Chapter 3: Taking What They Need
Berkay, nefesi hâlâ kesik kesik, Semih'in kollarından kurtulup ayağa kalktı. Yatağın kenarından Semih'e doğru, kasıtlı ve yavaş adımlarla yürüdü. Çok yakın bir mesafede durdular, hava aniden elektrik yüklendi. Semih'in yüzündeki az önceki amansız ifade silinip gitmiş, yerini saf, ham bir şaşkınlık almıştı. Berkay önce elini, odadaki tek giyinik kişi olan Semih'in pantolonunun üzerindeki belirgin kabartıya koydu, avucunun altındaki sert sıcaklığı hissederek. Sonra diz çöktü, fermuarın metal dişlerini tek tek ayıran ses odada yankılandı. Pantolonunun düğmesini çözdü ve kalın kumaşı aşağı itti, dizlerine, sonra ayak bileklerine indirdi.
Düşen pantolonun üzerinden, Semih'in gri boxerını açığa çıkardı. Tam kabartının ucunda, boxer kumaşı zevk suyundan dolayı bir damla genişliğinde, koyu bir ıslaklıkla lekelenmişti. Berkay tam oradan, o nemli noktanın üzerinden, hafif bir öpücük kondurdu. Sonra boxerın lastik bantlarını da başparmaklarıyla aşağıya indirdi. Semih'in aleti yaylanarak açığa çıktı, tam, koyu renkli ve heybetli, göbeğine doğru hafifçe kıvrılarak. Berkay iyice yere oturdu ve Semih'in bacaklarının arasına girdi, sonra başını kaldırıp doğruca Semih'in gözlerine baktı.
Semih gördüğü manzara karşısında konuşamadı. Kendi aleti, Berkay'ın yüzünün hemen üstünde, neredeyse tüm yüzü boyunca uzanan, tehditkâr bir canlılıkla sallanıyordu. Berkay, "Benim için hava hoş," diye fısıldadı, dudakları Semih'in derisine değecek kadar yakın, "Yiyeceğim şey belli." Sonra, Semih'in daha önce kendisine yaptığı gibi derin, hürmet dolu bir nefes çekti, burnunu Semih'in kasıklarının sıcak, tuzlu kokusuna, teninin benzersiz aromasına gömdü, tüm havayı ciğerlerine doldurdu. Dudaklarını aletinin sırtı boyunca, damardan damara gezdirerek başına geldi. Ucundaki parlak, inci gibi ıslaklığı fark etti. Dilinin ucunu o nemli yarığa, taşkın uca dokundurdu. Semih'in aletinin ucundan bir damla, incecik bir iplik gibi uzayarak Berkay'ın dilini takip etti, ağırlığıyla kopmadan sarktı.
Berkay gözlerini kırpmadan ona baktı ve dilini hafifçe yukarı kaldırarak o inci gibi damlayı topladı, yutkundu. Sonra dudaklarını Semih’in aletinin şişkin, morumsu başına kapattı, sadece başına, ölçülü ve sabit bir baskıyla. Nefesini içine çekti ve o ıslak, müstehcen sesi çıkardı, “hmmm,” sanki tadını çıkarıyormuş gibi, ama derine inmedi, sadece o hassas ucu ıslak ağzının sıcaklığında tuttu.
Semih başını geriye attı, boğazından kesik bir inilti koptu. “Tanrım,” diye homurdandı, kalçaları istemsizce ileri geri oynadı, ama Berkay onu yerinde tuttu, sadece başını emmeye devam etti. Bu konsantre, sınırlı eylemin yoğunluğu çok daha fazlaydı; bu, kontrolü tamamen ele geçirmekti, bütün dikkati o küçük, akıllara durgunluk veren derecede hassas noktaya odaklamaktı. Işık sessizce yatağın kenarından izliyordu, bir eli kendi sert aletinde, diğer eli yastığı sıkıyordu.
Sonra Semih’in nefes alışı değişti, derinleşti, düzensizleşti. Yaşadıklarını sindiriyordu: Berkay’ın dizlerinin üzerinde, sadece kendisinin başını emdiğini, ağzının onun tüm dünyası olduğunu. Bir sonraki hamlesi içgüdüseldi. Yavaşça, aletini Berkay’ın ağzından çıkarmadan, dönmeye başladı. Pantolonu hâlâ ayak bileklerinde sallandığı için adımları garipti, sınırlıydı, bebek gibi sendeleyen bir yürüyüşle yatağın yanındaki koltuğa doğru ilerledi.
Berkay durumu bozmadı. Dizlerinin üzerinde, Semih’i takip etti, başı hafifçe öne eğik, dudakları o nemli uca yapışık kaldı. Halının üzerinde sürünürken çıkan hafif sürtünme sesi ve Semih’in ayağını sürüyerek ilerleyişi odadaki tek seslerdi. Işık onları izledi, şaşkınlık ve şehvetle, ağzı hafif aralık kaldı.
Semih koltuğun yumuşak kenarına ulaştı ve ağır bir iç çekişle Işık’ın yanına, aynı yastığa çöktü. Iki elini, avuç içleri yukarı bakacak şekilde, Berkay’ın başının yanındaki koltuğa koydu, sadece dokunmak için, bir teklif, bir davet. İki genç adam yan yana oturuyorlardı, kalçaları birbirine değiyordu, Semih pantolonsuz ve hâlâ sert, Işık ise tümüyle çıplak ve dikkatle izliyordu.
Berkay o hafif dokunuşu, Semih’in parmaklarının saçlarının tellerine değmesini hissetti. Gözlerini kaldırdı, yukarı, Semih’in yüzüne baktı. Semih’in gözleri karanlık, geniş, kontrolü kaybetmiş bir şaşkınlıkla doluydu. İşte o an, Berkay başını hafifçe öne eğdi ve neredeyse tamamını, o kalın uzunluğun büyük bir kısmını, ağzının derinliklerine aldı. Boğazının kasılması görünür oldu, çenesi gerildi.
Işık yanındaki manzarayı izlerken nefesi kesildi: Semih sırtını koltuğa yaslamış, gözleri kapalı, ağzı aralık, Berkay ise hürmet ve açlıkla onun aletini yutuyordu. Semih’in haftadır, belki de yıllardır görmek için beklediği, kabul etmekten korktuğu için kafasında canlandırdığı manzara buydu. “Evet,” diye fısıldadı Işık, kendi aletini okşarken, “işte böyle.” Semih’in elleri birden Berkay’ın başını iki yanından kavradı, parmakları saçlarına girdi, onu sabitleyip yönlendirmek için değil, sadece orada olduğunu hissetmek, bu gerçekliğe tutunmak için.
Semih’in elleri birden Berkay’ın başını iki yanından kavradı, parmakları saçlarına girdi, onu sabitleyip yönlendirmek için değil, sadece orada olduğunu hissetmek, bu gerçekliğe tutunmak için. Onun saçının yumuşaklığı, başının ağırlığı ve ağzının kavrayıcı sıcağı, Semih’in içinde yeni bir şeye dönüşen bir hayalin elle tutulur kanıtıydı. Dişlerini sıktı, sessizce Berkay’ın daha derine gitmesine izin verdi.
Işık bir anda ayağını hareket ettirdiğinde Semih Işık’ı hatırlar. Koltuğun diğer ucundan, yanında oturan Işık, ayağını uzatarak, çıplak tabanını Semih’in sikini yalamakta olan Berkay’ın yüzüne, tam yanağına koyar. Berkay kısa bir an için ne olduğunu anlayamaz ama sonra zevkten gözleri kapanır ve kısa bir inleme çıkarır. Bu ses, ağız dolusu olduğu için boğuk ve titreşimli çıkar, Semih’in sikin dibinde yankılanır.
Semih Berkay’a doğru ciddi bir ifadeyle bakar. Onun kendi bedenlerine olan iştahı kendisini hep daha da yükseltir ve ciddileştirir. Bu, kontrol edilemez bir şeydi; Berkay’ın açlığı onu da aynı şekilde ele geçiriyor, en vahşi yanlarını tetikliyordu. “Hoşuna mı gitti?” diye sorar ama Berkay’ın ağzı dolu olduğu için cevap veremeyeceğini bilir.
Berkay sadece ağzında Semih’in teninin tadı yüzünde Işık’ın ayağının altının hissiyatıyla başını sallayabilir. Işık’ın ayağının tabanı, hafifçe terli ve sıcak, Berkay’ın yanak kemiklerine, ağzının köşesine baskı yapıyordu. Semih Berkay’ın yarattığı azgınlıkla kendi ayağından da çorabını çıkarır ve Berkay’ın boşta kalan yanağına koyar. İki çıplak ayak tabanı şimdi Berkay’ın yüzünü çerçeveliyor, onların kokusu ve sıcaklığı burun deliklerine doluyordu.
Berkay gözlerini kapatır ancak inleyebiliyordur. Ağzının doluluğu, yüzündeki baskı, teneffüs ettiği erkek kokusu, onu zevkten çarpık bir kabullenmişliğe itti. Semih sesindeki ciddiyeti koruyarak sorar. “Bugün kendini bize bırakacak mısın?” Berkay zevkten çaresiz düşmüş masum ve itaatkar bir ifadeyle yine ancak başını sallar. Onun boyun kasları gergin, adamların ayakları altında yüzü ezilmiş bir haldeki bu onayı, Semih’in içinde elektrik gibi bir şey çaktırdı.
Semih devam eder. “‘Dur’ deyince durmayacağız ama?” Berkay’ın nefesi derinleşir. Zevk, korku, heyecan. Ayağındaki çorabı daha sert bastırdı. Berkay’ın ağzından Semih’in sikinden boğuk, “Mm-hmm,” sesi çıktı. Yine tek yapabildiği olan başını sallamaktır.
Semih öncekilerden daha sert bir sırıtmayla “Bugünü hiç unutmayacaksın” der.
Semih öncekilerden daha sert bir sırıtmayla “Bugünü hiç unutmayacaksın” der.
Berkay’ın içinde bir çığlık kopar, sıcak ve keskin bir heyecan göbeğinin altından yukarı, boğazına doğru yükselir. Işık, Semih’in sözlerinin tetiklediği bu değişimi, Berkay’ın gözlerindeki panik ve ihtiras karışımındaki genişlemeyi görür ve anında ayağa kalkar.
Berkay’ın başına gelir, kalçaları onun yüzünün tam önünde durur. Berkay hâlâ Semih’inkini ağzında tutmaktadır, çenesi ağrıyor ama bırakmıyor. Işık, aletini Berkay’ın alnına, burun köprüsüne, sonra dudaklarının üstüne koyar. O sıcak, sert etin dokusu ve kendi öncesinin hafif nemli izi Berkay’ın tenine yapışır.
Sonra yüzünde gezdirir, yanaklarından çenesine, hafifçe ağzının kenarında durup bastırır. Semih de ayağını indirir, tabanını koltuğa basar ve Berkay’ın başını iki eliyle kavrayıp geriye iter. Berkay direnemez, boğazındaki engel yüzünden nefessiz kalır, gözleri faltaşı gibi açılır.
Uzun bir süre sonra, ağzından derin bir nefes alabilen Berkay, kısa, hıçkırıklı bir soluk çeker ve yutkunur. Ama çok zaman bulamadan, Semih Berkay’ın başını, hâlâ kendi sıkıca tuttuğu saçlarından kavrayarak, Işık’ın yarrağına doğru yönlendirir.
Semih’in Berkay’ın başını bırakmasıyla görevi Işık devralır. Başı serbest kaldığı an, Işık’ın sertleşmiş etini dudaklarıyla bulur, tam ucunu ağzına alır. Işık’ın kalçaları kasılarak içeri iter, Berkay’ın boğazının derinliklerinde Semih’inkinin yolunu yeniden açar.
Berkay ağzı meşgulken yukarı bakar. Işık’ın vücudunu tüm detaylarıyla görür. Göğsünde azıcık olan taze kesilmiş ve yeni çıkmakta olan kılları, göğüs kaslarını, parlak omuzlarını. Omuzları pürüzsüzdür ve beyaz tenine vuran oda lambası onları güneş gibi parlatmaktadır. Kaslar terle ıslanmış, soluk cildi altında gergin ve canlı duruyorlar.
Kaslar terle ıslanmış, soluk cildi altında gergin ve canlı duruyorlar. Berkay yapmaya alışık olduğu şekilde derine gitmek ister ama Işık’tan gelen ters bir kuvvetle başı sabit kalır. Işık’ın elleri saçından sıkıca tutmuş, onu belirli bir derinlikte, sadece aletin başını alabileceği bir mesafede tutuyordu.
Tekrar başını kaldırıp Işık’a bakar. Işık’ın yüzünde o alışılmış rahat gülümseme yok, dudakları gergin, gözleri koyu ve ciddi bir ifadeyle ona bakıyor. Işık da, "Sıra bizde," der. Ve kendisi kasıklarını ileri geri yaparak Berkay’ın ağzında ilerlemeye ve geri gelmeye başlar.
Her itişte, sadece ilk birkaç santimi Berkay’ın dudaklarına ve diline sürtünüyor, hassas ucu diş etlerine hafifçe çarpıyordu. Bu, Berkay'ın beklediği boğazı tıkayan, gözleri yaşartan derinlik değildi; bu, daha küçük, daha iğneleyici, daha kontrol edilmiş bir azaptı. "Sadece bu kadarına izin var," diye homurdanır Işık, ritmi artırarak, "senin o çılgın ağzını değil, benim elimi hissediyorsun."
Semih de ayağa kalkar. Az önce Işık’ın yaptığı gibi aletini Berkay’ın yüzüne koyar. Sert, sıcak eti Berkay’ın alnına, kapalı göz kapaklarına, ağzının kenarına değer. Onu da koklamaya zorlar, öncesinin keskin, hayvani aromasını.
Berksa yaptığı şeyden bağımsız bir şekilde sadece gördüğü manzarayı seyreder. Biri esmer, biri beyaz tenli, ikisi de tepesinde bitmiş. Işık’ın beyaz, neredeyse mermer gibi parlayan kalçaları her geri çekişte kasılıyor, Semih’in bronz, tıraşlı kasıkları ise onun yüzünün hemen üstünde asılı duruyor. Nefes alışları, pencereden sızan sokak lambasının ışığında yükselen buhar, hepsi Berkay’ın sabit bakışının bir parçası oldu.
Sadece olduğu yerde, ağzı açık bir şekilde bedenlerine hayran olduğu bu iki kişinin ağzını kullanmasına müsaade eder. Onun kontrolü yok, sadece teslimiyeti var. Işık’ın ritmi hızlanır, kasılmaları daha sertleşir, iniltileri odanın sessizliğini dolduran keskin, kısa homurtulara dönüşür. "Ah, tam orası," diye söylenir Işık, parmakları Berkay’ın saçında gezinirken.
Işık aletini Berkay’ın ağzından çıkarıp Semih’inkini aldırdığında Berkay zaman kavramını yitirmiş, ne kadar süredir onları yaladığını bilmeden onları izlemiştir. Ani boşluk ve soğuk hava, ağzının içi ıslak ve bomboş kalınca şaşırtıcı gelir. Semih’inki anında dudaklarına değer, tuzlu, farklı bir tat bırakır.
Semih onu Işık’ın bıraktığı aynı sınırda, aynı amansız kısa stroklarda tutar. "Ağzın iyi," diye mırıldanır Semih, sesi alçak ve ham, "ama senden daha iyisini istiyorum." Berkay’ın gözleri büyür, ne demek istediğini anlamaya çalışırken.
Aniden, Semih’in elleri onun çenesinin iki yanına kapanır, başparmakları ağzının köşelerine bastırır. Dişlerinin arasından gelen bir tıslama sesiyle, "Aç," der. Berkay çenesini gevşetir, ağzını daha da açar, dilini dışarı sarkıtır. Semih’in parmakları nemlenir.
Sonra Semih, Berkay’ın yüzünün üzerine, açılmış ağzına, diline doğru eğilir. Berkay’ın gözlerine bakarak, "İçine alacaksın," diye fısıldar ve kasıkları ileri doğru hamle yapar. Işık, "Evet, şımarık orospu," diye ekler arkasından, Semih’in kalçalarını izlerken eli kendi aletinde hızlanır.
Semih’in parmakları Berkay’ın çenesinden çekildi, yerini Işık’ın avuçlarının sert kavrayışı aldı. Berkay içgüdüsel olarak derine, Işık’ın yarrağının tamamını boğazına almaya çalıştı, daha önce Semih’e yaptığı gibi. Kasları gerilip harekete hazırlandı.
Işık anında engel oldu. Elleri saçında bir mengeneye dönüştü, başını sabit, hareketsiz tuttu. Berkay şaşırdı, anlam veremedi. Işık’ın siki hâlâ ağzının girişinde, dilinin üzerinde dururken yukarı, Işık’a doğru baktı.
Işık’ın yüzünde zalimce bir gülümseme vardı. “Şimdi sıra bizde,” dedi, sesi alçak ve nettir. Başka hiçbir açıklama gelmedi.
Kalçasını bir yandan ileri itti, sikin sert, tuzlu başı Berkay’ın dilinin arkasına, yumuşak damağına doğru kaydı. Diğer yandan elleriyle Berkay’ın başını, tam kendi kasıklarına doğru yönlendirdi, kaçacak hiçbir alan bırakmadı. Berkay’ın burnu Işık’ın tıraşlı kasıklarına gömüldü, nefesi sıcak, hafif nemli cilde çarptı.
Işık yavaşladı. Derin bir nefes aldı, kasıldı, ve tekrar itti. Bu sefer bir santim daha ileri gitti, başı boğazın girişine, Berkay’ın istemsiz bir yutkunma refleksiyle karşılaştığı o dar halkaya hafifçe değdi. Berkay’ın gözleri tekrar faltaşı gibi açıldı.
“Sakin,” diye mırıldandı Işık, ritmi sabit ve acımasızca ölçülü tutarak. “Alışacaksın.” Her itiş, bir öncekinden belki bir milim daha derine giriyor, Berkay’ın boğaz kaslarını yavaş yavaş, zorla esnetiyordu. Berkay’ın elleri yanlara düştü, avuçları halıya yapıştı.
Sadece Işık’ın ağzını kullanmasına müsaade etti. Zihni, ağzındaki et parçasının, Işık’ın sikinın canlı, zonklayan gerçekliğine odaklandı. Tuzlu öncesinin, terin ve saf erkeksi derinin karışımı olan tadını çıkardı. Diğer elini yana uzattı.
Semih’in bileğini buldu, sonra aşağı kaydırarak onun da hâlâ sert ve ıslak duran aletini avucunun içine aldı. Onu sıkmadı, sadece orada tuttu, sıcak ağırlığını, damarlarının atışını hissetmek için. Semih’in derin bir nefes alışını duydu, varlığını bu şekilde teyit etti.
Işık’ın kalçalarının temposu arttı, artık her vuruşla tamamına yakınını alıyordu. Berkay’ın boğazı buna uyum sağlamaya, her darbe için gevşemeye başladı. Nefes almak için ince, burundan çekilen cılız aralıkları vardı sadece. Gözleri yaşardı.
Semih avucundaki dokunuştan hareketlendi. “Beni de unutma,” diye homurdandı, kalçasını ileri iterek aletinin başını Berkay’ın yanağına, ağzının sırılsıklam olmuş köşesine sürtündü. Berkay Işık’ın derin, düzenli vuruşlarının arasında, dilinin ucuyla Semih’in ucundaki yeni bir damlayı yakalayıp yaladı.
İki farklı tat, iki farklı ritim, onu tamamen böldü. Işık’ın derin, boğucu sokup çıkarmaları. Semih’in aletinin başının yanağında bıraktığı hafif, tuzlu iz. Kendi çaresizliğinin şehveti.
“Gördün mü?” diye seslendi Işık, nefesi hızlanmıştı. “Biraz disiplinle ne kadar iyi oluyorsun.” Kasıkları Berkay’ın yüzüne çarparken sesi titriyordu. Semih, Berkay’ın avucuna karşılık verir gibi hafifçe itti, kendi öncesinden ince, yapışkan bir iz bıraktı.
Berkay’ın kendi kalçası yerde halıya sürtünüyordu, boxerı içinde tamamen ıslanmış ve acı verici derecede gergindi. Her şey ağzında ve ellerinde toplanmıştı. Varlığı, onların kullanımına açık bir aletin varlığına indirgenmişti.
Işık’ın ellerinin kavrayışı gevşedi, bir anlığına. Berkay’ın başı serbest kaldı. İçgüdüsü geri çekilmek, nefes almaktı. Yapmadı. Dilini dışarı çıkardı, Işık’ın sikinın altındaki damarı yaladı, sonra ağzını tekrar, tamamen kapattı.
Işık’ın boğazından gelen kısık, onaylayıcı bir ses geldi. “Aferin.” Sonra tekrar, daha hızlı, daha kesin bir şekilde vurmaya başladı. Berkay avucunu Semih’in aletinin etrafında kapattı, başparmağı o hassas ucun üzerinde gezinirken hafifçe okşamaya başladı.
Semih’in tepkisi ani oldu. “Ah, siktir,” diye soludu, kalçası Berkay’ın eline doğru itildi. Berkay onun sertleşmesini, damarlarının daha da belirginleştiğini avucunun altında hissetti. Işık’ın derin vuruşları, Semih’in elindeki titreyen kontrol kaybı, her şey bir noktada birleşiyordu.
Berkay’ın dünyası daraldı: gırtlağındaki sürtünme, avucundaki zonklayan sıcaklık, burun deliklerini dolduran keskin koku. Teslim olmuştu. Tamamen. Işık bunu hissetti.
“Şimdi,” diye gürledi Işık, sesi çatallı ve gergin. Kalçaları son bir kez, bütün gücüyle ileri fırladı. Berkay’ın boğazı teslim oldu, Işık’ın kasıkları onun yüzüne yapıştı, titreyerek orada kaldı. Sıcak, acı bir dolgunluk Berkay’ın midesine doğru aktı.
Işık çekildi, siki Berkay’ın ağzından çıkarken parlak ve gevşemişti. Berkay öksürdü, tükürük ve başka şeyler dudaklarından aşağı süzülürken derin, hırıltılı nefesler aldı. Gözleri bulanıktı.
Semih, Berkay’ın elini kendi aletinden çekti. “Sıra bende,” dedi, ve Berkay’ın omuzlarından tutarak onu halının üzerinde, sırtüstü çevirdi.
“Sıra bende,” dedi, ve Berkay’ın omuzlarından tutarak onu halının üzerinde, sırtüstü çevirdi. Halının kaba dokusu sırtına değdi. Semih, pantolonu hâlâ ayak bileklerinde, onun üzerine çöktü, dizleri Berkay’ın kaburgalarının yanına denk geldi. Işık, nefesini düzeltmiş, koltuğun kenarına ilişmiş, izliyordu.
Berkay’ın gözleri, Semih’in bronz, geniş gövdesinin silüetine odaklandı, tavan ışığı onun omuz ve göğüs kaslarını keskinleştiriyordu. Semih konuşmadı. Eğildi, tükürüğünü avucunun içine topladı, ses çıkarmadan. Bir eliyle Berkay’ın çenesini, diğer eliyle de çenesinin altını sıkıca kavradı, başını hafifçe yukarı kaldırdı. “Ağzını açık tut,” diye emretti, sesi taş gibi düzdü.
Berkay itaat etti, çenesi titreyerek açıldı. Semih, topladığı tükürüğü, Berkay’ın dilinin üzerine, boğazına yakın yere bıraktı. Serin, ipliksi sıvı aşağı aktı. Sonra aynı elini, kendi hâlâ sert ve ıslak duran aletine götürdü, başını birkaç kaba strokla ıslattı. “Yut,” dedi Berkay’a, parmağıyla onun çenesini kapattı. Berkay yutkundu, Semih’in tükürüğünü ve kendi öncesinin karışımını boğazından aşağı gönderdi.
Semih onu serbest bıraktı, sonra iki eliyle Berkay’ın başını, kendi kasıklarına doğru çekti. “Işık’ın yaptığını hatırlıyorsun,” diye mırıldandı, kasıkları Berkay’ın burun deliklerine değiyordu. “Aynısı. Tamamını almayacaksın. Sadece izin verdiğim kadar.” Berkay’ın nefesi hızlandı, gözlerinde az önce yaşadığı kontrol edilmiş boğulma anısı canlandı. Işık, koltuğun kenarından, “O da hak etti,” diye ekledi, sesinde bir teyit vardı.
Semih ilk itişi yaptı. Kalın, tuzlu baş, Berkay’ın dilinin ortasına, dişlerinin arkasına doğru kaydı. Derinleşmedi. Sadece orada, ağır ve baskıcı durdu. Semih’in kasıkları Berkay’ın yüzüne yapışmıyordu, bir karış mesafe vardı, tam kontrol ondaydı. Berkay’ın elleri yanlara düştü, avuçları halıya yapıştı.
“Dili kullan,” diye homurdandı Semih, hafifçe geri çekilip tekrar itti, aynı sınırda. “Sikin altını yala.” Berkay dilini çıkardı, Semih’in aletinin altındaki şişkin damarı, başının altındaki olukları bulandırdı. Tadı, Işık’ınkinden daha yoğun, daha keskin, daha fazla Semih’ti.
“Evet,” dedi Semih, boğuk bir sesle. Kalçasını küçük, dairesel hareketlerle oynattı, başı Berkay’ın ağzının her yerine sürtündü. “Böyle. Sadece ağzınla oyna. Derinlik yok.” Bu, Işık’ın yaptığından daha acımasızdı; bu kasıtlı, aşağılayıcı bir kısıtlama, Berkay’ın en çok istediği şeyi – o boğucu doluluğu – inatla reddediyordu.
Berkay inledi, sesi ağzı dolu olduğu için boğuk çıktı. Semih bunu duydu ve daha sert bastırdı, başını Berkay’ın yumuşak damağına doğru itti. “Sızlanma. Alacağın bu.” Ritmi artırdı, kısa, sert vuruşlarla, her seferinde aynı birkaç santimlik mesafeyi delip geçiyordu. Berkay’ın çenesi ağrımaya başladı.
Işık ayağa kalktı, onlara yaklaştı. Çömelerek, Berkay’ın yüz ifadesini görebileceği bir konuma geldi. “Güzel, değil mi?” diye fısıldadı Berkay’a. “Onun nasıl istediğini yapmak. Kontrolün onda olması.” Eliyle, Berkay’ın alnından aşağı, terle ıslanmış saçlarını taradı.
Semih’in nefesi hızlandı. Kontrolü sarsılıyor gibiydi. Berkay’ın ağzının ıslak sıcağı, dilinin amansız hareketleri, onun beklediğinden daha fazlasıydı. Kasıkları ileri geri gidip gelirken titremeye başladı. “Daha fazla,” diye soludu, emir gibi değil, itiraf gibi.
Berkay, değişimi hissetti. Semih’in sesindeki o taş sertliğinin çatlamasını duydu. Ve içindeki o itaatkâr, aç şey tepki verdi. Ellerini kaldırdı, Semih’in kalçalarına, onun kaslı, tıraşlı yanlarına koydu. Onu kendine doğru, sadece biraz, belki bir santim daha derine çekmek için değil, temas için, bağlantı için.
Bu dokunuş Semih’i bitirdi. Boğazından gelen kısık, hayvani bir ses koptu. “Siktir,” diye homurdandı, ve kontrolü tamamen bıraktı. Kalçaları öne fırladı, o kalın uzunluğun çok daha büyük bir kısmı Berkay’ın şaşırmış ağzına daldı, boğazının girişine vurdu.
Artık ölçülü değildi. Vahşi ve düzensizdi. Semih, Işık’ın yaptığı gibi derin, boğucu vuruşlar yapmıyordu. Daha çok, tamamını vermeden, yarı yolda, Berkay’ın ağzını ve boğazının ağzını acımasızca dolduran kısa, hızlı, sarsıcı itişlerdi. Her seferinde Berkay’ın nefesini kesiyor, gözlerini yaşartıyordu.
Işık izledi, eli kendi yeniden sertleşmeye başlayan aletinde. “İşte,” diye mırıldandı, “işte böyle olacaktı. Kontrolünü kaybedecektin.” Semih cevap veremedi. Yüzü bir ıstırap maskesi gibiydi, gözleri sıkıca kapalı, dudakları gerilmişti.
Berkay boğuluyordu, ama çekilmiyordu. Elleri Semih’in kalçalarında sıkıca durdu, onu içeri alıyor, her kaba itişe boyun eğiyordu. Ağzı tamamen doluydu, boğazı yanıyordu, ve bu, hayatının en canlı anıydı. Semih onun içindeydi, tam anlamıyla, kontrolsüzce.
Semih’in tempo tutan homurtuları odada yankılandı. “Ah, kahretsin… ah, evet…” Sonra, aniden, durdu. Derin, titreyen bir nefes aldı. Kasları taş gibi gerginleşti. “Ağzında kalacak,” diye hırladı, kelimeler soluk soluğa çıkıyordu. “Hepsini. Yutmayacaksın.”
Ve patladı.
Sıcak, acı doluş, Berkay’ın diline, diş etlerine, yumuşak damağına fışkırdı. Yoğun, tuzlu, keskin. Dalga dalga geldi, her kasılma Semih’in kasıklarından geçip Berkay’ın ağzını doldurdu. Semih inledi, sesi kırık ve yabancı, vücudu Berkay’ın üzerinde titredi.
Berkay’ın gözleri kocaman açılmıştı. Boğazına kaçmaması için ağzını mümkün olduğunca kapalı tutmaya çalıştı, ama bir kısmı geriye, dilinin arkasına doğru aktı. Tadı baskındı, işgalciydi. Semih’in özü.
Semih, son damlaları Berkay’ın dilinin üzerine damlatırken, nihayet geri çekildi. Siki, gevşemiş ve parlak, Berkay’ın çenesine sürtündü. Nefesi hâlâ hızlıydı. Berkay’a baktı, ağzının köşelerinden aşağı sızan beyaz sıvıyı, gözlerindeki şaşkın, bulanık ifadeyi gördü.
Işık sessizce, “İşte oldu,” dedi.
Semih, Berkay’ın üzerinden kalktı, ayakta sallanıyordu. Pantolonunu bileklerinden çekip çıkardı, onu da şimdi çıplak. Berkay halının üzerinde kaldı, ağzı dolu, ne yapacağını bilemez halde. Semih ona işaret etti. “Yut.”
Berkay yutkundu. Sonra bir kez daha. Ağır, tuhaf tadı boğazından aşağı kaydı. Hepsi.
Semih koltuğa yığıldı, Işık’ın yanına. İkisi de şimdi çıplaktı, ter içinde, bitkin. Berkay’a baktılar, hâlâ yerde yatan, boxerı içinde huzursuz, ağzı parlak, yüzü ifadesiz.