Chapter 12: Son Perde
Berkay’ın zihnindeki devrim, bedenine bir dalga gibi yayıldı. Kasları, bir an için hâlâ kaçmaya programlanmış gibi gerildi, ama sonra, yavaş yavaş, derin bir nefesle birlikte gevşedi. Gerginliğin yerini, sıcak ve ağır bir kabullenme aldı. Gözlerini açtı. Başını, Işık’ın hâlâ dişlerini boynuna geçirdiği tarafa çeviremedi, ama Semih’in yüzünü görebiliyordu. Semih, ona bakıyordu. O karanlık, neredeyse siyah gözlerde, Berkay’ın teslimiyetini görmüştü.
Semih’in dudakları hafifçe kıvrıldı. Zafer değil, onaylamaydı bu. Parmakları Berkay’ın içinde durdu, sonra yavaşça çekildi. Boşluğu anında hissetti Berkay. Ama boş kalmadı.
Işık, boynundaki ısırığı bıraktı. Ağzı, Berkay’ın cildinde kırmızı, nemli bir iz bırakmıştı. Doğruldu, Berkay’ın bağlı vücuduna baktı. “Gördün mü?” dedi, sesi çakallıktan sıyrılıp saf bir zevke dönüşmüştü. “Bırakmayı öğreniyor.”
Sonra, hızla, ağzını başka bir yere, daha aşağıya götürdü. Berkay’ın karnına, kasıklarının hemen üstündeki o titreyen bölgeye. Dilini, göbek deliğinden aşağı, kasık kemiğinin üzerine kadar geniş, düz bir hareketle geçirdi. Berkay, nefesini tuttu.
Ve Semih, başka bir şey yaptı. İki parmağını geri getirmedi. Bunun yerine, başparmağını aldı ve Berkay’ın arka deliğinin dış halkasına, ıslaklığın en yoğun olduğu noktaya bastırdı. Sadece baskıydı bu. Girmek değil. Acı değil, yoğun, dolgun bir baskı.
İki farklı uyarım – Işık’ın aşağıdaki ıslak, yatay dili ve Semih’in arkadaki sabit, dairesel baskısı – Berkay’ın aklını başından aldı. Artık korku yoktu. Panik, uzak, bulanık bir hatıraydı. Şimdi, bağların verdiği çaresizlik, onu tamamen şimdiki ana, bedenine yapılan her dokunuşa hapsetmişti. İniltisi, yalvarıştan çıkıp uzun, sarsıcı bir sızlanmaya dönüştü.
“Evet,” diye fısıldadı Semih, parmağının baskısını artırırken. “Böyle. Hiçbir şey yapma. Sadece hisset.”
Işık, kasıklarından aşağı, taşaklarına indi. Onları ağzına almadı. Sadece burnunu, o ağır, musk kokulu torbaya gömdü ve derin bir nefes çekti. Sonra, tükürüğünü, tam ortasına bıraktı. Sıcak sıvı, aşağı doğru, Berkay’ın daha da hassaslaşmış derisine aktı. Işık, bu sefer dilini çıkardı ve taşakların altını, tam o ince, buruşuk deriyi, Berkay’ın daha önce Semih’e yaptığı gibi yalamaya başladı. Her seferinde, Berkay’ın vücudu elektrik çarpmışa döndü.
Semih, başparmağını kaldırdı. İki parmağını, bu sefer birleşik halde, Berkay’ın girişine dayadı. Direniş yoktu. Berkay’ın içi, onları bekliyor gibiydi, sıcak ve davetkâr. Semih, parmaklarını ikinci boğumuna kadar soktu. Berkay’ın içi, onları sımsıkı kavradı, sanki bırakmak istemiyormuş gibi.
“Tanrım,” diye inledi Berkay, başı yastıklara düştü. Bacakları, bağlı olduğu halde, mümkün olduğunca aralandı. “Ah, Tanrım, devam et… Lütfen.”
Bu ‘lütfen’ artık bir yalvarış değil, bir duadı. Semih parmaklarını çekti, sonra tekrar soktu, daha hızlı, daha kesin. Aynı anda Işık, Berkay’ın sikiyle ilgilenmeye başladı. Onu ağzına almadı. İki eliyle, Berkay’ın kalçasını, yatağa daha sıkı bastırdı. Sonra, ağzını, sikin başına, ta en tepesine dayadı. Sadece dudaklarını, taç kısmının etrafına yerleştirdi. Sonra, tükürüğünü, deliğin üzerine bıraktı. Soğuk bir damla değildi, ılık ve kalındı. Berkay, bu nemin, başından aşağı, gövdesine doğru süzülüşünü hayal edebiliyordu.
Işık, sonra dilinin ucunu çıkardı. Sikin başındaki küçük yarığa, en hassas noktaya dokundurdu. Küçük, dairesel hareketlerle. Öyle hafif, öyle ustacaydı ki Berkay çıldırmak üzereydi. Bağırmak istedi, ama sesi boğuk bir hırıltıdan öteye geçmiyordu.
Semih, ritmini hızlandırdı. Parmakları artık tamamen girip çıkıyor, Berkay’ın içinde ıslak, yapışkan sesler çıkarıyordu. Her seferinde, tam doğru yere, o sihirli, şişkin noktaya çarpıyor gibiydi. Berkay’ın tüm vücudu, her parmak darbesiyle seğiriyordu.
“Neredeyse,” diye homurdandı Işık, Berkay’ın sikine yaptığı işkenceye devam ederken. “Neredeyse geldi, değil mi? Bağlıyken, hiçbir şey yapamazken gelmek üzeresin.”
Berkay sadece başını sağa sola sallayabildi. Gözleri kapalı, dudakları aralanmıştı. Nefesi, kesik kesik ve hızlıydı. Karnının altında, kasıklarında, taşaklarında yoğunlaşan o tanıdık ısıyı hissediyordu. Korkunçtu. Muhteşemdi. Bağlar, onu tamamen bu duyuma teslim etmişti. Kaçamazdı. Erteleyemezdi. Sadece olacaktı.
“Hayır… bekle… Dur…” diye mırıldandı, ama vücudu onu yalanlıyordu. Kalçası, Semih’in parmaklarına doğru kalktı. Siki, Işık’ın diline doğru zonkladı.
“Durmasını istemiyorsun,” diye yanıtladı Semih, sesi kısık ve parlaktı. Parmaklarını daha da hızlandırdı. “Hadi, pis çocuk. Bağlıyken boşal. Bize göster.”
Işık, son darbeyi vurdu. Berkay’ın sikinin başını tamamen ağzına aldı. Sadece başını. Ve güçlü, boşluk yaratan bir emme hareketi yaptı.
Bu, Berkay’ı uçurumdan aşağı itti.
Orgazm, bir patlama değil, bir sarsıntıydı. Bedeninin her zerresinden geçen, onu ele geçiren deprem gibi bir sarsıntı. Çığlık atmak istedi ama ciğerlerinde hava kalmamıştı. Sadece sessiz, şiddetli bir titreme. Boğazında tıkanmış bir çığlık. Kasları, bağlara karşı son bir kez kasıldı, ama kaçış yoktu. Dölü, Işık’ın ağzına ve çenesine, karnına doğru fışkırdı. Sıcak, kalın darbeler halinde. Her atımda, Semih’in parmaklarının içindeki hareketi daha da yoğun, daha da çılgınca hissediyordu. Sanki boşalması sonsuza kadar sürecekti.
Nihayet bittiğinde, bedeni bir enkaz gibi çöktü. Bağlar, onu dik tutan tek şeydi. Akciğerleri yanıyordu. Gözlerinden yaşlar süzülüyor, terle karışıyordu. Işık, ağzını çekti, çenesini sildi. Yüzünde vahşi, doyurulmuş bir ifade vardı.
“İşte,” dedi, sesi kısık. “Gördün mü? Kontrol sen değildin. Asla sen değildin.”
Semih, parmaklarını yavaşça çıkardı. Berkay’ın içi, onların yokluğunda titredi. Semih, ıslak parmaklarını yaladı, gözleri Berkay’ın üzerindeydi. “Güzel,” diye mırıldandı. “Çok güzel.”
Şimdi, boşalma sonrası sersemliğin içinde, bağlar dayanılmaz bir hale geldi. Artık zevk yoktu, sadece rahatsızlık vardı. Bilekleri acıyordu. Omuzları ağrıyordu. Berkay, yeniden o küçük, zayıf sesi buldu.
“Çözün,” diye fısıldadı, sesi kırık. “Lütfen. Artık yeter. Çözün beni.”
Semih ve Işık, bir an için birbirlerine baktılar. Anlaşma bitmişti. Oyun sona ermişti. Işık, yatağın kenarına ilerledi ve Berkay’ın bacaklarını bağlıyan şeritleri çözdü. Düğümler karmaşıktı, ama sabırla açtı. Bacaklar serbest kaldığında, Berkay onları hemen kapadı, savunmacı bir pozisyona girdi.
Sonra, Semih arkasına geçti. Berkay’ın bileklerindeki düğümlere baktı. Kumaş, cildine iyice işlemiş, kıpkırmızı izler bırakmıştı. Semih, düğümleri yavaşça, dikkatle çözdü. Berkay, ellerinin serbest kalışını, omuzlarındaki ağırlığın kalkışını hissetti. Kollarını öne getirdi, dirseklerini büktü. Bileklerindeki kırmızı çizgiler acıyordu, ama özgürlük, acıdan daha ağırdı.
Serbest kaldığı an, ilk içgüdüsü kaçmaktı. Ayağa kalkıp bu odadan, bu evden, bu yoğunluktan uzaklaşmak. Ama bacakları titriyordu, ayakta duracak hali yoktu. Ve daha da önemlisi, istemedi. Boşalmanın getirdiği fiziksel boşluğun yanında, zihninde yeni bir boşluk vardı. Bağlardan, kontrolden, dirençten arınmış bir boşluk. Doyurulmuştu, ama hâlâ açtı. Farklı bir açlıktı bu.
Elleriyle, kırmızı bileklerini ovuşturdu. Işık yatağın kenarına oturdu, sessizce onu izledi. Semih, şeritleri toplayıp yere attı.
“Peki,” dedi Semih, nihayet. “Şimdi ne?”
Berkay ona baktı. Semih’in yüzünde, o her zamanki mesafeli ifade geri gelmemişti. Yumuşamış, ama tükenmiş de değildi. Hâlâ bir beklenti vardı. Işık da öyle.
“Sen söyle,” diye karşılık verdi Berkay, sesi hâlâ güçsüz ama şaşırtıcı bir şekilde sakin. “Kontrol sizde, değil mi?”
Semih’in dudaklarında bir gülümseme belirdi. Yatağın ortasına, sırtüstü uzandı. Bacaklarını hafifçe araladı. Siki, karnına yapışmış halde, önceki sertliğini kaybetmemiş, dimdik ve koyu renkli duruyordu. Berkay’ın ona.
“Öyleyse gel,” dedi Semih. Ses o kadar sıradan, o kadar basitti ki, bir kahve ısmarlıyor gibiydi. “Kucağıma. Kendin al.”
Berkay, bu emre boyun eğdi. Ama bu, bağlanırkenki gönülsüz bir boyun eğiş değildi. Bu, kasıtlı, bilinçli bir hareketti. Kendini yatağın üzerinde, dizlerinin üstünde Semih’e doğru sürükledi. Hareket ederken, döllü ve terli vücudunun verdiği yapışkan his onu rahatsız etmiyordu artık. Bu, artık onun doğal haline dönüşmüştü.
Semih’in bacaklarının arasındaki boşluğa geldi. Onun üzerine, dizlerinin üstünde, havada asılı kaldı. Semih’in sikine baktı. Damarları belirgindi, başı parlak ve nemliydi. Ellerini, Semih’in karnının yanlarına, o sert kasların üzerine koydu. Sonra, kalçalarını yavaşça aşağı indirdi.
İlk temas, deliğinin dış halkasının, Semih’in başına değdiği andı. Hâlâ geniş ve gevşemişti, Semih’in parmakları ve kendi hazırlığı sayesinde. Ama bu farklıydı. Bu kadar büyük, bu kadar sert bir şeyi almak… Nefesini tuttu.
“Yavaş ol,” diye fısıldadı Semih, elleri Berkay’ın uyluklarına kaydı. “Tamamen, hepsini alacaksın. Acele etme.”
Berkay, baskı uyguladı. Baş, direniş gösterdi, sonra içeri girdi. Berkay’ın içi, onu sarmak için genişledi. Berkay, bir sızı çekti, derin bir nefes aldı. Gözlerini kapatıp, bu doluluğa alışmaya çalıştı. Yavaşça, inç inç, aşağı inmeye devam etti. Semih’in siki, onu ikiye ayırıyor gibiydi. Her santimi, vücudunun içinde yeni, derin bir uyanış sağlıyordu. Semih’in nefesi, göğsünün altından hızlandığını hissettirdi.
Tamamen, tabanına kadar oturduğunda, bir an hareketsiz kaldı. Soluk alıp verişleri senkronize olmuştu. Berkay’ın içi, Semih’i kavramış, ısısını emiyordu. O, daha önce hiç bu kadar dolmamıştı. Bu, parmaklarla, dille, hatta daha önceki ilişkiyle kıyaslanamazdı. Bu, tam bir ele geçirişti.
Sonra, kendini Semih’in göğsüne bıraktı. Çıplak, terli gövdeleri tamamen birbirine yapıştı. Semih’in cildi sıcak, üzerindeki seyrek tüyler hafifçe Batıyordu. Berkay, başını Semih’in omzuna, boynunun yanındaki boşluğa gömdü. Burnunu, Semih’in derisinin kokusuna dayadı. O karmaşık, insan kokusuna. Artık yabancı değil, aşina olduğu bir koku.
Semih’in kolları, onun sırtına dolandı. Sıkıca, ama acıtmadan sarıldı. Bir an için, sadece öyle kaldılar. Hareket yoktu. Konuşma yoktu. Sadece bu yakınlık, bu birleşme.
Sonra Semih, başını kaldırdı. Dudaklarını, Berkay’ın şakaklarına, yanaklarına buldu. Öpücükler hafif, neredeyse araştırıcıydı. Berkay, başını çevirdi ve dudaklar Semih’in dudaklarına denk geldi.
Bu, öncekiler gibi vahşi, saldırgan bir öpüşme değildi. Yavaş, ıslak, keşif dolu bir öpüşmeydi. Berkay, Semih’in dudaklarının sert hatlarını, üst dudağındaki bıyığın batıcı dokusunu, ağzının içinin sıcaklığını hissediyordu. Dilleri buluştu, temkinli bir şekilde birbirine dolandı. Semih’in ağzında, kendi vücudundan, biraz da bira ve pizza kalıntılarından gelen bir tat vardı. Berkay, onu içine çekti.
Bu sırada, yatak hafifçe sallandı. Işık hareket ediyordu. Berkay, onun arkalarında, dizlerinin üzerinde durduğunu duyumsadı. Öpüşmelerine ara vermediler. Semih’in elleri, Berkay’ın sırtında dolaşmaya, omurgasını aşağı yukarı okşamaya başladı.
Işık’ın elleri, Berkay’ın beline, kalçalarına dokundu. Ilık, biraz pürüzlü eller. Berkay’ın kalçasını, iki yana, Semih’e doğru daha fazla açmak için hafifçe ayırdı. Berkay’ın içi zaten doluydu, Semih’le. Ama Işık’ın, orada, onun başka bir parçasını beklediğini biliyordu. Daha önce, kapıda söz verilmişti bu. İkisi birden.
Bir endişe dalgası, zevkin içinden geçti. Bu mümkün müydü? Dayanabilir miydi? Ama bağlanmışken dayanmıştı. Boşalmıştı. Burada, Semih’in kollarında, daha güçlü hissetti kendini.
Işık, tükürüğünü avucuna topladı. Islak ses duyuldu. Sonra, ıslaklığı, Berkay’ın zaten nemli, açık olan arka deliğinin etrafına, Semih’in sikiyle birleştiği noktanın hemen yanına sürdü. Parmaklarıyla, girişi hafifçe genişletti. Hazırlık minimumdu. Gereksizdi.
“Hazır mısın?” diye fısıldadı Işık, sesi Berkay’ın kulağının hemen yanındaydı.
Berkay, Semih’in dudaklarından ayrıldı. Nefes nefese, gözlerini Işık’a çevirdi. Işık’ın yüzünde, ciddi, yoğun bir ifade vardı. Berkay sadece başıyla onayladı. Kelimeler tükenmişti.
Işık, pozisyonunu aldı. Sikinin başını, Berkay’ın girişine dayadı. Aynı anda iki erkeğin aynı yerde olması imkansız gibiydi, ama vücut esnekti. Islaklık, genişleme ve Berkay’ın derin gevşemesi, buna izin verdi.
Işık, ileri itti.
Acı yoktu. Sadece, Berkay’ın tanımlayamadığı bir dolgunluk hissiydi. Tıpkı Semih’te olduğu gibi, bir direnç, sonra bir geçiş. Işık’ın başı, Semih’in sikiyle aynı alanı paylaşarak içeri kaydı. Berkay’ın içi, bu ikinci işgali, sıkıca kucakladı. Sanki her şey yerine oturuyordu. Tamamlanıyordu.
Işık, tamamen, sessizce yerleşti. Bir an için, hepsi hareketsiz kaldı. Üç beden, birbirine kenetlenmiş. Nefes sesleri, odanın tek sesiydi. Berkay’ın başı, Semih’in omzuna düştü. Gözleri faltaşı gibi açıktı, ama hiçbir şey görmüyordu. Hissediyordu. İçindeki iki farklı sertliği, farklı kalınlıkları, farklı ısıları. Semih aşağıda, derinde. Işık yukarıda, daha sığ, ama daha geniş. Onu parçalayacakmış gibi duruyorlardı, ama parçalamıyorlardı. Sadece dolduruyorlardı. Her santimini.
Semih, onun çenesini tuttu, dudaklarını tekrar kendine çekti. Öpüşme, bu sefer daha acil, daha aç hale geldi. Berkay, ona karşılık verdi, dişleri Semih’in alt dudağına hafifçe değdi. Semih’in iniltisi, ağzında hissedildi.
Sonra Semih, “Şimdi,” diye fısıldadı, dudakları Berkay’ın dudaklarına değerken.
Ve ikisi aynı anda hareket etmeye başladı.
Bir uyum içinde, tıpkı daha önce konuştukları gibi. Semih, kalçasını yatağa doğru ittirirken, yukarı doğru bir hareket yaptı. Aynı anda Işık, kalçasını geri çekip sonra ileri itti, aşağı do
doğru bir hareket yaptı. Bu zıt hareketler, Berkay'ı tam ortalarında, sıkışmış bir şekilde geriyor, onu esnetiyor, deliyordu. Berkay boğuk, hayvanımsı bir çığlık attı. Gözleri ardına kadar açıldı, boşluğa bakakaldı.
"Aman Tanrım!"
Bu sadece başlangıçtı. Semih yukarı, Işık aşağı. Tekrar. Ve tekrar. Birbirlerini hiç bozmadan, aynı ritmi, aynı acımasız uyumu bulmuşlardı. Berkay bir insan değil, onların arasında sıkışmış bir et parçası, bir süngerdi. Her itiş, birini daha derine iterken diğerini biraz dışarı çekiyor, sonra tam tersi oluyordu. Sürekli, şiddetli bir doluluk.
"Bak, nasıl alıyor," diye homurdandı Işık, nefesi Berkay'ın kulak memesini ısıtıyordu. "İkimizi birden. Senin pis, aç götün."
Semih cevap vermedi. Sadece, Berkay'ın sırtına, kürek kemiklerinin tam ortasına, güçlü, düz bir tokat attı. Ses, odada patladı. Berkay'ın vücudu, şokla ileri fırladı, Işık'ın üzerine daha çok yüklendi. Ağzından salya sızdı, Semih'in göğsüne aktı.
"Evet," diye tısladı Semih. "Böyle."
Ritim acımasız bir hız kazandı. Artık buluşma noktası yoktu, sadece sürekli, çarpışan bir hareket vardı. Yatak başlığı duvara vuruyor, düzenli bir şekilde takırdayıp duruyordu. Semih, Berkay'ı göğsünden yakaladı, onu daha da aşağı, kendi üzerine çekti. Sonra, avucuna bolca tükürdü ve bu ıslak, soğuk sıvıyı Berkay'ın yüzüne, alnına, kapalı göz kapaklarına sıvadı.
"Bunu da yala," diye emretti, parmağını Berkay'ın ağzının kenarına soktu.
Berkay, içgüdüsel olarak dilini çıkardı, kendi yüzündeki, Semih'in tükürüğünü yalamaya çalıştı. Başarısızdı. Çoğu, çenesinden aşağı aktı. Bu rezillik, bu aşağılanma, onun kasılmasına neden oldu, içindeki ikisini daha da sıkı kavradı. İkisi de inledi.
Işık, bir elini Berkay'ın ağzına soktu. Parmaklarını, onun dilinin üzerine, boğazının girişine bastırdı. "Tükürüğümü de istiyorsun, değil mi?" diye soludu. Ağzını, Berkay'ın ensesine iyice yaklaştırdı, tükürdü. Sıcak bir akış, omurgası boyunca aşağı süzüldü. "Hepsini yutacaksın. Benimkini, onunkini. Hepsimiz bir karışacağız içinde."
Berkay öğürmeye çalıştı, ama Işık'ın parmakları onu engelledi. Boğuk, ezilmiş bir ses çıkardı. Gözlerinden yaşlar, tükürükle karışarak aşağı aktı.
Semih, diğer elini kaldırdı. Bu sefer, Berkay'ın kalçasının yanaklarından birine, tam Işık'ın sikinin girip çıktığı noktanın yanına bir tokat daha attı. Cilt aniden kızardı, ateş basmış gibi yandı. Berkay'ın içi, bu şokla birlikte kuvvetle kasıldı, Işık'ı daha da sımsıkı sardı.
"İşte! İşte böyle, amına koyayım!" diye bağırdı Işık, ritmini bozdu, daha vahşi, daha düzensiz itişlere başladı.
Artık uyum yoktu. Semih hâlâ düzenli, derin ve kontrolcü itişler yaparken, Işık tam bir çılgınlık içinde onu deliyordu. Berkay, bu iki zıt ritim arasında parçalanıyordu. Zihni gitti geldi. Bazen Semih'in göğsündeki kasların hareketini, ter damlalarının izlediği yolu görüyordu. Bazen sadece Işık'ın homurtularını, duvardaki gölgelerin çılgınca dansını.
Semih, onun çenesini tekrar tuttu, dudaklarını kendine çekti. Bu öpüşme artık sevgi veya şefkatle ilgili değildi. Bir ele geçirişti. Bir nefes çalışıydı. Dişleri, Berkay'ın alt dudağını ısırdı, hafif bir metalik tat yayıldı ağızlarında. Semih, bu kan karışımını diliyle aldı, sonra geri verdi.
"Benimsin," diye hırladı Semih, ağzı hâlâ Berkay'ın ağzına değiyordu. "İkimizin. Bu gece. Her şeyin."
Berkay, sadece başını, zorlukla, onaylarcasına sallayabildi. Evet. Evet, öyleydi. Bağlardan kurtulmuştu, ama ruhu hâlâ onlara bağlıydı, onların istediği her şekle girecek kadar esnekti.
Işık, eğildi ve dilini, Semih'in tokadının izlediği kızarmış yere, Berkay'ın kalçasına uzattı. Uzun, yatay bir yalama. Sonra oraya, aynı noktaya bir ısırık. Berkay titredi.
"Kokun inanılmaz," diye mırıldandı Işık, burnunu o ısırık izine gömdü. "Teri, benim yağı, onun yağı... hepsi karışmış. Sadece senin kokun değil. Bizim kokumuz."
Bu fikir, Berkay'ın alt karnında yeni bir yangını alevlendirdi. Sanki hiç boşalmamıştı. Daha derin, daha umutsuz bir açlık kabardı içinde. Kalçası, istemsizce, Işık'ın hareketlerine karşılık vermeye başladı. Geri itti. Semih'e doğru daha da batmak pahasına.
"Ah, bak!" diye güldü Işık, sesi heyecanla titriyordu. "İstiyor. Daha çok istiyor."
Semih'in gözlerinde karanlık, tehlikeli bir parıltı yandı. Berkay'ı göğsünden iterek, onu daha dik bir pozisyona zorladı. Artık tamamen oturuyordu, Semih'in üzerinde, Işık da arkada ona yapışmıştı. Bu pozisyon daha derindi. Daha içseldi.
"Kendini yukarı çek," diye emretti Semih, elleri Berkay'ın belinde.
Berkay, titreyen bacaklarıyla biraz yükseldi. Semih'in siki, içinden neredeyse tamamen çıktı, sadece başı kaldı. Soğuk hava, ıslak ve terk edilmiş hissedilen o hassas yere değdi.
"Şimdi," dedi Semih, ve Berkay aşağı bırakıldı.
Aynı anda, Işık da sertçe içeri girdi.
Berkay'ın ağzı sessizce açıldı. Ses çıkmadı. Sanki tüm hava, tüm bilinç, o tek hareketle vücudundan sıkılıp alınmıştı. Gözleri karardı. Sadece beyaz parlamalar, kıvılcımlar gördü. Yıldız patlamaları. Her şey acıydı. Her şey hazdı. İkisi aynı maddeydi artık, ayırt edilemezdi.
Ritim yeniden değişti. Şimdi, üçlü bir dansın sapkın uyumuydu bu. Berkay yukarı çekiliyor, Semih onu aşağı çekiyor, Işık da ona çarpıyordu. Bedenlerinin çarpışma sesi ıslak, yumuşak ve vahşiydi. Nefesler, homurtular, küfürler ve her hareketle birlikte gelen boğuk şapırtılar bir karmaşa içinde birbirine karışıyordu.
Semih, bir elini Berkay'ın saçlarına daldırdı, başını sertçe geriye çekti, boynunu tamamen açığa çıkardı. Diğer elini, Berkay'ın memesinin ucunu sıkıştırmak, çimdiklemek için kullandı. Berkay, keskin bir sızıyla inledi.
"Ağzını aç," diye tısladı Semih.
Berkay, beceriksizce ağzını araladı. Semih, yukarısına, doğrudan onun ağzının içine bolca tükürdü. Sıvı, diline, boğazının arkasına düştü. Berkay yutmaya çalıştı, tıkanarak, öksürerek.
"Yut!" diye bağırdı Semih, onu daha hızlı aşağı doğru iterek. "Benden gelen her şeyi yutacaksın!"
Işık da bir şeyler eklemek istedi. Eğildi, dengesini kaybetmeden, ve Berkay'ın omzunu, Semih'in daha önce ısırdığı yeri dişledi. Aynı anda, elini Berkay'ın çenesinin altından geçirdi, onu yukarı kaldırdı ve avucuna topladığı tükürüğü Berkay'ın yüzünün ortasına, burnunun üzerine, aşağı gözlere doğru sıçrattı.
Berkay kör oldu. Geçici, ıslak bir körlük. Tükürük, kirpiklerine yapıştı, burnundan aşağı aktı. Nefes almakta zorlandı. Çıldırmış gibiydi. Bu, hiç yaşamadığı, hayal bile edemediği bir aşağılanmaydı. Ve en korkuncu, en iğrenci, bunu seviyor olmasıydı. Tükürüğün ve terin içinde kaybolmayı. Onların gücünün basit bir ifadesi olmayı. Nesne olmayı.
"Evet! Evet, böyle devam et!" diye bağırıyordu Işık, artık tamamen kontrolünü kaybetmiş, sadece ilkel dürtüleriyle hareket ediyordu. Kalçalarının Berkay'ın kalçasına çarpışı, giderek daha gürültülü oluyordu.
Semih daha sessizdi, ama onun yoğunluğu daha da keskin ve derindi. Gözleri, Berkay'ın gözlerine kilitlenmişti, onun her tepkisini, her parçalanışını izliyordu. Elleri, Berkay'ın böğründe, belinde geziniyor, onu yönlendiriyor, yerleştiriyordu.
"Geliyorum," diye homurdandı Semih aniden, sesi o kadar alçak ve gergindi ki, neredeyse duyulmuyordu. "İçine. Hepsini."
Bu sözler, Işık'ta bir tetikleyici etki yaptı. "Ben de... Ben de, amına koyayım! Beraber!"
Berkay'ın beyni alarm verdi. İkisi birden? Aynı anda? O küçük, parçalanmış alana? Midesi kasıldı, ama bu haz değil, dehşetti. Çok fazlaydı. Dayanamazdı.
"Hayır, bekleyin, lütfen--" diye yalvarmaya çalıştı, ama sesi kırık bir fısıltıdan ibaretti.
Dinlemediler. Olamazlardı. Noktadaydılar.
Semih, kalçasını son bir kez yukarı fırlattı, Berkay'ı kendine doğru çekti, tamamen, sonuna kadar içine aldı. Parmakları Berkay'ın böğrüne gömüldü. Gözleri kapandı. Yüzünde, saf, arızasız bir konsantrasyon ifadesi belirdi.
Işık, kendini tamamen ileri attı, tabana kadar sokuldu ve orada kilitlendi, titreyerek.
Bir an için, her şey dondu.
Sonra, patlama geldi.
Berkay, önce Semih'i hissetti. Derinlerde, bağırsaklarının içinde, sıcak, kalın bir sıvı dalgasının patladığını. Bir kez. İki kez. Sanki bir içsel şelale, onu en gizli yerinden dolduruyordu. Semih'in boşalırken çıkardığı ses, boğuk, gırtlaktan gelen bir hırıltıydı, Berkay'ın göğsünün altında yankılandı.
Daha ilk dalganın şokuyla baş etmeye çalışırken, ikinci sarsıntıyı hissetti. Işık. Daha yukarıda, daha yoğun, daha basınçlı. Işık'ın dölü, Semih'inkinin üzerine, aynı sıcak kanala boşaldı. Böyle yakın olamazlardı. Ancak içindeydiler. Sıvılarının, sınır tanımadan birbirine karıştığını hayal etti. Semih ve Işık, onun içinde buluşuyorlardı. Onun bedeninde birleşiyorlardı.
Işık, boşalırken bağırdı. Uzun, çiğ, sarsıcı bir haykırış. "Aaaaah, EVET! AL! AL HEPSİNİ, PİS OROSPU!"
Bu sözler, Berkay'ın kendi sınırına ulaşmasına neden oldu. Onun kontrolü olmadan, onun izni olmadan, kendi orgazmı patlak verdi. Kendi siki, iki erkeğin arasında sıkışmış halde, karınlarına ve kendi üzerine, zayıf, titreşimli spurts halinde boşaldı. Kasılmaları, içindeki o yabancı sıvıların daha derine itilmesine neden oldu, bu da yeni bir haz ve iğrençlik dalgasını tetikledi.
Bu birkaç saniye sürdü, ama zamanın dışında, sonsuz bir andı. Üç beden, zirvede birbirine kenetlenmiş, ter, tükürük ve dölle kaplanmış halde, tek bir canlı, soluyan, acı çeken ve zevk alan yaratık haline gelmişti.
Sonra, yavaş yavaş, gerçeklik geri döndü.
Önce sesten. Ağır, hırıltılı nefesler. Kalp atışlarının kulak zarında yarattığı gürültü. Sonra kokudan. Keskin, metalik boşalma kokusu. Ekşi ter. Ve sonra hislerden. Aşırı dolgunluk. Kaslarda zonklayan ağrı. Yüzde kuruyan tükürüğün gerilmesi.
Semih'in kolları, Berkay'ın etrafında gevşedi, sonra düştü. Göğsü, hızlı hızlı inip kalkıyordu. Işık, ağırlığını Berkay'ın üzerine bıraktı, alnını onun terli omzuna dayadı, hâlâ titriyordu.
Berkay, nefes almayı unutmuştu. Ciğerlerine hava dolarak, boğuk bir öksürükle kendine geldi. Vücudu, artık içlerinde olmayan o devasa doluluğu arıyor gibiydi. Boştu, ama boş değildi. İçi, onlarla doluydu. Kelimenin tam anlamıyla.
Işık, yavaşça, titreyerek geri çekildi. Çıkışı, ıslak, iğrenç bir sesle ve daha fazla sıvının akışıyla sonuçlandı. Berkay, soğuk havayı, o artık bol ve işgal edilmiş yolunda hissetti. Vücudunun o kısmı, ağrılı, kullanılmış ve ıslaktı.
Sonra Semih. Berkay'ı biraz yukarı itti, kendi siki de aynı şekilde çıktı. Bu daha nazik, daha yavaş bir ayrılıktı, ama yine de Berkay'ı bir boşluk, fiziksel ve duygusal bir yokluk hissiyle baş başa bıraktı.
Berkay, Semih'in üzerinden yan yana, araya boşluk koymadan düştü. Yan tarafına yığıldı, bacaklarını çekemedi, kollarını hareket ettiremedi. Sadece yatıyor, tavana bakıyor, nefes almaya çalışıyordu. Gözlerinin üzerindeki kurumuş tükürük, görüşünü bulanıklaştırıyordu. Silmek için enerjisi yoktu.
Bir süre, kimse konuşmadı. Sadece üç gencin düzensiz nefes alışverişleri, artık sessizleşen odada dolandı.
Işık, yataktan kalktı. Ayakta durabiliyordu, ama ayakları dengesizdi. Tuvalete gitti. Su sesi duyuldu. Bir süre sonra, ıslak bir havluyla geri döndü. Önce kendi bacaklarını, karnını sildi. Sonra, duraksadı, Berkay'a baktı.
Berkay gözlerini kırpıştırıp onu görmeye çalıştı. Işık'ın yüzünde, boşalmanın getirdiği sersemliğin ötesinde, garip bir ifade vardı. Düşünceli, neredeyse pişman. Belki de utangaç.
Havluyu uzattı. "Temizlen."
Berkay, kolunu kaldırmaya çalıştı. Kasları protesto etti. Titreyen elini uzatıp havluyu aldı. Sıcak ve ıslaktı. Önce yüzüne, gözlerine sürdü. Sonra, yavaşça, çenesine, boynuna. Temizlemeye cesareti yoktu. Aşağısını, ta orayı. Vücudu artık bir harabeydi.
Semih de doğruldu. Kendi dölü ve teri, karnında kurumaya başlamıştı. Yataktan kalktı, hiçbir şey söylemeden odadan çıktı. Onun da bir an için yalnız kalması gerekiyordu.
Işık, yatağın kenarına oturdu. Ellerini dizlerinin arasına aldı. "Semih," dedi, nihayet, havaya söyleniyormuş gibi. "O... başka türlü."
Berkay anlamadı. Konuşmaya çalıştı, ama boğazı yanıyordu. Sadece boğuk bir ses çıkarabildi.
Işık ona baktı. "Yani, daha önce... kızlar... hiç böyle değildi." Omuz silkti. "Sadece söylüyorum."
Berkay havluyu bıraktı. Bir nefes daha aldı. Ciğerlerine taze hava dolduğunda, zihni de biraz berraklaştı. "Çünkü ben... farklıyım," diye fısıldadı, sesi çatallı.
Işık, bu basit gerçeğe baktı. Sonra hafifçe güldü, sesi yorgun ve şaşkındı. "Evet. Evet, öylesin."
Semih geri döndü, vücudu temizlenmiş ama hâlâ çıplaktı. Elinde su şişeleri vardı. Birini Işık'a fırlattı. Diğerini, yatağın üzerinde yatan Berkay'a uzattı.
"İç," dedi kısa ve öz.
Berkay şişeyi eline aldı. Kapağı açmak için birkaç başarısız deneme yaptı. Elleri hâlâ titriyordu. Semih sabırsızlanarak uzandı, kapağı açtı ve geri verdi. Berkay şişeyi kaldırdı, suyu boğazına döktü. Soğuktu. Hayat vericiydi. İçtikçe, bedenindeki dumanlar dağılıyor, gerçeğin tam boyutu ortaya çıkıyordu.
Ne yaptılar? Ne oldu? Bağlandı. Kullanıldı. Her yerine tükürüldü. İki erkeğin aynı anda içine boşaldığını hissetti. Ve şimdi burada yatıyordu, onlar da yanındaydı, su içiyorlardı. Gece henüz bitmemişti. Ama ilerisi ne olacaktı?
Kapının dışından, uzaklardan, bir kamyonun korna sesi geldi. Gerçek dünyanın bir hatırlatıcısı. Sabah yakındı.
Semih, şişesini bitirdi, başını yatağa dayadı. Gözlerini kapadı. "Yarın," dedi, "hiçbir şey olmamış gibi yaparız."
Işık, Semih'e baktı, sonra Berkay'a. "Olabilir mi?"
Berkay bunu düşündü. Yüzündeki tükürük kurumuştu. Bileklerindeki kırmızı çizgiler daha da belirginleşmişti. Kasıklarından, içinden, onların dölleri sızıyordu. Vücudunun her zerresi onları hatırlıyordu. Onları kokluyordu.
Hiçbir