Chapter 19: Gün Batımında Sikiş
Su, onları kuşatan yumuşak, sıvı bir pelerindi. Öpüşme devam ettikçe, Semih’in elleri Berkay’ın bedenini araştırmaya başladı. Suda hafiflemiş, neredeyse uçuyor gibiydiler. Elleri, Berkay’ın suda yüzen saçlarının arasından geçti, sonra ensesine kaydı, onu kendine daha da yaklaştırdı. Diğer eli suyun altında, Berkay’ın sırtında aşağı yukarı geziniyor, belinin eğrisinde oynuyor, sonra göğüs kafesinin köşelerini buluyordu.
Berkay da karşılık veriyordu. Elleri Semih’in omuzlarında, boynunun arkasında, o geniş, güçlü sırtın kaslı plakalarında geziniyordu. Suyun kaldırma kuvveti onları daha özgür, daha rahat kılıyordu. Her temas elektrik doluydu. Daha önce, yatak odasında ve duşta olanlar bir hayvanî sahipleniş, kontrol meselesiydi. Bu, suyun içindeydi, daha ağır çekim, daha buluşmacı bir danstı. Semih’in dudakları Berkay’ın boynuna kaydı, bir önceki diş izinin üzerinden geçerek, ısırıyor, emiyordu. Berkay başını geri attı, gözleri yıldızlı gökyüzüne takıldı, bir iç çekiş yuttu.
Işık’ın gülüşü onları suyun yüzeyindeki bu sessizliği bozdu. “Hey, şuraya bakın ya.”
Başlarını çevirdiler. Işık havuzun kenarındaki şezlonglardan birine oturmuş, cep telefonunu havaya kaldırmış, onlara doğru tutuyordu. Ekranın ışığı, alacakaranlıkta solgun mavi bir yama gibi parlıyordu.
Semih dudaklarını Berkay’ın boynundan ayırdı, ona döndü. Suyun yüzeyi göğsüne kadar geliyordu. “Ne yapıyorsun orada?” diye sordu, sesi hâlâ nefesten kesikti ama merak da vardı içinde.
Işık’ın yüzünde o bildik, muzır ifade vardı. Telefonunu bir yandan sağa sola doğrultuyor, bir yandan da ekrana dokunuyordu. “Ayarları yapıyorum, aydınlatma çok kötü.”
“Hangi ayarları?” diye homurdandı Berkay, kendini biraz toparlayıp. Işık’ın ne yaptığını anladığı anda midesine küçük bir yumru oturdu. Kameraydı bu. Yoksa…
Işık gözlerini ekrandan ayırmadan, bir parmağını kaldırıp “Şşşt,” diye yaptı. Sonra, bir profesyonel havasıyla, “İyi bir kompozisyon lazım. Açık alan, doğal ışık, enstantane…” Bir an düşünceli göründü. “Aslında, siz devam edin. Kayıt düğmesine basmadım henüz.”
Semih’in ifadesi değişti. Gözlerinde yeni bir kıvılcım, tehlikeli bir merak belirdi. Dudaklarının köşesi yukarı kıvrıldı. “Kayıt hazırlığı, öyle mi?”
“Tabii,” dedi Işık, şimdi cesaretlenmişti. “Bunun gibi bir ana tekrar rastlanmaz. Belgesel niteliğinde olur. Sizin de hiç saklayacak bir şeyiniz yok ki,” diye ekledi, alaycı bir kaş hareketiyle. “Zaten her şeyi kaydetsem, gelecek nesillere… eğitim malzemesi olarak kalır.”
Berkay’ın omuzlarında bir gerginlik hissetti Semih. Su, onların arasında bile o titreşimi iletti. Berkay direnmedi, ama bu fikir onun içinde bir soğukluk yaymıştı. “Işık,” diye kekeledi, “cidden mi?”
“Neden ciddi olmayayım?” diye sordu Işık, artık telefonu doğrudan onlara çevirmişti. “Bir sonraki seferi kaydedelim diyorum. O değil bu. Tamamen profesyonel.”
Semih, Berkay’a döndü. Gözleri, yeşil havuz suyunun yansımasıyla yarı karanlıkta parlıyordu. Bu fikir, o gizli, kontrol manyağı yanını harekete geçirmişti. İzlenmek, belki de izlenmeyi bilmek… Onu heyecanlandırdı. “Korkuyor musun?” diye fısıldadı Berkay’a, dudakları neredeyse onunkine değiyordu.
“Korkmuyorum,” diye yanıtladı Berkay hemen, ama sesi biraz zayıf çıktı. “Sadece… garip.”
“Garip güzel olabilir,” dedi Semih ve tekrar onu öpmek için yaklaştı. Ama bu sefer öpücük farklıydı. Sahipleniciydi, evet, ama aynı zamanda gösterişliydi. Işık’ın bakışları için bir performanstı. Elleri Berkay’ın beline, suyun altındaki incecik tene kaydı, sonra aşağıya, onun kalçalarına doğru indi, onu kendine doğru çekti. Kendi sertleşmiş sikini Berkay’ın uyluğuna bastırdı, suyun ıslaklığında bile hissedilen bir ısı yayıyordu.
Işık, şezlongda doğruldu. “İşte böyle,” diye mırıldandı, sesinde bir takdir vardı. “Doğal davranın. Unutun beni.”
Bu imkansızdı. Kameranın lensi, siyah, dikkatli bir göz gibi onlara bakıyordu. Ama Semih’in dokunuşları, onun bir parçası olmaya itiyordu Berkay’ı. Elleri yeniden Semih’in omuzlarına gitti, bu sefer daha kesin, daha talepkar bir şekilde. Sanki kameraya karşı bir şey ispat ediyormuş gibi, dili Semih’in ağzını daha derinden yoklamaya başladı.
İşte o an, Işık’ın telefonundan küçük bir bip sesi geldi. Kırmızı bir nokta, ekranın kenarında belirdi.
“Tamam,” dedi Işık, sesi düz ve işe odaklanmış. “Başladı. Unutmayın, bu kayıt sırasında. Her şey doğal olacak.”
Berkay’ın kalbi göğüs kafesine vurmaya başladı. Gerçekten kayıt altındaydı. Işık bunu yapıyordu. Gözlerini açtı, bir an için telefonun arkasındaki Işık’ın yüzüne, sonra Semih’in ona bakan, karanlık ve anlam dolu gözlerine baktı. O gözler onu yutuyor, endişesini çalıyor gibiydi. Kamerayı düşündükçe, vücudunda bir karşıtlık yaşıyordu: bir yanda ürperti, diğer yanda karın bölgesinde yoğunlaşan acayip, gizli bir sıcaklık. Gizlilik perdesi kalkmış, izleniyor olmak, her şeyi daha keskin, daha gerçek kılıyordu.
Semih bu değişimi hissetmişti. Berkay’ın vücudu kendi kollarında gerilirken, kalp atışları hızlanırken bunu hissedebiliyordu. Ona daha da yaklaştı, dudaklarını kulağına götürdü. “Sadece beni hisset,” diye fısıldadı, sesi yalnızca onun duyabileceği kadar alçak ve tıslıyordu. “Kamerayı düşünme. İzleyiciyi düşünme. Sadece… beni.”
Ve ellerini yeniden hareket ettirmeye başladı. Biri suyun altında, Berkay’ın sırtını sıvazlıyor, diğeri suyun yüzeyinde, göğsündeki küçük, sert meme ucunu baş parmağıyla ovuşturuyordu. Suyun dalgalanmaları onların etrafında oynaşıyor, her dokunuşu daha yumuşak, daha sinsi bir hale getiriyordu.
Sonra Semih aniden durdu. Sert, hayvani bir güçle, Berkay’ı kavradı. İki eliyle onun belini sımsıkı tuttu ve onu sudan, tamamen ıslak ve parıltılı bir şekilde kaldırdı. Berkay nefesini tuttu, kolları semih'in omuzlarına sarıldı. Su perdesi yarıldı, soğuk akşam havası tenlerine vurdu. Semih onu taşıyordu, sadece birkaç adım bile olsa, havuzun merdivenlerine doğru yürüdü. Işık'ın şezlonga baktı, bir işaretle kafasıyla orayı gösterdi.
"Nereye-" diye başladı Berkay, ama sesi kesildi.
"Sabit dur," diye kesti Semih, sesi hafif nefes nefeseydi, ama çok açıktı.
Berkay şezlongda sırtüstü uzanmış olan Işık’ı gördü. Işık, telefonunu yere, onlara doğru düzgün bir açıyla yerleştirmek için uğraşıyordu. Kayıt devam ediyordu. Ekranın kırmızı ışığı minik bir kömür parçası gibi yanıp sönüyordu.
"Hazır mısın?" diye sordu Semih Işık'a, Berkay'ı hâlâ havada taşırken.
"Hazırım," dedi Işık, sırtüstü yatarak. Gövdesi loş ışıkta soluk bir mermer gibi parlıyordu. Kendi sikini eline almış, onu okşayarak sertleştiriyordu. "Getir şunu."
Ve sonra Berkay, kendini havada süzülürken buldu. Semih onu, özenle değil, kasıtlı bir kesinlikle Işık’ın üzerine, sırtı Işık’ın göğsüne gelecek şekilde indirdi. Sıcak ten, serin havadan gelen ıslak tenden daha sıcak bir baskıydı. Işık’ın kalp atışlarını sırtının altında hissedebiliyordu.
"Hoş geldin," diye mırıldandı Işık, sesi Berkay'ın kulağının hemen dibinden geliyordu. Elleri, Berkay'ın kollarına, sonra yanlarına kaydı, onu tuttu, kendine doğru sıkıca çekti. Berkay başı geriye, Işık’ın omzuna düştü, Semih'i, havuzun kenarında, üzerlerinde dikilmiş, gölge gibi duran Semih'i görebiliyordu.
Sonra hissetti. Işık'ın sikinin sırtı ile kalçasının arasına, tam o olukta sürtündüğünü hissetti. Sıcak, sert, yağlı bir baskı. Işık, kendi sikini, Berkay’ın bekleyen deliğinin dışına, aşağı yukarı, iki yanağı arasında gezdiriyordu. Öncekinden daha hazırlıklıydı, hâlâ yarı gevşekti, suyun ve önceki girişin etkisiyle kayganlaşmıştı.
O dokunuş, Berkay’ın içinde hemen bir karşılık buldu. Gerilim ve ilk şok, yavaş yavaş, isteyerek karşı koyamadığı bir heyecana dönüşüyordu. Vücudu, onu taşıyan Sih’in ellerine, altındaki Işık'ın sıcaklığına ve o sert, sürtünen şeye karşılık verdi. Kalçası, küçük, farkında olmadan yapılan bir hareketle geriye, o basınca doğru itildi. Hafif bir inilti dudaklarından döküldü, gece havasına karıştı.
Işık bunu hissetti. "Evet," diye homurdandı, sesi Berkay'ın kulağına yakın, tatmin edilmiş ve teşvik edici bir tondaydı. Bir eli Berkay'ın belinden karnına doğru kaydı, diğer eliyle kendi sikini düzeltip, ucunu tam o sıcak açıklığa dayadı.
Ve yavaşça, aman vermeden, içeri girdi. Berkay başını geriye attı, Işık'ın boynuna gömdü. Dolgunluğu hissetti, o ilk genişleme, sıcak kavrayış. Suya dayanıklı olduğunu söylediği telefon, kaydı almaya devam ediyordu; bu düşünce, Işık'ın onun içindeki hareketiyle birleşince, Berkay'ın ağzından, bastırılmış, boğuk bir inilti daha kopmasına neden oldu.
"Ah... Işık..."
Tam o sırada, o inleme kesildi. Çünkü Semih hareket etmişti.
Havuzun kenarından, çömelmiş, onları izliyordu. Işık'ın Berkay'ın üstünde yerleştiğini, onu alıp doldurduğunu görmüştü. Ve şimdi sıra ona gelmişti. Yavaşça, sanki bir yırtıcı avının etrafında dönüyormuş gibi, şezlongun diğer tarafına geçti. Berkay onu görebiliyordu, bakışları odaklanmış, yoğundu. Bir elini uzattı.
Parmağı, daha Işık hâlâ hareket etmeden, Berkay'ın ıslak, gerilmiş deliğinin kenarına, Işık'ın sikinin etrafındaki ince halkaya dokundu. Orayı okşadı, sınırlarını test etti. Dokunuş soğuktu, suyun serinliğindendi, ama yakıcıydı. Işık'ın sert üyesi tarafından doldurulmuş o hassas eti germişti, Semih'in parmağı ise o gerginliği, baskıyı iyice artırıyordu.
Berkay'ın tüm vücudu gergin bir yay gibi gerildi. Bir eli havaya kalktı, belki itmek, belki yakalamak için. Ağzı açık bir nefes aldı, ama bir ses çıkmadı. İki yönden gelen bu dolgunluk, bu işgal... Bunu daha önce yaşamıştı, evde, ilk gece. Ama bu sefer farklıydı. Açık havada, gece gökyüzünün altında, kameranın kayıt ettiği bir an olarak. Ve Semih, sadece bir parmakla bile olsa, bundan çok daha fazlasını istediğini, onunla da birleşmek istediğini belli ediyordu.
Reddedemezdi.
Hem istemiyordu da.
Işık, Berkay'ın kasılmasını, o anlık paniği hissetti. Onu tutan kollarını sıktı, onu sıkıca, sabit bir şekilde kendine çekti. "Rahatla," diye fısıldadı, nefesi Berkay'ın kulak memesine değiyordu. "Bırak kendini. Hepsi bizim."
Ve sonra, önce Işık hareket etti. Kalçalarını hafifçe kaldırıp tekrar indirdi, sikini Berkay'ın içinde biraz daha derine itti. Berkay iç geçirdi, bu sefer daha az şaşkın, daha çok teslimiyet dolu bir sesle. Işık'ın üzerindeki ağırlığı, onun içinde olan sikinin baskısı, onu yere, gerçekliğe bağlıyordu.
Bu, Semih'in beklediği işaretti.
Parmağını çekti. İki eliyle Berkay'ın kalçalarını kavradı. Parmakları, Işık'ın bacaklarıyla Berkay'ın teni arasındaki boşluğa sıkıştı. Büyük bir dikkatle, tam anlamıyla kaplumbağa adımlarıyla, ilerledi. Kalçasını Berkay'a yaklaştırdı. Kendi sikinin sert, alev gibi başı, Işık'ın sikinin etrafında sıkışmış, incelmiş, neredeyse parlamak üzere olan o etli açıklığa dayandı.
Berkay'ın gözleri faltaşı gibi açıldı. Bir an için nefesi kesildi. "Bekle," diye soluk soluğa fısıldadı. Ama o bir kelime boşunaydı. Hem bir yalvarış, hem de onaydı. Ve bu onay, yalvarıştan daha güçlüydü.
Semih beklemedi.
Güçlü, sabit, amansız bir baskıyla, kendini içeri itti.
Acı yoktu. En azından bildiğimiz anlamda, yırtıcı bir acı yoktu. Ama bir doluluk vardı. Öyle muazzam, öyle sarsıcı bir doluluk ki Berkay'ın zihni bir anlığına tamamen boşaldı. Gökyüzü, yıldızlar, denizin uzaktaki sesi, telefonun kırmızı ışığı... Hepsi silindi. Geriye sadece bedeninin içinde iki erkek tarafından iki yönden aynı anda, aynı anda doldurulmuş olma hissi kaldı. Bağırsakları gerilmiş, her santimi kavranmış, iki farklı sertlik tarafından işgal edilmişti. Hareket edemezdi. Nefes alamazdı. Sadece vardı.
Ve sonra, zihni geri döndüğünde, çığlık attı.
Ve sonra, zihni geri döndüğünde, çığlık attı.
Bu, havayı yırtan, boğuk, hayvanî bir sesti. Tepesindeki yıldızlardan, ayaklarının ucundaki su birikintisinden, her şeyden daha yüksekti. Çığlığı, doluluğun şokundan, kaslarının asla hesaba katmadığı bir gerilmeyle yırtılmasından, ve altında yatan Işık’ın homurdanışından kaynaklanıyordu. "Aman Tanrım," diye soludu Işık, sırtına mıhlanmış Berkay’ın bedeninin her kasılmasını hissederek.
Berkay'ın çığlığı, Semih’i durdurmak için bir savunma mekanizmasıyla eş zamanlı geldi. İki eli anlamsızca havaya savruldu, geriye, Semih’in baldırlarına, kalçalarına doğru vurmaya çalıştı. Parmakları kasılmış, tırnakları Semih’in ıslak tenine sürtünüyordu. "Dur! Çıkart! Çok- çok-"
Cümlesi bitmedi. Çünkü Işık harekete geçti.
Semih’in Berkay’ın kalçasını çılgınca kavrayan elleri arasında, Işık’ın kolları bir yılan gibi kaydı. Berkay’ın kollarını, dirseklerinden yakaladı. Onları, Berkay’ın kendi vücudunun yanlarına, sertçe, şezlongun soğuk plastiğine bastırdı. Işık’ın bütün üst vücut gücü, sırtıstü yatar pozisyondan bile, Berkay’ı sabitlemek için yeterliydi.
"Hareket etme," diye hırladı Işık, sesi Berkay’ın kulağına keskin ve net ulaştı. "Kıpırdama."
Berkay çırpındı. Kasları, beyninin verdiği kaçma emrine isyan eder gibiydi, ama Işık’ın kavrayışı demirdendi. Kolları tutulmuş, sırtı Işık’ın göğsüne mıhlanmıştı. Bacakları havada, Semih’in omuzlarına yaslanmıştı, onları kontrol edemiyordu. Tek yapabildiği, başını vahşice bir yandan öbür yana sallamak, nefesini hıçkırıklarla dışarı vermekti. Gözleri, Semih’in yüzüne dikilmişti. O yüzde, o anda, tamamen kontrolü ele geçirmiş birinin soğuk, parlak keyfi okunuyordu.
Semih gülümsedi.
Bu, evdeki ilk gecedeki nadir gülümsemesi değildi. Bu, daha karanlık, daha zafer dolu bir şeydi. Berkay’ın çığlıklarını, panik dolu çırpınışlarını görmenin verdiği saf, ham zevki yansıtıyordu. Çenesi sıkılıydı, siyah bıyığının altındaki dudakları ince bir çizgi halini almıştı.
"Çok mu?" diye sordu Semih, sesi alçak, neredeyse şefkatli bir tonla, ama gözlerindeki kıvılcım yalan söylüyordu.
Berkay yanıt veremedi. Sadece hızlı hızlı nefes alıp verdi, gözleri doldu.
Cevap beklemeyen Semih, hafifçe omuz silkti. Sonra, tüm ağırlığıyla, kasıtlı, yavaş, acımasız bir son baskı daha uyguladı.
Kalçaları Berkay’ınkine tamamen yapıştı. Kasık kemikleri, Berkay’ın ıslak, gerilmiş tenine bastı. Ve sikinin tamamı, Işık’ın zaten orada olanıyla aynı sıcak, dar yolda, mümkün olduğu kadar derine, Berkay’ın içine kaydı. Ta ki hiçbir boşluk, hiçbir hava, hiçbir kaçış yolu kalmayana kadar.
Bir sürtünme, bir doluluk, bir bütünleşme hissi.
Üçü de hareketsiz kaldı.
Bu bir an, bir saat, bir ömür sürebilirdi. Gece onların etrafında donmuştu. Sadece nefes sesleri ve uzaktan gelen dalga hışırtıları vardı. Berkay’ın içi kördü. İki sik, onu tıkış tıkış dolduruyor, iç organlarının yerini değiştiriyor, her santimini işgal ediyordu. Nefes almak, küçük, sığ sığlıklardan ibaretti. Gözleri cam gibi, gökyüzüne dikilmişti.
Işık, sırtındaki baskıyı ve Berkay’ın kol kaslarındaki titremeyi hissediyordu. Semih’in yüzündeki ifadeyi görebiliyordu – o yoğun, dikkatli bakışı. Kendi nefesini tuttu. Bu hareketsizlik, bu tam nüfuz, beklenenden daha güçlüydü.
Semih, Berkay’ın donakalmış yüzüne bakarak, ilk hareketi başlattı.
Kasıklarındaki kaslar hafifçe gevşedi. Kalçaları, milim milim, acı verici bir yavaşlıkla geri çekildi. Sert, şişmiş sikinin uzunluğu, Berkay’ın iç duvarlarından ayrılırken, gerilmiş kas dokusu üzerinde bir sürtünme yarattı.
Berkay’ın ağzı aralandı. Ses çıkmadı. Sadece kesik bir nefes.
Ve Semih çekilirken, o yaratılan boşluğu doldurmak için Işık ileri itti.
Işık’ın kalçaları şezlonga bastı, karın kasları kasıldı. İçerideki sikini, tam Semih’in geride bıraktığı sıcak izin üzerine, derinlere, tekrar itti. Bu, daha yumuşak, daha az mesafeli bir hareketti, ama boşluğu yok edişi mutlaktı.
Berkay’ın gözleri kapanıp açıldı. Bir "ah" sesi, dudaklarından zorla sökülüp alınmış gibi döküldü.
Semih durakladı. Son kökündeydi, neredeyse çıkmak üzereydi. Sonra yeniden içeri girdi. Aynı yavaş, amansız bastırma, kasıklarını Berkay’ınkine tekrar yapıştırırken.
Işık ona uyum sağladı. Semih içeri köklenirken, Işık geri çekildi, kendi sikini neredeyse tamamen çıkardı, sadece başı içeride kaldı.
Bir ritim doğdu. Yavaş, sinsi, sürekli. Biri diğerinin zıttı yönde hareket ediyordu, böylece Berkay’ın içi asla boş kalmıyor, sürekli dolu, sürekli işgal altında kalıyordu. Basınç noktaları kayıyor, bazen Semih’in daha geniş başı prostatının üzerine sürtünüyor, bazen Işık’ın daha uzun gövdesi daha derin bir noktaya ulaşıyordu.
"Tanrım," diye soludu Işık, bu koreografinin ağırlığını hissederek. "Tanrım, Semih."
Semih yanıt vermedi. Nefesi daha hızlı çıkıyordu. Yüzündeki gülümseme gitmiş, yerini saf, konsantre bir ciddiyet almıştı. Berkay’ın üzerine eğilmişti, kolları şezlongun yanlarına dayanmış, her hareketi kontrol ediyordu.
Berkay’da ise bir şeyler birikiyordu. İlk şok ve ezici doluluk, dönüşüyordu. Hareketin düzensiz sürtünmesi, içinin iki farklı sertlik tarafından sürekli ovalanması, sinir uçlarını yakmaya başladı. Zevk miydi? Acı mıydı? İkisinin ötesinde, ayrıştırılamaz bir şeydi. Boğazının derinliklerinden gelen bir inilti yükseldi. Sonra bir diğeri. Daha yüksek.
"Evet," diye tısladı Semih, onun sesini duyunca. Ritmi biraz artırdı. Geri çekilişi biraz daha hızlı, içeri girişi biraz daha sert oldu.
Işık hemen ayak uydurdu. Artık tam bir uyum içindeydiler. Semih çıkarken Işık sokuyor, Işık çekerken Semih köklüyordu. Berkay’ın içi, iki sik tarafından sürekli çalkalanan, ısınan bir sıvı gibiydi. Kayganlıkları kendi ön salgıları ve önceki birleşmeden kalanlardı, her vuruşla daha da yağlı bir hale geliyorlardı.
Berkay’ın iniltileri düzenli hale geldi. Her çift yönlü vuruşta, "ah-ah-ah," diye nefes nefese kalıyordu. Artık çırpınmıyor, kolları Işık’ın pençesinde sarkıyor, başı Işık’ın omzuna yaslanmış, ağzı açık bir şekilde takılıyordu. Gözleri yaşlarla doluydu, yanaklarından aşağıya süzülüyorlardı.
Tempo arttıkça, o iniltiler daha yüksek, daha açık hale geldi. Kontrol edilemez çığlıklara dönüştüler. "Ah! Hayır! Evet! Dur- durmak yok!" Sesindeki çelişki onu bile şaşırtıyordu. Her çığlık, şezlongun üzerinde yankılanıyor, gece sessizliğini parçalıyordu.
Ve her çığlık, Semih ile Işık’ın içindeki bir şeyi serbest bırakıyordu. Berkay’ın sesindeki o çaresiz zevk, o acılı teslimiyet, onların dizginlerini daha da gevşetiyordu. Artık yavaş, sinsice pompalama yoktu.
Semih’in vuruşları daha kısa, daha vahşi, daha sert oldu. Kalçaları Berkay’ın tenine çarparak yaş, yüksek sesler çıkarıyordu. "Bağır!" diye homurdandı Semih, sesi gergin ve parçalı. "Daha çok bağır, piç!"
Işık da çıldırmıştı. Kolları hâlâ Berkay’ı sabitliyordu, ama şimdi onu kendine doğru, her vuruşta şezlonga vururcasına çekiyordu. "İçimde kıvranıyor," diye hırladı, nefes nefese. "Amına koyayım, içimde deli gibi kıvranıyor!"
Berkay artık kelimeleri bir araya getiremiyordu. Çığlıkları sadece seslerden ibaretti – tiz, kırık, nefessiz kalan sesler. Her vuruş, onu bir uçurumun kenarına daha da yaklaştırıyordu, ama o uçurum patlamaktan ziyade parçalanmaya benziyordu. Zevk o kadar keskindi ki acıya dönüşüyor, acı o kadar derindi ki zevkle örtüşüyordu.
"Yeter!" diye bağırdı sonunda, sesi hıçkırıklarla boğulmuş, çatallı bir çığlıktı. "Lütfen! Durun artık! Çıkartın! Çıkarın onları, çok fazla, beni mahvediyorsunuz!"
Gözleri Semih’e döndü, yalvarır gibiydi. Ağlamaklı, dağılmış, tamamen kırılmıştı.
Bu, Semih’in son damlayı da taşıran damlaydı. O yalvarma, o mutlak teslimiyet, onun ve Işık’ın üzerindeki son kısıtlamayı da kaldırdı. Kontrollerini tamamen kaybettiler.
Semih’in yüzündeki ciddiyet parçalandı. Vahşi, açık bir açgözlülük aldı yerini. "Yeter mi?" diye kükredi. "Daha yeni başlıyoruz, orospu."
Ve sağ elini kaldırdı. Avcusu geniş, parmakları sıkılıydı. Hızla, keskin bir şekilde indirdi.
Tokat, Berkay’ın yanağına, açık havada bir patlama sesiyle çarptı. Başı yana savruldu, bir anlık şaşkınlıkla sesi kesildi. Yanak derisi yanıyordu.
Işık şaşırdı, ama bu şok onu yavaşlatmadı, aksine daha da körükledi. "Evet!" diye bağırdı. "Evet, amına koyayım!"
Semih tekrar vurdu. Diğer yanağa. Sonra bir daha. Her tokat, Berkay’ın çığlığını daha da tiz, daha da çaresiz hale getiriyor, onu daha da derinlere, o çıldırtıcı zevk-acı girdabına gönderiyordu.
Sonra Semih tükürdü.
Kalın, beyaz bir tükürük topağı, Berkay’ın ağzına, çenesine, dudaklarına doğru uçtu. Oraya yapıştı, sonra aşağıya, boynuna doğru süzüldü. "Yala!" diye emretti Semih, sesi boğuk. "Kendi ağzındakini yala!"
Berkay, şoka uğramış, sarsılmış, iradesi paramparça olmuş halde, dilini dışarı çıkardı. Kendi dudaklarından, çenesinden o soğuk tükürüğün bir kısmını yaladı. Bu itaatkâr hareket, Semih’i daha da azdırdı.
Işık da katıldı. Berkay’ın omzuna doğru eğildi ve onun terli, tuzlu tenine tükürdü. "Benimkini de temizle," diye homurdandı.
Ve onlar tükürürken, vuruşları da daha da hızlandı, daha da vahşileşti. Artık herhangi bir koordinasyon yoktu, sadece ham, dizginsiz bir sokup çıkarma yarışıydı. Semih çılgınca pompalıyor, Işık delice itiyordu. Berkay’ın içi, iki sert sik tarafından yağmalanan sıcak, aşırı duyarlı bir sheathtı artık.
Şezlong, bu üçlü çarpışmanın ağırlığı ve şiddeti altında ileri geri sallanıyor, plastik ayakları betona sürtünerek gıcırdıyordu. Kayıt cihazı, yerde, unutulmuş, kırmızı ışığı hâlâ yanıp