Chapter 27: Bir Yıl Sonra: Yeni Düzen
Semih, pencerenin yanında durmuş, dışarıda akşamın griye çalan ışığına bakıyordu. Elindeki telefonun ekranında Defne’nin mesajı parlıyordu: “Yarın akşam 8’de buluşalım mı? Canım seni özledi.” Başparmağıyla kısa bir “Tamam” yazıp gönderdi. Ekranı kapattı. Yansımada, bıyığını biraz daha uzattığını fark etti. Tıraş olmayı erteliyordu. Defne, “Bırak biraz, yakışıyor,” demişti geçen hafta. Onun söylediklerine kulak veriyordu artık. Düzen, öngörülebilirlik istiyordu. Defne de bunu sağlıyordu.
Arkasında, oturma odasının ahşap zeminleri, temizlenmiş ama eski izlerini taşıyordu. O geceden beri bu evde yaşamıyorlardı aslında. Işık, o pisliğin içinde daha fazla kalamayacağını söyleyip bir ay sonra taşınmıştı. Semih de başka bir öğrenci evi bulmuştu. Bu daire, ikisinin ortak kiralamaya devam ettiği, ama neredeyse hiç kullanmadıkları bir yerdi artık. Eşyalar toplanmış, kanepenin üstü beyaz bir örtüyle örtülmüştü. Sadece ayda bir, kiranın havale edilmesi gerektiğinde buraya uğruyor, birbirlerine selam verip çıkıyorlardı. Bugün de o gündü.
Anahtarın sesiyle irkildi. Kapı açıldı, Işık içeri girdi. Üzerinde siyah bir mont, yüzü biraz daha zayıflamıştı. Gözlerinin altında, eskiden olmayan, hafif mor halkalar vardı. Semih’i görünce, yüzünde otomatik bir gülümseme belirdi. Soğuk, mesafeli, güvenlik kamerası görüntülerindeki gibi bir gülümseme.
“Selam,” dedi Işık, kapıyı arkasından kapattı.
“Selam,” diye karşılık verdi Semih, pencereden uzaklaşıp odanın ortasına doğru birkaç adım attı.
Bir yıl önceki o geceden sonra ilk birkaç ay, aralarında garip, gergin bir iletişim vardı. Işık, “Ne yapacağız?” diye sorardı. Semih, “Bilmiyorum,” derdi. Cevap hep aynıydı. Sonra zaman, bu soruları da aşındırdı. Yerini, şimdiki bu steril selamlaşmaya bıraktı. İşte, okul koridorunda, kantinde… “Naber?” “İyidir, senden?” “Şöyle böyle.” Sonra yollar ayrılır, herkes kendi tarafına giderdi.
Işık montunu çıkarıp kapının yanındaki askıya astı. “Geldin demek. Paranı getirdin mi?”
“Evet,” dedi Semih, ceketinin iç cebinden katlanmış banknotları çıkardı. “Buyur.”
Işık parayı aldı, saymadan cebine koydu. “Sağ ol.” Gözleri odada gezinirken, mini barın üzerinde duran, tozlanmış iki boş bira şişesine takıldı. O geceden kalmadılar mıydı? Kim bilir. “Nasıl gidiyor?” diye sordu, soru havada asılı kaldı.
“İyi,” dedi Semih. “Sen?”
“Aynı. Dersler, sınavlar. O kadar.”
Bir sessizlik oldu. Pencereden gelen akşam ışığı, odanın ortasındaki masanın üzerine vuruyor, toz zerreciklerini aydınlatıyordu. Semih, Işık’ın göğsündeki, tişörtünün altından hafifçe belli olan tüylere baktı. Bir an, o odada, ter içinde, çaresizlikle nefes alıp veren Işık’ın görüntüsü geldi aklına. Elini sıktı, görüntüyü kovdu.
“Berkay’ı gördün mü?” diye sordu Semih, sorusu kendisini bile şaşırttı. Adı ağzından neredeyse bir yıl sonra ilk kez çıkıyordu.
Işık’ın yüzündeki ifade değişmedi, ama gözlerinde bir şey kıpırdadı. Soğuk bir ilgi. “Geçen hafta kütüphanede gördüm. Selam verdim, o da verdi. Başka bir şey konuşmadık.”
Semih başını salladı. “Anladım.”
“Sen?”
“Hayır.” Hiç konuşmuyorlardı. Berkay, onu gördüğünde gözlerini hemen kaçırıyor, Semih de aynısını yapıyordu. Arada bir, kampüsün karşı ucundan birbirlerini fark ettikleri oluyor, her ikisi de anında rotalarını değiştiriyordu. Enkazın etrafından dolanmak gibiydi.
“Peki,” dedi Işık, nefes aldı. “Madem paranı verdin, ben gidiyorum o zaman. Daha işim var.”
“Tamam.”
Işık montunu yeniden giymek için askıya yöneldi. Tam kapıyı açacakken, durdu. Döndü, Semih’e baktı. O otomatik gülümseme gitmişti. Yüzünde, bir yıl önceki o geceden kalma, asla tam iyileşmemiş bir yorgunluk vardı. “O kamerayı… hard diske kaydettim. Şifreledim. Mustafa’ya dair her şey orada. Bir yedeği de bende var. Sadece bilgin olsun.”
Semih bunu duyduğunda, içinde ani bir gerginlik hissetti. Mustafa. Adı, odada duvarlara çarpıp geri dönüyormuş gibiydi. “Teşekkürler,” dedi, sesi kısık çıktı.
Işık bir an daha durdu, sanki başka bir şey söylemek istiyordu. Ama vazgeçti. Sadece başını salladı, kapıyı açtı ve çıktı. Ayak sesleri merdivenden uzaklaştı.
Semih, tekrar pencerenin yanına döndü. Cebinden telefonunu çıkardı, Defne’nin mesajına baktı. “Canım seni özledi.” Parmak uçlarıyla ekrana dokundu. O sıcak, temiz, normal duyguya tutunmaya çalıştı. Aklına, Berkay’ın, “Sen de onlardansın!” diye haykıran yüzü geldi. Telefonu cebine soktu.
Berkay, metro istasyonunun soğuk, fayans kaplı duvarına yaslanmış, telefonuyla oynuyordu. Saat gece yarısını geçmişti. Kampüsten uzak, şehrin diğer ucundaydı. Kimsenin onu görmeyeceğinden emin olmak istemişti. İlk başlarda, Mustafa’nın adını bile duyduğunda içi korkuyla doluyor, midesi bulanıyordu. Kampüste onu uzaktan gördüğü anda, yönünü değiştiriyor, kalbi göğsünde çırpınıyordu. O geceyi, o koku, o sesler, o çaresizlik her şeyiyle hatırlıyordu.
Sonra, bir ay kadar önce, kütüphanenin arka raflarındaydı. Dolapların orada, kimsenin olmadığı bir koridorda, ansızın karşısına çıkmıştı. Mustafa. Berkay’ın nefesi kesilmiş, geri adım atmak istemişti. Ama Mustafa, ellerini cebinde, yüzünde olağan, hatta biraz mahcup bir ifadeyle duruyordu. Eski, masum hallerine benziyordu.
“Berkay,” demişti, sesi yumuşak. “Sana bir şey söylemek istiyorum.”
Berkay hiçbir şey söyleyememişti. Sadece bakmıştı.
“O gece…” Mustafa duraksamış, gözlerini yere dikmişti. “Yaptıklarım için… gerçekten özür dilerim. Çok ileri gittim. Seni, hepinizi… rezil ettim. Affedilmeyecek bir şey yaptım.”
Berkay, bu sözleri duyduğunda, vücudunun içinde garip bir karışım hissetmişti. Öfke, korku, ve… bir boşluk. O boşluk aniden genişlemişti. Mustafa’nın yüzüne bakmıştı. O eski güçlü, tehditkâr ifade yoktu. Sadece özür dileyen, belki de pişman bir adam vardı. Ve Berkay, o an, aklını kaybetmişçesine, öne doğru eğilip Mustafa’nın dudaklarına hızlıca, çarpık bir öpücük kondurmuştu. Sonra, yüzü kızarmış, kalbi yerinden fırlayacakmış gibi atarak, oradan koşarak uzaklaşmıştı.
O haftasonu, Mustafa’dan bir mesaj gelmişti: “Konuşalım mı? Sadece konuşmak.”
Gitmeyecekti. Gitmemeliydi. Ama o öpücüğün anısı, özürün samimiyeti, ve içindeki o derin, karışık, pis duygular onu itmişti. Mustafa’nın evine gitmişti. Kapıyı açtığında, Mustafa ona bakmış, “İçeri gel,” demişti. Berkay içeri girmişti. Ve Mustafa onu, o geceki gibi değil, daha farklı, daha… sahiplenici bir şekilde öpmüştü. Berkay direnmemişti. O haftasonu boyunca, Mustafa onu defalarca sikmiş, en az altı yedi posta attırmıştı. Berkay her seferinde bağırıyor, ağlıyor, ama bir sonraki sefer için geri dönüyordu. Sanki o gecedeki şiddeti, bu kontrollü, istediği zaman durdurabileceği bir şeye dönüştürerek kontrol edebiliyormuş gibi hissediyordu. Ya da kendini kandırıyordu.
Şimdi, her Cumartesi gecesi Mustafa’nın evine gidiyordu. Kimse bilmiyordu. Işık ve Semih’in, Mustafa’nın hayatlarından çekildiğini sanmalarına seviniyordu. Onların bilmediği şey, Berkay’ın onun hayatına geri döndüğüydü.
“Beklettim mi?”
Berkay irkildi. Mustafa, arkasından gelmişti. Üzerinde siyah bir kazak, yüzü sakindi. O eski tebessümü vardı. Berkay’ın içini ürperten, ama artık kaçmadığı bir tebessüm.
“Hayır,” diye mırıldandı Berkay. “Yeni geldim.”
“Hadi o zaman.”
Mustafa’nın arkasından yürüdü. Apartmanın loş koridorları, eski halıların kokusu… Berkay’ın aklına, Işık’ın odasındaki o bozuk lambanın ışığı geldi. Buradaki ışık sert ve beyazdı. Farklıydı.
Mustafa’nın dairesi temiz ve düzenliydi. Hiç de bir canavarın inine benzemiyordu. Kapıyı kapattılar. Mustafa döndü, Berkay’a yaklaştı. Elini Berkay’ın çenesine koydu, hafifçe kaldırdı. Berkay gözlerini kapadı. Mustafa’nın dudakları onunkine değdi. Öpüş yumuşaktı başta, sonra derinleşti. Mustafa’nın elleri, Berkay’ın tişörtünün altına kaydı, soğuk parmakları göğsünde gezindi. Berkay titredi.
“Bugün nasılsın?” diye fısıldadı Mustafa, dudakları hâlâ Berkay’ınkine yakın.
“İyiyim,” diye karşılık verdi Berkay, sesi titremeden çıkmaya çalışıyordu.
“Bana anlat.”
Bu, ritüellerinin bir parçasıydı. Mustafa onunla konuşmak istiyor, onu dinliyordu. Berkay, okuldan, sınavlardan, ailesinden bahsediyordu. Mustafa da anlatıyordu. O geceden hiç bahsetmiyorlardı. Sanki hiç yaşanmamış gibi. Ya da başka bir dilde, sadece bedenleri tarafından hatırlanan bir şeymiş gibi.
Sonra Mustafa, Berkay’ı yatak odasına götürdü. Işığı yaktı. Odada büyük bir yatak vardı. Berkay, tişörtünü çıkardı. Vücudu hâlâ aynıydı, daha az kaslı, daha narindi. Mustafa’nın gözleri üzerinde gezinirken, Berkay’ın teni ürperiyordu. Bu bakışlarda hâlâ bir açlık vardı, ama şimdi izin verilmiş bir açlıktı. Berkay, bunun kontrolünün kendisinde olduğunu düşünmek istiyordu.
Mustafa onu yatağa yatırdı. Öpüşler, dokunuşlar yavaş ve metodikti. Berkay gözlerini kapattı. Zihni, Mustafa’nın onun üzerinde hareket etmesine, ona sahip olmasına izin verirken, başka yerlere gidiyordu. Bazen Semih’in geniş sırtını, Işık’ın göğsündeki tüyleri hatırlıyordu. O zaman utançla doluyor, iç çekiyordu. Mustafa bunu fark edip, “Ne oldu?” diye soruyordu. Berkay, “Hiç,” diyordu.
O gece, Mustafa onu iki kez sikti. İkincisinde, Berkay yüzüstü yatıyor, yastığa gömmüş olduğu yüzünün yanından, duvardaki saatin saniye ibresinin hareketini izliyordu. Vücudu, alışılmış bir acıyla doluydu. Bunun bir ceza olduğunu düşündü bazen. Kendi ihanetinin, kendi arzularının cezası. Mustafa, onun içine boşaldığında, Berkay’ın gözleri doldu. Ağlamadı. Sadece ıslaklığı hissetti.
Sonra, banyoda yıkanırlarken, Mustafa ona sırtını ovdu. “Gelecek hafta yine gel,” dedi, sesinde bir talep yoktu, bir davet vardı.
Berkay, aynanın buğusuna baktı. Kendi silüetini, Mustafa’nın arkasındaki gölgesini gördü. “Tamam,” dedi.
Semih, Defne’yle birlikte sinemadan çıktı. Hava soğuktu. Defne, kolunu Semih’inkine doladı, ona sokuldu. “Film güzeldi, değil mi?” dedi.
“Evet, beğendim,” diye yanıtladı Semih. Gerçekten beğenmişti. Film, hayatında olmayan, uzak dramalarla ilgiliydi. Rahatlatıcıydı.
Yürürlerken, karşı kaldırımdan tanıdık bir silüet geçti. Semih’in adımları bir an yavaşladı. Berkay’dı. Yanında, kalın montuyla, konuşarak yürüyen Mustafa vardı. İkisi de gülümsüyorlardı. Mustafa, eliyle bir şey anlatıyor, Berkay da başını sallıyordu. Samimi, rahat bir görüntüydü. Hiçbir şey olmamış gibi.
Semih’in midesine bir ağırlık çöktü. Defne’nin onun kolundaki elini hissetti. “Semih? İyi misin?”
Berkay ve Mustafa, onların farkına varmadan köşeyi döndüler ve gözden kayboldular.
“İyiyim,” dedi Semih, Defne’ye döndü. Yüzüne bir gülümseme yerleştirmeye çalıştı. “Soğuk değil mi sen? Montunun önünü kapat.”
Defne güldü, montunun fermuarını çekti. Semih, onun yüzüne baktı. Temiz, güzel, karmaşık olmayan bir yüz. Kolunu daha sıkı tuttu. Ona doğru eğildi, alnına bir öpücük kondurdu.
“Beni seviyor musun?” diye sordu Defne, oyun oynar gibi.
“Seviyorum,” dedi Semih, ve o an için bu doğruydu. Çünkü Defne, şimdiki zamandı. Geçmiş ise, karşı kaldırımda bir hayalet gibi yürüyüp gitmişti. Ama Semih biliyordu ki hayaletler, en beklenmedik anlarda, en sıcak yerlere sızmayı bilirdi.