semih’in bir ay önce boğazının derinliklerine fışkırttığı dölü hatırlar gibi yanıyordu. Bu düşünce, onu daha da çaresizleştirdi.
Beş dakika sonra, klübün dumanlı, gürültülü ana mekanından geçiyorlardı. Semih ve Işık, Ozan’ın grubuna yaklaştı, hızlıca bir şeyler söyledi. Ozan sallandı, sarhoş bir şekilde kafa sallayıp Işık’ın sırtına vurdu. “Geçmiş olsun kanka! Yakında görüşürüz!”
Berkay, kapının yanında, ceketini giymeye çalışırken bekledi. Efe yanına gelmişti. “Erken kaçıyorsunuz!”
“Işık kusacak gibi,” diye yalan söyledi Berkay, omuz silkeleyerek. Sesindeki gerginliği bastırmaya çalışıyordu. “Biraz fazla kaçırdı.”
Efe sırıttı. “Tamam, tamam. Sen de iyi bak kendine.” Gözleri, Berkay’ın hâlâ kıpkırmızı olan yüzünde ve şişmiş dudaklarında bir an gezindi. Bir şey sezmiş gibiydi, ama alkol ve gürültü her şeyi bulanıklaştırıyordu. Sadece başını salladı ve dans pistine geri döndü.
Sonra dışarı çıktılar. İstanbul gecesinin serin, egzoz kokulu havası yüzlerine çarptı. Sokak ıslaktı, az önce bir yağmur geçmiş gibiydi. Neonların ve sokak lambalarının ışığı, ıslak asfaltta parıldıyordu.
Hiç konuşmadılar. Semih, yolun kenarına kadar yürüdü ve elini kaldırarak bir taksi çağırdı. Sarı bir araba hemen kenara yanaştı.
“Nereye?” diye sordu şoför, kemik gözlüklü, suratsız bir adam.
Semih duraksadı. Sonra, kararlı bir sesle, “Kadıköy’e. Moda.” Işık’ın evi değildi. Kendi evi de değildi. Berkay’ın öğrenci evi de değildi. Tarafsız, bilinmeyen bir bölgeydi. Muhtemelen gecelik kiralamak için bir apart dairesiydi bu. Hepsinin aklına aynı şey gelmişti.
Kimse itiraz etmedi. Işık ön koltuğa bindi. Semih ve Berkay arka koltukta, birbirlerinden uzak, kapı yanlarına iliştiler. Taksi hareket etti. Şehrin ışıkları camdan akıp geçerken, içerideki sessizlik ezici bir ağırlıktaydı.
Her hareket, her soluk alış, koridordaki anın hatırasını taşıyordu. Semih’in parmakları, dizinin üzerinde hafifçe titreye. Berkay, hâlâ Işık’ın parmağının bıraktığı o garip, içsel doluluk hissini yaşıyordu. Kasıklarının derinliklerinde hafif bir zonklama vardı.
Taksi, boğaz köprüsünün ışıklarına doğru ilerlerken, Işık öne döndü. Gözleri, dikiz aynasından arka koltuğa baktı. Semih’in gözleriyle buluştular. Işık’ın dudaklarında yavaş, anlamlı bir gülümseme belirdi. Sonra gözlerini, cama yaslanmış, dışarıdaki karanlığa dalıp gitmiş Berkay’a çevirdi.
Bir saat önce dans pistindeki kalabalıkta başlayan şey, şimdi bu dar, kokulu taksi kabininde somutlaşmıştı. Bitmemiş bir cümle gibiydiler. Virgüldüler. Nokta değil.
Semih, yanındaki Berkay’a baktı. Berkay’ın profilini, gerilmiş çenesini, hızlı hızlı atan şah damarını gördü. “Berkay,” diye seslendi, sesi alçak, sadece ona duyulacak kadar.
Berkay irkildi, ona döndü. Gözleri soruyordu.
Semih konuşmadı. Sadece, yavaşça, arka koltukta kimsenin göremeyeceği şekilde, elini uzattı. Berkay’ın dizine, kot pantolonunun üzerine koydu. Avucunun içi, Berkay’ın hâlâ sıkı kaslı uyluğunu hissetti. Sonra, dizin iç kısmına, kasığa doğru bir santim kaydı.
Berkay’ın nefesi kesildi. Gözleri fal taşı gibi açıldı. Taksi şoförü önlerinde, trafiğe küfrediyordu. Işık önde, telefonuna bakıyor gibi yapıyordu. Ve Semih’in eli, onun bacağının üzerinde, gitgide daha yükseğe, daha içeriye doğru ilerliyordu.
Bu bir vaatti. Bu, koridorda bıraktıklarının sadece bir fragmanı olduğunun sessiz bir teyidiydi.
Berkay gözlerini kapadı. Başını tekrar cama yasladı. Ama bu sefer, dudaklarında, kimsenin göremeyeceği kadar hafif, titrek bir gülümseme vardı.
Araba, geceye doğru hızlanırken, önlerindeki yol karanlık ve belirsizdi. Ama hepsi biliyordu ki, vardıkları yer, bıraktıkları yerden çok daha vahşi, çok daha derin olacaktı.