The Bond of Three

Chapter 13: Şafakta Üç Beden Bir Yatak

Su şişesinin soğuk plastiği parmaklarında hissediliyordu ama Berkay artık titremiyordu. Bedeni ağır, içi boş ve garip bir şekilde huzurluydu. Semih’in sözleri odada asılı kaldı: Hiçbir şey olmamış gibi. Işık’ın sorusu ise cevapsız.

Bu bir cevap gerektirmeyen bir soruydu belki de.

Semih doğrulup yatağın kenarına oturdu. Yere düşmüş havluyu aldı, önce kendi bacaklarını, kasıklarını sildi. Hareketler mekanik ve verimliydi. Utanç veya mahremiyet yoktu; sadece temizlik. Bitirdiğinde, havluyu Işık’a uzattı. Işık aynı şekilde temizlendi. Sonra, beklenmedik bir nezaketle, Işık temiz bir köşesini bulduğu havluyu Berkay’a uzattı.

"Al, iyice sil."

Berkay havluyu aldı. Temizlik hareketi, vücuduna yeniden dokunmak gibiydi. Her silmede, bir iz, bir hatıra kayboluyordu. Onların tükürükleri, teri, dölleri… Hepsi ıslak bezde toplanıp gitti. Cildi temiz ve hassas kaldı. Ama içi, yıkanamayan bir doluluk hissiyle, onlarla dolu kaldı.

Hiçbir şey söylemediler. Semih yataktaki çarşafın altına sızan nemli lekeyi gösterişsizce yastıkla örttü. Işık, yere düşmüş iç çamaşırlarını ve pantolonları toplayıp bir sandalyeye attı. Berkay ise sadece izledi. Hareket edecek hali, edecek bir şeyi yoktu. Tükenmişti.

Temizlik bittiğinde, yatak dağınık ama kullanılabilir haldeydi. Semih, göz ucuyla saati kontrol etti. Pencereden sızan loşluk, gece yarısından çok, şafağa yakın bir zaman olduğunu düşündürüyordu ama saat daha geceyi gösteriyordu. Vücutları öyle yoğun bir zaman diliminde sıkışıp kalmıştı ki, gerçek zamanın akışını kaybetmişlerdi.

"Uyu," dedi Semih, basitçe.

Işık zaten yatağın bir kenarına, battaniyenin altına girmişti. Başını yastığa koydu ve gözlerini kapattı. Sanki sıradan bir arkadaş ziyaretinden sonra uyumaya hazırlanıyor gibiydi.

Berkay bekledi. Nereye, nasıl uzanacaktı? Tek başına uyumak, onlardan uzak kalmak şimdi imkansız görünüyordu. Öte yandan, yakınlaşmak için bir davet de yoktu. Semih, ışığı söndürdü, odayı tamamen pencerenin loş dış ışığına bıraktı. Sonra yatağın diğer kenarına uzandı, sırtı Berkay’a dönük.

Bir tercih yapmak zorunda kaldı. Ya yatağın soğuk, boş orta kısmına uzanacak, ya da onlardan birine yaklaşacaktı. Bedeni karar verdi. Zihni sızlanmayı kesti. Soğuk ortaya değil, sıcaklığa doğru hareket etti. Kendini yavaşça Semih’in arkasına, onun sırtına doğru soktu. Yatağın ortasına, tam araya yattı. Sırtı Semih’in sırtına değiyordu, ısısını alabiliyordu.

Bir süre öyle kaldı. Gözleri açık, tavandaki gölgeleri izledi. Vücudu, her kasıldığında ve her esnediğinde halen ağrıyordu. Özellikle arka kısmı, kullanılmış ve hassas bir şekilde zonkluyordu. Uyumak mümkün değil gibiydi.

Sonra, arkasında bir kıpırtı oldu. Işık, sessizce yerinden kalkmadı. Sadece döndü. Battaniyenin altından, bir kolunu uzattı ve o kol, Berkay’ın beline dolandı. Avucu, Berkay’ın karnının üzerine, göbeğinin hemen altına yerleşti. Sıcak, ağır bir dokunuş. Işık’ın nefesi, Berkay’ın ensesindeki tüyleri hareketlendirdi. Çekinmeden, tamamen yakınlaştı, göğsünü Berkay’ın sırtına dayadı.

Şimdi ortadaydı. Tam anlamıyla. Önünde, birkaç santim ötede Semih’in sırtı. Arkasında, ona yapışmış Işık’ın bedeni. Işık’ın bacağı, onun bacağının üzerine atılmıştı. Bu pozisyonda, Işık’ın sertleşmemiş ama halen dolgun sikinin, kendi kalçasının arasına, o olukta dinlendiğini hissediyordu. Hafif bir basınç.

Semih hiç hareket etmemiş gibiydi. Ama birkaç dakika sonra, o da döndü. Yüzü şimdi Berkay’a bakıyordu. Gözleri kapalıydı. Karanlıkta, yüz hatları yumuşak ve maskülen görünüyordu. Bir kolunu uzattı ve Berkay’ın başının altındaki yastığa doladı, diğer koluyla da onun sırtına, Işık’ın kolunun üzerinden dokundu. Onu kendine doğru, göğsüne çekti.

Berkay direnmedi. Başını, Semih’in göğsünün ortasına, sternum kemiğinin hemen altındaki o çukura gömdü. Burnu, Semih’in cildine değdi. Teninin sıcak, yıkanmış kokusunu, altında akan hayatın derin, düzenli kokusunu içine çekti. Semih’in kolu, onun başını ve omuzlarını sardı. Işık’ın kolu ise belini sıkıca tuttu.

Üç beden, yatağın ortasında, battaniyenin altında bir yumak gibi dolandı. Nefesleri yavaş yavaş senkronize oldu. Berkay’ın düşünceleri bulanıklaştı. Zihninde hiçbir şey olmamış gibi yapmanın imkansızlığı hızla dağıldı, çünkü şu anda her şey olmuştu. Bu dokunuşlar, bu sıcaklık, bu doluluk. Gerçekti.

Gözleri kapandı. Uyku, bir dalga gibi üzerine çöktü. Direnemedi. Battı.

Gece boyu, bilinçaltında ve uykunun yüzeyinde, bir gelgit hareketi yaşadı. Bedeni, sıcaklık kaynaklarına doğru sürükleniyor, yarı uyanık halde pozisyon değiştiriyor, ama asla yalnız kalmıyordu.

Bir saat sonra, bilinçsizce döndü. Sırtı Semih’e döndü, yüzü Işık’a. Uyanık değildi, ama Işık’ın hemen tepki verdiğini, onu kucaklayıp göğsüne çektiğini hissedebiliyordu. Işık’ın yüzü onun ensesine gömüldü, nefesi saçlarını ısıttı. Işık’ın kalçası ona yapıştı, ve o esnada, Işık’ın sikinin, uykuda bile, hafifçe sertleşerek kendi kalça oluğuna dayandığını hissetti. Bir rüya gibiydi. Rahatsız edici değil, sadece var olan bir gerçeklik.

Bir süre sonra, tekrar döndü. Bu sefer tam tersi. Yüzü Semih’in göğsüne gömdü. Semih, uykusunda bile, onu tutan kollarını sıkılaştırdı. Berkay’ın alnı, Semih’in köprücük kemiğine dayandı. Nefes alıp verişi, Semih’in göğsünün yükselip alçalmasıyla uyumluydu.

Ve sonra, gece yarısından sonra, tam bir uyanıklık anı. Gözlerini açtı. Karanlık hâlâ tamdı, ama odanın şekillerini seçebiliyordu. Başını kaldırmadı. Konumu tam olarak anlamaya çalıştı.

Yüzü, Semih’in göğsüyle koltuk altının birleştiği o sıcak, kapalı, kokulu bölgedeydi. Burnu, Semih’in koltuk altına adeta gömülmüştü. Uyku sırasında öyle kaymıştı. Ve şimdi, uyanıkken, orada olduğunu fark etti. İçgüdüsel bir tiksinme bekliyordu. Yoktu.

Kokuyu içine çekti. Temiz bir ter, sabun, ve derin, maskülen bir insan kokusu. Saf ve filtresiz. Gecenin başında duyduğu keskin ter kokusundan farklıydı. Bu, dinlenen bir bedenin, güvenli bir sığınaktan yayılan kokusuydu. Garip bir şekilde rahatlatıcıydı. Yüzünü daha da gömdü, derin bir nefes aldı. Semih uykusunda mırıldandı, kolunu daha da sıkıca doladı onun etrafına.

Ve arkada, diğer sıcaklık. Işık. Gövdesi, Berkay’ın arkasına tamamen yapışmıştı. Işık’ın bir bacağı, onun bacaklarının arasına sıkışmıştı. Ve kalçalarında, sert, ısrarcı bir basınç vardı. Işık’ın siki, tamamen ereksiyon halinde, onun arka deliğinin hemen yanına, iki kıç yanağının arasındaki oluğa sıkışmış, bastırılmıştı. Uykuda ya da yarı uykuda, Işık bilinçsizce onu oraya ittirmiş, adeta onun bedenini sahiplenircesine.

Berkay bu pozisyonu hiç bozmadı. Hareketsiz kaldı. Yüzünü Semih’in koltuk altındaki o sıcak mağaraya daha da bastırdı, bir kez daha kokusunu içine çekti. Arkasını ise Işık’a doğru, o sert ve iddialı sikine doğru geri itti. Hafif bir baskı uyguladı. Bir onay.

Işık uykusunda bir inilti çıkardı, kalçasını minik, dairesel bir hareketle öne itti. Berkay’ın içi, bu hareketle, boş ve geniş hissettiği yerde bir kasılma yaşadı. Geceden kalan acı, şimdi uzak, tanıdık bir sızıydı.

Gözlerini yeniden kapattı. Düşünmedi. Hissetti. İki bedenin arasında, iki erkeğin kokusu ve sıcaklığıyla sarılıp sarmalanmış halde, uykunun karanlık sularına geri daldı. Daha derine battı. Bu sefer, hiç uyanmayacağı bir derinliğe.

Şafak, perdenin kenarından sızan grimsi bir ışıkla geldi. Semih uyandığında, vücudunun ağırlık ve sıcaklıkla kuşatıldığını fark etti. Gözlerini açtı. Başının altındaki yastıkta Berkay’ın siyah saçları vardı. Çocuğun başı, hâlâ onun göğsüne gömülmüştü. Bir kolu uyuşmuştu, çünkü Berkay’ın başı onun kolunun üzerindeydi. Diğer kolu ise Berkay’ın sırtından aşağı, kalçasına doğru uzanıyordu. Avucu, gevşek bir şekilde Berkay’ın bir kıç yanağına yerleşmişti.

Arkasında, Işık’ın düzenli nefes alışverişini duyabiliyordu. Işık’ın kolu, hem Semih’in hem de Berkay’ın üzerinden geçiyor, avucu Berkay’ın göbeğinde duruyordu.

Semih hareket etmedi. Hafifçe başını kaldırıp saate baktı. Erken saatlerdi. Sokaktan tek tük araba sesleri geliyordu. Odanın içindeki hava, uyku ve beden kokusuyla doluydu. Temiz bir hava değildi. Seks, ter ve güvenin karışık kokusuydu bu.

Berkay’ın saçlarını kokladı. Şampuan ve ter. Hafifçe, parmak uçlarıyla, Berkay’ın sırtında dolaştı. Cilt pürüzsüz ve sıcaktı. Geceden kalma hafif çizikler vardı. Kendi tırnaklarının izleri. Semih, gözlerini yeniden kapadı. Kaçmak için bir dürtü yoktu. Rahatsızlık yoktu. Garip bir huzur vardı. Yorgun bir savaşçının, zaferden sonraki dinginliği gibi. Zafer neydi? Onu bile düşünmek istemedi.

Işık homurdanarak uyandı. "Nngh…" Kolunu çekti ve esnedi. Hareketiyle, Berkay biraz kıpırdadı. Işık gözlerini açtı, önce Semih’in arkasını, sonra önüne sıkışmış Berkay’ı gördü. Bir an donakaldı. Sonra, yavaşça bir gülümseme yayıldı yüzüne.

"Vay be," diye fısıldadı, sesi uykulu ve kalındı. "Hepimiz buradayız."

Semih cevap vermedi. Işık, başını kaldırıp Semih’in yüzüne baktı. Semih’in gözleri açıktı, ona bakıyordu. Işık’ın gülümsemesi genişledi. "Günaydın, patron."

"Günaydın," diye mırıldandı Semih.

"Kahvaltı düşünüyor musun?"

"Evde yumurta yok."

"Simit alırım."

Bu sıradan, gündelik diyalog, odadaki gerilimi parçaladı. Berkay uyandı. Yavaş yavaş, bilinci yerine gelirken, önce sıcaklığı, sonra sıkışmışlığı, en son da konumunu fark etti. Yüzü hâlâ Semih’in göğsündeydi. Ve Semih’in eli, hâlâ kalçasındaydı. Hafifçe doğrulmak istedi, ama her tarafı ağrıyordu. Özellikle beli ve iç kasları.

"Hareket etme," dedi Semih, elini kaldırmadan. "Zonkluyordur."

Berkay hareketsiz kaldı. "Evet," diye fısıldadı.

Işık, Berkay’ın arkasında doğruldu, yatağa oturdu. Çıplak sırtı pencereden gelen ışıkta parlıyordu. "İlk defa mıydı?" diye sordu, doğrudan ve merakla.

Berkay duraksadı. "İlk defa… o şekilde. Evet."

Işık, Semih’e baktı, sonra geri döndü. "Kötü değildi." Bir övgü gibi söylenmişti. Sonra yataktan kalktı, çıplak halde odada dolaşarak düşen boxer’ını buldu ve giydi. "Gidip simit alayım. Çay kaynatın."

Odanın dışına çıktı. Tuvaletin kapısı açılıp kapandı, sonra mutfaktan su sesleri geldi.

Semih ve Berkay, Işık’ın yokluğunda kaldılar. Sessizlik rahatsız edici değil, dolu bir sessizlikti. Semih, sonunda elini Berkay’ın kalçasından çekti. "Kalkabiliyor musun?"

"Sanırım."

Berkay yavaşça doğruldu. Her kası protesto etti. Yüzünü ekşitti. Yataktan kalktı, ayakta durdu. Başı döndü. Dengesini bulmak için bir an durdu. Semih onu izliyordu, yatakta yarı yatmış halde.

"Banyoya git," dedi Semih. "Ilık duş iyi gelir."

Berkay başıyla onayladı ve odadan sendeleyerek çıktı. Koridorda, Işık mutfakta su kaynatıyordu. Berkay’a baktı, gözlerinde muzip bir parıltıyla. "Sağlam mısın kanka?"

"Ölmedim," diye karşılık verdi Berkay, gülümsemeye çalıştı.

Banyoya girdi, kapıyı kapattı. Aynada kendine baktı. Gözlerinin altında mor halkalar vardı. Dudakları hafif şiş ve çatlak görünüyordu. Boynunda, omuzlarında, göğsünde kırmızı izler, ısırık ve emme izleri vardı. Bunların hepsi gerçekti. Hayal ürünü değildi. Vücudu bir savaş alanı gibiydi ve o, hem mağlup hem de galip taraf gibi hissediyordu.

Duş aldı. Ilık su, yaralı kaslarına iyi geldi. Kendini sabunlarken, parmakları arka kısmına değdiğinde, bir ürperti geçirdi. Çok hassastı. Temizdi, ama derinlerde, onların bıraktığı doluluk hissi hâlâ ordaydı. Yıkandı, kurulandı. Temiz iç çamaşırı yoktu. Islak havluyu beline dolayıp dışarı çıktı.

Odaya döndüğünde, Semih de ayağa kalkmış, üzerine bir eşofman altı giymişti. Işık, mutfaktan bir tepsiyle girdi, üzerinde üç bardak demli çay ve bir kağıt torba içinde simitler vardı.

"Buyrun efendim, otelin kahvaltı servisi," diye şakayla söyledi.

Simitleri yatağın üzerine, bir tepsiye koydular. Üçü de yatağın kenarına, battaniyenin üzerine oturdu. Çaylarını aldılar. Berkay, havlunun içinde, onların giyinmiş veya yarı giyinmiş hallerine bakarken kendini savunmasız hissetti. Ama utangaçlık yoktu artık. Onlar onun her yerini görmüş, her yerine dokunmuşlardı.

Bir süre simit yiyip çay içtiler. Konuşma yoktu. Sessizlik, rahatsız edici olmaktan çıkmış, kabullenilmişti.

Işık, sonunda sözü açtı. "Peki, şimdi ne olacak?"

Semih, çayını yudumladı. "Ne olmasını istiyorsun?"

"Sormuyorum," dedi Işık, başıyla Berkay’ı işaret ederek. "Ona soruyorum."

Berkay şaşırdı. Simiti elinde tuttu, bakışlarını iki adam arasında gidip geldi. Ne istediğini gerçekten biliyor muydu? "Bilmiyorum," diye mırıldandı.

"Yani, bir kerelik bir şey miydi?" diye ısrar etti Işık, sesi ciddileşmişti. "Yoksa… başka?"

Berkay’ın kalbi hızlandı. Bir kerelik mi? O geceyi bir daha yaşayamaz mıydı? İstemez miydi? Ama bu ne anlama gelirdi? "Onu… bilmiyorum. Siz ne istiyorsunuz?" Sorusu, güçsüz bir savunmaydı.

Semih, bardağını yere koydu. "Ben hiçbir şey olmamış gibi yaparım, demiştim. Ama bu, bir daha olmayacak demek değil." Berkay’a baktı. Gözleri karanlık, okunaksızdı. "Teklif senin üzerinde. İstersen, biter. İstersen… devam eder."

"Devam etmek?" diye tekrarladı Berkay.

Işık güldü. "Yani, hadi ama Berkay. Dün gece sen de eğlenmişsindir. Biz de eğlendik. Bunun tekrar olması için bir neden yok mu?"

"Ben…" Berkay sesini yükseltti. "Ben gay’im. Siz değilsiniz."

"Evet," dedi Semih basitçe. "Ve?"

"Ve… bu sizin için bir deneyimdi, değil mi? Merak? Eğlence?" Berkay’ın sesi titriyordu, kızgınlık ve bir şeylerin daha fazlasını umut etmenin korkusu karışımı bir tonda. "Ben sizin deney kobayınız değilim."

Ani bir sessizlik oldu. Işık’ın yüzündeki şakacı ifade silindi.

Semih, yavaşça ayağa kalktı. Berkay’a doğru bir adım attı, sonra çömelerek onunla aynı hizaya geldi. Gözleri, Berkay’ın gözlerinin içine baktı.

"Hiçbir şey yaptırmadık sana," dedi alçak, vurgulu bir sesle. "Her şeyi kendin istedin. Bağlanmayı bile.

Bağlanmayı bile.

Semih’in sözleri odada çınladı, keskin ve bıçak gibi. Berkay’ın yüzüne bir sıcaklık yayıldı; öfke ve ezici bir utanç karışımı. Semih doğruldu, çömelmiş halinden kalkıp tam karşısında durdu. Işık, yatakta sessizce izliyordu.

"İstemezdin o zaman itiraz ederdin," diye ekledi Semih, sesi düzdü. "Ama o çığlıklar yalvarmak için değildi. Daha çok için de."

Berkay ayağa fırladı. Belindeki havlu kaydı, onu düzeltecek zamanı bile olmadı. Çıplaklığı şimdi bir savunmasızlık değil, sinirli bir meydan okumaydı. "Ne biliyorsun ben ne istediğim hakkında?" diye patladı, sesi çatallı ve yüksek. "Siz beni bağladınız! Ağzımı kapattınız! Ne kadar itiraz edebilirdim ki?"

Semih bir adım daha yaklaştı. Mesafe dayanılmaz derecede azaldı. Çıplak göğsü, Berkay’ın göğsüne neredeyse değiyordu. "Çok iyi itiraz edebilirdin," dedi yumuşak, tehlikeli bir tonda. "Gözlerinle. İstemeyen birinin gözleri başkadır. Senin gözlerin... sadece korkuydu. Sonra hiçbir şey değildi. Boştu."

"Sus!" diye bağırdı Berkay, avuçlarını Semih’in göğsüne, o sert kaslara dayadı ve onu itmeye çalıştı. Semih bir kaya gibiydi, kıpırdamadı bile. Berkay’ın ellerinin titrediğini hissedebiliyordu.

Semih’in dudakları, yavaşça, sinsi bir ifadeyle kıvrıldı. Gözlerinde karanlık bir eğlence parlıyordu. "Gördün mü?" diye fısıldadı. "Şimdi itiraz ediyorsun. Çünkü gerçekten istemiyorsun. Dün gece ise... sen bizim küçük orspumuzdun."

"AMINA KOYAYIM!" Berkay’ın öfkesi, çaresizlikle birleşip onu körleştirdi. Yumruğunu savurdu, ama öfkesi darmadağınıktı, hedefi şaştı. Yumruk, Semih’in yanağına sıyırarak geçti, omzuna zayıf bir şekilde çarptı.

Sonra her şey çok hızlı oldu.

Semih’in eli bir yılan gibi fırladı. Berkay’ın savurduğu bileği yakaladı ve acıtacak kadar sıktı. Diğer eliyle Berkay’ın çenesini, parmakları yanaklarına gömülerek kavradı. Başını geriye, kendine doğru zorladı.

"Nazik ol," diye hırladı Semih, yüzü artık tamamen ciddi, o eğlenceli ifade silinmişti. "Sinirlenmeni anlıyorum. Ama bana vurmaya kalkma."

Berkay, çenesindeki baskı ve bileğindeki acıyla nefes nefese kaldı. Kalbi göğüs kafesinden çıkacak gibi atıyordu. Gözleri faltaşı gibi Semih’inkilerin içine bakıyordu. Aralarında sadece bir nefes mesafesi vardı.

"Işık," dedi Semih, gözlerini Berkay’dan ayırmadan. "Olayı açıkla."

Işık yataktan kalktı, rahatsız bir şekilde ayağa geldi. Elini ensesine sürtündü. "Bak, Berkay," diye başladı, sesi olağan rahatlığını yitirmiş, ciddi ve düşünceliydi. "Bu işin bir yarısı böyle. Geçen sene, o yaz, hatırlıyor musun? Işık’ın evinde, garajda, sadece sen, ben ve o kutunun arkasında?"

Berkay’ın gözleri hafifçe büyüdü. Hatırlıyordu. O sıcak yaz gecesi, üçünün de içkisi fazla kaçmıştı. Bir oyun, bir şakalaşma… Sonra garajda, toz ve motor yağı kokusu arasında, Semih’in onu duvara dayayıp, beklenmedik bir öfkeyle, neredeyse bir dövüşü andıran bir şiddetle öpmesi. Sonra dizlerinin üstüne… Ve Semih’in sert ve tam bir boşalışla ağzını doldurması. Berkay, o ağır, tuzlu tatla boğulurken, Semih’in gözlerindeki şaşkın, korkmuş ifadeyi asla unutmamıştı.

"Evet," diye fısıldadı Işık. "O günden sonra, bir daha konuşulmadı. Ama biliyor musun? O gece, sadece sen değildin etkilenen. Semih, iki hafta boyunca neredeyse deli gibiydi. Kimseyle konuşmadı."

Semih, çenesindeki baskıyı hafifletti, ama elini çekmedi. Gözlerindeki sertlik bir katman erimiş, altında garip bir savunmasızlık belirmişti. Işık devam etti.

"Dün gece… bu sadece bir tekrar değildi. Daha fazlasıydı. Senin o halin… bağlanmış, tamamen bize bırakmış halin…" Işık duraksadı, doğru kelimeleri arıyor gibiydi. "Bu bizim için de bir şey ifade etti. Açık konuşayım: gündüz normal kanka modunda devam edeceğiz. Ders, kahve, maç, her şey eskisi gibi. Ama geceleyse… bizim olacaksın."

Berkay yutkundu. Boğazı kurumuş, dili ağırlaşmış gibiydi. Işık’ın sözleri, berbat bir pazarlık gibi geliyordu kulağına. İki hayat. Bölünmüş bir varoluş. Gündüz, her şey normal, arkadaşlık, kahkahalar. Gece ise… yatak odasının karanlığında, bağlanmak, itaat etmek, onların istediği her şeyi almak. Bu fikir sınır bozucuydu. Aşağılatıcı. Sapkın.

Ama dün geceki o uçurumun kenarındaki his… tamamen teslim olmanın getirdiği yoğun, katıksız zevk… Kasıklarında sıcak, ihanet eden bir dalga hissetti. Onları bir kez daha üzerinde, içinde hissetme fikri, beynini bulandıran bir çekicilikle zihnini çeldi.

Semih, Berkay’ın gözlerinde bu mücadeleyi okudu gibi. Çenesini bıraktı. Bileğini serbest bıraktı. Eli, Berkay’ın yanağına, biraz önce parmaklarının iz bıraktığı yere kaydı. Dokunuş şimdi aynı değildi. Çok daha yumuşak, neredeyse düşünceli bir dokunuştu.

"Işık’ın evinde," diye başladı Semih, sesi alçak ve gırtlağından geliyor gibiydi, sanki kelimeleri itiyordu. "Tüm gücümle ağzına boşaldığımda da…" Gözleri, Berkay’ın ağzına, o dolgun, hâlâ hafif şiş dudaklarına kaydı. "Dün, ikimiz aynı anda seni sıktığımızda da…" Soluk alışı derinleşti. "Çok şey hissettim."

Odaya bir elektrik çarpmış gibi oldu. Hava kalınlaştı. Işık bile nefesini tutmuştu.

Semih, yutkundu. Bu küçük, savunmasız hareket, onun taş gibi sert imajını anlık olarak parçaladı. "Evet, biz gay değiliz." İtiraf gibi geliyordu, yargı gibi değil. "Ama ben…" Tekrar duraksadı, gözleri Berkay’ınkinden kaçtı, yere, duvara baktı, sonra geri döndü, zorla. "Ama senin bana yaşattığın zevki de daha önce hiç yaşamamıştım."

Sessizlik çöktü.

Bu seslerin gerçekten Semih’in ağzından çıktığına inanmak zordu. Soğuk, mesafeli, her şeyi kontrol eden Semih’in. Berkay’ın öfkesi, aniden bir pınar gibi kurudu, yerini bir şaşkınlık seli aldı. Onun ne hissettiğini hiç düşünmemişti. Senaryoda sadece kendisi, kendi karmaşası, kendi aşağılanması ve zevki vardı. Işık sadece eşlik eden, katılan biriydi. Ama Semih… O farklıydı.

Işık, boğazını temizledi. "İşte," dedi, sesi yumuşak. "Herkes buradaymış. Ben de… bilmiyorum lan. Garip bir şey. Normalde böyle şeyler düşünmem. Ama seninle, öyle… farklı."

Berkay kafasını iki yana sallamaya başladı, bir şeyleri dağıtmaya çalışıyor gibiydi. "Bu… bu olmaz. İşe yaramaz. Birileri fark eder. Duygular karışır…"

"Duygular karışmasın," diye Semih sözünü kesti, sesi yeniden kontrolü ele alan bir tona bürünmüştü, ama önceki kabullenmenin yankısı hâlâ içindeydi. "Sadece beden. Sadece geceleri. Bir ihtiyaç. Karşılıklı."

"Bir ihtiyaç mı?" diye tekrarladı Berkay, acı bir kahkaha atar gibi. "Ben bir ihtiyaç mıyım?"

"Sen de bir ihtiyaç duyuyorsun," diye ısrar etti Semih, yaklaştı. "Bizsiz yapamadığını dün gece kanıtladın. Reddetme. Biz de sensiz…" Cümlesini tamamlamadı. Sadece omuz silkti.

Işık, odanın ortasına ilerledi. Üzerine eşofmanını çekmişti. "Ne dersin, Berkay? Kabul mü? Yoksa gerçekten, kapı orada. Dün gece hiçbir şey olmamış gibi çıkıp gidebilirsin. Yemin ederiz kimseye bir şey söylemeyiz. Sen de söylemezsin."

Bu bir seçimdi. Gerçek bir seçim. Kapı gerçekten oradaydı. Gitmek, bu sapkın deneyimi bir anı olarak bırakmak, belki de hayatının geri kalanında bununla yaşamak mümkündü. Derse beraber gidecek, kahvelerini içecek, ama o göz teması her şeyi anlatacaktı.

Veya kalabilirdi.

Kalmak ne anlama geliyordu? Geceleri, Semih’in soğuk emirlerini bekleyecek, Işık’ın kontrolsüz arzularına boyun eğecek, kendi açlığını onların aracılığıyla doyuracaktı. Gündüz ise bu saklanacak, bir sır olarak taşınacaktı.

Elleri titredi. Gözleri Semih’e, sonra Işık’a kaydı. Dünden beri ilk kez, gerçekten onlara baktı. Yorgundular. Tedirgin görünüyorlardı. Onlar da aynı uçurumun kenarındaydı, sadece dikiliyorlardı. Bu korkunç, çarpık bir dengesizlikti. Berkay, hiçbir zaman dengeyi bulamamıştı zaten.

"Peki," diye fısıldadı, sesi parçalanmış. "Peki. Geceleri."

Sözleri odada asılı kaldı, havayı değiştirdi. Bir gerilim, ama farklı bir türden, bir anlaşmaya varılmış bir gerilim boşaldı.

Semih’in gözlerinde bir şey kıpırdadı; bir rahatlama, karışık bir zafer. Işık, yüzünde bir gülümsemeyle, rahatlayarak nefes verdi. "Tamam o zaman," dedi. "Anlaştık."

Ama anlaşmanın mürekkebi henüz kurumamıştı. Sözcükler havada sallanırken, Berkay’ın içinde bir şey patladı. Belki o ‘peki’nin verdiği teslimiyet, onu yeniden o vahşi yerine itmişti. Belki Semih’in itirafı, onu daha da cesaretlendirmişti. Bilinçli bir karar değildi.

Semih’e yaklaştı. Bir adım. Sonra bir adım daha. Havlu hâlâ belinde, ama onu umursamıyordu bile. Gözleri Semih’in gözlerine dikildi.

"O zaman şimdi gece mi?" diye sordu Berkay, sesi sakin ama altında kaynayan bir şeyler vardı. "Kuralı şimdi mi test ediyoruz?"

Işık, nefesini tuttu. Semih’in kaşları hafifçe kalktı. Berkay’ın bu ani saldırganlığı, bu meydan okuma onu şaşırtmıştı. Ama hoşuna da gitmişti.

"Sen karar ver," diye karşılık verdi Semih, olduğu yerde kaskatı durarak. "Kuralı koyan sensin."

Berkay bir hamle yaptı. Avucunu Semih’in eşofmanının bel lastiğine soktu, sert kalçasına bastırarak aşağı çekti. Kumaş, Semih’in dizlerine iniverdi. Semih çıplaktı altında. Siki, tamamen gevşek değildi, ama sarkık da değildi; potansiyel halde, ağır ve dolgun duruyordu. Berkay ona bakmadı bile.

Yüzünü Semih’e doğru yaklaştırdı, nefeslerinin karıştığı mesafede durdu. "Ben kural koymadım," diye hırladı. "Siz koydunuz. Ben sadece kabul ettim." Sonra, daha da ufak bir sesle, sadece Semih’in duyabileceği kadar. "Şimdi bana verin. Geceye ait olanı. Hepsini."

Işık, dudaklarını yaladı. Eşofmanının içinden, kendi ereksiyonunun şekli belirgindi. Yanlarına geldi, ama müdahale etmedi. Sadece izledi. Büyülenmiş gibiydi.

Semih, gözlerini kırpmadan Berkay’a baktı. Sonra, yavaş bir hareketle, bir elini Berkay’ın belindeki havlunun düğümüne uzattı. Bir fiskeyle çözdü. Islak kumaş, Berkay’ın ayaklarının etrafına düştü. Şimdi ikisi de çıplaktı, ayakta, birbirlerine bakıyorlardı.

Berkay kalçasını ileri itti, çıplak kalçaları Semih’in uyluğuna değdi. Siki, Semih’in kasığına sürtündü. Islak ya da sert değildi, ama nabzı hızlı atıyordu.

"Bugün bağlamıyorsunuz," dedi Berkay, bir emir verir gibi.

"Hayır," diye kabul etti Semih. "Senden istemeyeceğiz."

"İstediğimi yapacağım."

Semih’in dudakları yeniden o sinsi gülümsemeyle kıvrıldı. "Hayır," diye karşı çıktı o da. "İstediğini değil, ihtiyacın olanı yapacaksın."

O anda, Berkay’ın bütün düşünceleri dağıldı. İhtiyacı neydi? Dün gece bağlanmışken duyduğu o yoğun şeydi. Ama şimdi bağlı değildi. Özgürdü. Ya da öyle olduğunu sanıyordu.

Elini aşağı uzattı ve Semih’in sikini avucunun içine aldı. Hâlâ tam sert değildi. Derisi yumuşak, altındaki damarlar belirgindi. Yavaş, kararlı bir hareketle, aşağı yukarı kaydırmaya başladı.

Semih’in göz kapakları hafifçe titredi. Göğsünden derin bir nefes aldı, ama tepki vermedi. Pasifçe durdu, Berkay’ın ona yaptıklarına izin verdi.

Berkay, öne eğildi, dudaklarını Semih’in ağzına dayadı. Öpüş, patlayıcı değil, araştırıcıydı. Sadece dudaklar. Islaklık, sıcaklık. Sonra dilini Soktu. Semih’in açık dudaklarının arasından, dişlerinden geçti. Dili, Semih’in dilinin üzerinde kaydı. Semih sonunda karşılık verdi, dili Berkay’ınkine dolandı, ama hâlâ agresif değildi. Kontrollü, hatta hesaplıydı.

Avucundaki sik hızla sertleşiyor, dolgunluk artıyor, damarları kabarıyordu. Berkay, parmak uçlarıyla taşaklarını okşadı, ağır torbaları avucunda tarttı.

Berkay öpüşmeyi bıraktı, dudakları hâlâ Semih’inkine değiyordu. "Yat," diye fısıldadı.

Semih bir an tereddüt etti. Gücün kimde olduğunu tartıyordu. Sonra, ufak bir baş hareketiyle, geri adım atıp yatağın kenarına oturdu. Bacaklarını yatağın iki yanına bıraktı. Sik, dimdik, karnına yapışık hale gelmişti.

Işık, odanın diğer tarafından sessizce izlemeye devam ediyor, nefes alışı hızlanıyordu. Kendini yavaşça okşuyordu, eşofmanının üzerinden.

Berkay, Semih’in önünde dizlerinin üstüne çöktü. Kokuyu içine çekti: temiz ter, cinsellik, baskın erkeklik. Onun için bir zamanlar ulaşılmaz olan kokuydu bu. Yüzünü iyice yaklaştırdı, burnunun ucunu, sikin başının altındaki hassas frenulum bölgesine dayadı. Ordan uzun, derin bir nefes aldı.

"Tanrım," diye bir inilti kaçırdı Işık arkadan.

Semih, çenesini sıktı, göğsü gerildi. Berkay’ın sadece koklaması, onu bile tetiklemiş gibiydi.

Sonra Berkay dudaklarını uzattı. Önce yalamaya başladı. Dilinin geniş, düz yüzeyiyle, aşağıdan yukarı, taşakların üstündeki deriden, ta başının tepesine kadar uzun bir yol aldı. Bu, acele bir ön sevişme değildi. Bu, bir tapınmaydı. Her santimi tanımak istermiş gibiydi.

Birkaç yalama sonrasında, ağzını açtı ve Semih’in sikin başını içine aldı. Yavaşça, inç inç, aşağı indi. Boğaz kaslarının baskıya zorlanırken verdiği hisse alışıktı artık ama bu sefer kendi kontrolünde, kendi hızındaydı. Nefesini düzenleyerek, gözlerini Semih’in gözlerine dikerek, tamamen aşağı indi. Burnu, Semih’in kasık kemiklerinin üzerindeki seyrek tüylere değdi.

Semih’in ağzından boğuk, gırtlaktan gelen bir homurtu döküldü. Elleri yatağın çarşafını kavradı, beyazlattı.

Berkay, bu konumda bir süre bekledi, boğaz kasları Semih’in kalınlığını kavrarken. Sonra, sadece yarıya kadar geri çekti, sonra yeniden içine aldı. Bir ritim oluşturmaya başladı. Temizliyordu bunu. Ona ait olduğunu iddia ediyordu. Semih’in sırtı terlemeye başladı. Boynunda damarları belirginleşti.

Berkay bir elini kaldırdı ve taşaklarını, o yumuşak ve ağır torbaları sıkıca kavradı. Baskıyı artırdıkça, Semih’in soluğu daha da kesikleşti. Ağzının içi genişliyor ve daralıyor, her hareketinde daha derin, daha ıslak sesler çıkarıyordu.

"Orospu," diye tısladı Semih, başı geriye düşmüştü, gözleri yarı kapalı. "İyi yapıyorsun."

Onaylanmak, yeni bir şevk dalgası gönderdi Berkay’ın içinden. Hızlandı. Ellerinden biri Semih’in midesindeki gergin kaslara, karın bölgesine kaydı. Orada gergin, sarmal kasları hissetti.

Işık daha fazla dayanamadı. Eşofmanını ve boxer’ını çıkardı ve yatağa, Semih’in başının yanına uzandı. Yan yatıp iz