The Bond of Three

Chapter 14: Kahvaltıdan Önce

Işık, Semih’in yanına uzandı, başını eline dayayıp baktı. Gözleri, karanlık odada Berkay’ın hareketlerini izlerken daralmıştı. Berkay’ın ağzı, Semih’in taşaklarına kadar inip çıkıyor, her seferinde ıslak, yapışkan bir ses çıkarıyordu. Semih’in yüzündeki ifade, kontrol edilmeye çalışılan bir zevkin verdiği acıya benziyordu. Çenesi sıkılmış, alnı terlemişti.

Ama Işık için bu manzara daha farklıydı. Onun şaka yapmak, gülmek, rahatlamak için kullandığı bütün o kalkanlar, tek tek eriyordu. İçinde uyanan şey, tanıdık bir arzudan çok daha koyu, daha bulanıktı. Berkay’ın o boyun eğmiş hali, o tamamen teslim olmuş çabası… Bu, bir kadınla yaşadığı hiçbir seks anında hissetmediği bir şeyi tetikliyordu. Saf, ham bir güç hissi. Ve bu gücü kullanmak istiyordu.

Berkay, eliyle Semih’in taşaklarını sıkarak, diğer elini Semih’in kasık kemiklerine bastırarak daha derine inmeye çalışıyordu. Gözleri Semih’inkilerle kilitliydi, sanki bir meydan okuyuştu bu. Ama Işık’ın bakışları, bu meydan okuyuşu parçalıyor, onu başka bir şeye dönüştürüyordu.

“Yeter,” diye homurdandı Semih, sesi gergin ve gırtlaktan geliyordu.

Berkay durmadı. Hızını artırdı.

“YETER, DEDİM!”

Semih’in eli aniden Berkay’ın saçlarında bir yumak oldu ve sertçe çekti. Berkay, bir acı sesi çıkararak geriye doğru savruldu, Semih’in siki dudaklarından sıyrılıp çıktı. Öksürdü, boğazı yanıyordu.

“Kuralı unuttun mu, orospu?” diye tısladı Semih, gözlerinde kıvılcımlar yanıyordu. “Geceleri bizimsin. Kontrol bizde.”

Berkay, dizlerinin üstünde nefes nefese kaldı, ağzının kenarından bir sicim tükürük sarkıyordu. Gözleri hâlâ meydan okuyor gibiydi, ama artık korku da karışmıştı. Semih’in saçlarını çekişindeki vahşi niyeti hissetmişti.

İşte o anda, Işık harekete geçti.

Sessizce yataktan kalktı. Yüzünde, Berkay’ın hiç görmediği bir ifade vardı. O rahat, şakacı Işık gitmiş, yerine yabani, yırtıcı bir şey gelmişti. Gözleri dönmüştü. Semih’e baktı, tek kelime etmeden bir anlaşma yaptılar. O bakışta, Berkay’ın o anki ‘hayır’ının hiçbir önemi olmadığı yazıyordu.

Işık, Berkay’ın yanına çöktü. Berkay geri çekilmeye çalıştı, ama Işık’ın bir eli onun ensesini, diğer eli çenesini yakaladı. Parmakları çenesinin kenarlarına acıtacak şekilde gömüldü.

“Ağzını aç,” diye emretti Işık, sesi Berkay’ın tanıdığı tondan çok farklı, metalik ve soğuktu.

“Işık, ne…”

“AÇ DEDİM, SENİ SÜRTÜK!”

Berkay dirençle ağzını kapalı tuttu. Işık’ın başparmağı ve işaret parmağı, onun çenesini sıkmaya, zorlamaya başladı. Acı, Berkay’ın gözlerini yaşarttı. Çenesi zorlanmaya başladı. Bir iniltiyle, ağzını araladı.

Işık beklemedi. Ağzını, Berkay’ın ağzının üzerine getirdi. Tükürüğünü, kalın, ipliksi bir sicim halinde Berkay’ın ağzının içine akıttı. Ilık ve yapışkandı. Berkay boğulur gibi oldu, öğürmeye çalıştı, ama Işık ağzını kapatmasına izin vermedi.

“Yut,” diye hırladı Işık, gözleri birkaç santim ötede, deli gibi parlıyordu. “Benim tükürüğümü yutla, aşağılık herif.”

Berkay’ın midesi bulandı. Gözlerini kapadı, yutkundu. Boğazından aşağı kaynayan o yabancı sıvı, onu tamamen aşağıladı. Işık, son damlayı da akıttıktan sonra, Berkay’ın ağzını tükürükle sıvadı, parmaklarıyla dudaklarına bulaştırdı.

“İşte,” diye mırıldandı. “Şimdi sen bensin.”

Ardından, Semih hareketlendi. Hâlâ dimdik ve parlaktı. Berkay’ı, saçlarından tutarak yatağın ortasına, sırtüstü çekti. Berkay protesto etmeye çalıştı, kollarıyla itelemek istedi, ama Semih’in bir yumruğu onun karnına, tam midesine indi.

“UGH!”

Berkay’ın bütün nefesi dışarı çıktı. Gözleri faltaşı gibi açıldı, acıyla kıvrıldı. O boşluk anında, Semih onun üzerine çöktü. Bacaklarını sertçe iki yana ayırdı. Dizleri Berkay’ın iç bacaklarına acıtacak şekilde bastı.

“Bak,” dedi Semih, yüzü Berkay’ın yüzünün üzerinde, nefesi onun burnuna vuruyordu. “Oyun oynadık. Kuralları sen koyacaksın dedik. Ama sen bunu bir zafer sanıyorsun. Bizim zayıflığımız sanıyorsun. Yanılıyorsun.”

Berkay nefes almaya çalışıyor, karnındaki sızı devam ediyordu. “Semih, lütfen… Bekle…”

“Beklemeyeceğiz,” diye kesip attı Semih. “Sen artık bizim malımızsın. Ve mal, sahibinin ne zaman, nasıl sikmek istediğine karar veremez.”

Işık, yatağın foot’una geçti. Berkay’ın bacaklarını tuttu ve havaya kaldırdı, dizlerini Berkay’ın göğsüne doğru bastırdı. Bu pozisyonda, Berkay tamamen açılmış, savunmasız kalmıştı. Kalçası havada, bütün mahremiyeti ortadaydı. Dün gecenin yoğunluğundan hâlâ kızarık ve şiş olan deliği, onlara bakıyor gibiydi.

“Hayır,” diye fısıldadı Berkay, gerçek korku şimdi sesine işlemişti. Gözleri doldu. “Yapmayın. Acıyor. Daha yeni…”

“SİKTİR ET ACIMAYI!” diye kükredi Işık, onun bacaklarını daha da sert bastırarak. “Bundan zevk alacaksın. Bizi bu hale getirdin. Bak.”

Işık, bir elini kendi sikine götürdü. Dimdik, damarları fırlamış, başı morarmıştı. Ön deliğinden berrak bir sıvı sızıyordu. “Bunu sen yaptın. Bu azgınlık senin eserin. Şimdi sonunu getireceksin.”

Semih, tükürüğünü avucuna akıttı. Berrak olmayan, kalın bir tükürüktü. Sonra, parmaklarını kasarak, hepsini Berkay’ın arka deliğine, o hassas ve hâlâ ağrıyan girintinin üzerine sıvadı. Soğuk, iğrenç bir histi. Berkay titredi.

“Yağ yok,” diye sırıttı Semih. “Tükürük işini görecek. Çünkü senin gibi bir orospunun götü, zaten ıslak olmalı.”

Sonra, bekletmedi. Kendi sikini, Berkay’ın deliğinin girişine dayadı. Başı, kıvrımlı et halkasını zorladı.

Berkay, bir çığlık attı. Saf, ham, yırtıcı bir acıydı bu. Dün gece hazırlanmış, yavaşça açılmıştı. Şimdi ise kuru, dar ve tamamen dirençliydi. Semih, bütün ağırlığıyla ileri itti.

“DUR! AHH, TANRIM, DUR! ÇIKAR!”

Çığlıkları odada yankılandı. Semih durmadı. Yüzünde acımasız bir konsantrasyon vardı. Bir elini Berkay’ın göğsünün ortasına, sternumuna bastırarak onu yatağa mıhladı. Diğeriyle kalçasını kavrayıp kendine doğru çekti. Kasılarak direnen kasları zorlayarak, milim milim içeri girdi.

Işık, bütün bu sahneyi, Berkay’ın acı içinde kıvranan yüzünü, Semih’in terleyen sırtını izlerken, kendi sikini sertçe okşuyordu. “Evet, evet, amına koyayım, böyle Semih… Sok götüne… Daracık, değil mi?”

Berkay’ın gözlerinden yaşlar boşandı. Nefes alışı hızlı, kesik kesikti. İçi yanıyor, yırtılıyor gibiydi. Semih, nihayet tamamen içine girdiğinde, ikisi de nefes nefese kaldı. Semih’in yüzü kızarmış, damarları çıkmıştı. Berkay ise şoktaydı.

“Gördün mü?” diye soluk soluğa konuştu Semih. “İstediğin buydu. Kontrol. İşte kontrol bu. Benim sikin, senin içinde. Ve sen, hiçbir şey yapamazsın.”

Sonra, hareket etmeye başladı. Yavaş, acımasız çekişlerle. Her geri çekilişte, sikin başı Berkay’ın tahriş olmuş deliğinin kenarını zorluyor, her ileri itişte içerdeki en hassas noktaya çarpıyordu. Acı, her seferinde Berkay’ın bedeninde bir şimşek gibi çakıyordu. İnlemeleri, çığlık ve yalvarma arasında gidip geliyordu.

Işık dayanamadı artık. Berkay’ın bacaklarını bıraktı, ama Berkay artık onları kapatacak hâli yoktu. Işık, yatağa tırmandı ve dizlerinin üstünde Berkay’ın başının üzerine geldi. Sikini, Berkay’ın ağzına, gözlerine, yüzüne sürtmeye başladı.

“Aç ağzını, sik kafalı,” diye homurdandı. “Semih götünden sikiyor, ben de boğazından sikeceğim. İkisini aynı anda alacaksın.”

Berkay başını iki yana salladı, ağzını sıkıca kapattı. Işık sinirlendi. Sikini, Berkay’ın burun deliklerine, göz kapaklarına vurdu. Sonra, elini Berkay’ın burnunu sıkabileceği kadar sert kavradı.

“Nefes almak istiyorsan, ağzını açacaksın.”

Bunu söylerken, Semih, Berkay’ın içinde vahşi bir ritim tutturmuştu artık. Yatak, duvara vuruyor, gıcırtılar Berkay’ın iniltileriyle bir oluyordu. Acı, yoğunluğu artıp katlanınca, Berkay’ın direnci kırıldı. Nefes alamıyordu. Işık burnunu sıktıkça, ciğerleri yanmaya başladı.

Panikle, ağzını araladı.

Işık anında fırsatı değerlendirdi. Sikinin başını, Berkay’ın dişlerinin arasından geçirip ağzının içine soktu. Derinlemesine, boğazına doğru itti. Berkay öğürmeye başladı, ama Işık durmadı. Kalçalarını ittirerek, tamamını ağzına sokmaya çalıştı. Berkay’ın boğazı tıkandı, gözleri faltaşı gibi açıldı, yüzü morarmaya başladı.

Semih, aynı zamanda, Berkay’ın içinde son hızla gidip geliyordu. Berkay’ın bedeni artık sadece bir saldırı noktasıydı; biri götünden, diğeri boğazından ele geçirmişti onu. Acı ve boğulma hissi o kadar yoğundu ki, bilinci bulanıklaşmaya başladı. Gözünden süzülen yaşlar, artık korkudan değil, bedeninin dayanamayacağı bu çifte işgalden kaynaklanıyordu.

Semih’in nefes alışı hızlandı, hırıltılı bir hal aldı. “Al… al lan tüm hepsini… içine boşaltacağım, pis orospu…”

Işık, Berkay’ın ağzında daha yavaş, ama daha derin hareketler yapıyor, boğazının arkasına vuruyor, her seferinde Berkay’ın öğürmesine neden oluyordu. “Yut,” diye tıslıyordu tekrar tekrar. “Benimkini de yutlayacaksın. İkimizin dölünü midende karıştıracaksın.”

Berkay’ın dünyası daraldı. Sadece iki şey vardı: Arkasında yırtıcı bir yangın, ve ağzında boğucu, tıkanan bir sertlik. Zihni teslim oldu. Direnmeyi bıraktı. Bedeni, şoka girmiş gibi gevşedi. Bu gevşeme, Semih’in işini kolaylaştırdı, daha da hızlandı. Işık ise, Berkay’ın boğaz kaslarının artık direnç göstermeden sıktığını hissedince, bir zafer iniltisi çıkardı.

Semih ilk patlayan oldu. Omuzları sertleşti, içinden gelen homurtu, bir hayvanın hırıltısına benziyordu. İçeri, Berkay’ın en derinlerine, bir sıcaklık seli bıraktı. Fışkıra fışkıra, sarsıla sarsıla boşaldı. Her fışkırış, Berkay’ın içinde bir sarsıntı yaratıyor, onu yatağa mıhlıyordu. Berkay, o yoğun sıcaklığı, içinde yayılırken hissedebiliyordu. İğrenç ve aşağılayıcıydı.

Semih, boşalmanın son dalgalarıyla titreyerek, içinde kaldı, nefes nefese.

Işık, onun bitişini gözüyle gördü. Bu, onun da sonunu getirdi. Berkay’ın ağzının sıcak, hareketsiz sıkışıklığına daha hızlı, daha vahşi bir şekilde ittirmeye başladı.

“Al… al benimkini de… ağzına boşalıyorum!”

Ve yaptı. Boğazının derinliklerinde, sıcak, kalın bir akış hissetti Berkay. Tuzlu, acı ve bol miktarda. Boğuluyordu. Yutmak zorunda kaldı. Zorla, öğürerek, gözleri kapanarak. Işık’ın dölleri, boğazından midesine doğru aktı. Bir kısmı geri tepip çenesinden, boynundan aşağı süzüldü.

Işık, son damlayı da akıtana kadar ittirdi, sonra geri çekildi. Siki, Berkay’ın tükürük ve döl karışımıyla sıvanmış halde, hâlâ sertti, ama görevi bitmişti.

Semih, yavaşça çekildi. Çıkışı da acı vericiydi. Berkay’ın deliği hemen kapanmadı, hafifçe aralık, kıpkırmızı ve ıslak kaldı. İçinden bir sızıntı başladı. Semih’in dölleri, karışık sıvılarla birlikte, Berkay’ın uyluklarına, yatağa doğru akmaya başladı.

Oda, şimdi sadece ağır nefes alma sesleri, ve Berkay’ın aralıklı, hıçkırıklı soluklarıyla doluydu.

İkisi de onun üzerinden indi. Semih, yatağın kenarına oturdu, sırtı Berkay’a dönük. Omuzları hâlâ inip kalkıyordu. Işık ise ayakta, pencereden dışarıya, karanlığa bakıyordu. Sırtındaki kaslar gergindi.

Berkay, olduğu yerde kaldı. Bacakları hâlae iki yana açıktı, vücudu kullanılmış, atılmış bir bez gibiydi. Ağzının içindeki tat, midenin dibine oturmuştu. Alt tarafı zonkluyordu, acı her nefes alışında canlanıyordu. Gözleri tavandaydı, ama hiçbir şey görmüyordu.

Hiçbir şey söylemediler. Gürültü yerini, çok daha ağır bir sessizliğe bırakmıştı.

Sonunda, Işık döndü. Yüzündeki o yabani ifade gitmiş, yerine tuhaf, bomboş bir bakış gelmişti. Berkay’ın haline baktı. Onun göğsünde, Semih’in bastırmaktan morarttığı bir iz vardı. Boynunda, çenesinde tükürük ve döl parlaması. Bacak arasında ise, sızıntı.

“Temizle,” diye mırıldandı Işık, sesi kısık ve yorgundu.

Semih yerinden kalktı, aynı havluyu, yerde duran ıslak havluyu aldı. Berkay’ın yanına geldi. Önce kendi sikiyle, taşaklarıyla ilgilenmeden, doğrudan Berkay’ın bacaklarının arasını silmeye başladı. Havlu, Berkay’ın cildine sert ve ilgisizce sürtünüyordu. Temizlik bir lütuf değil, başka bir ritüeldi. Kullanılan bir eşyanın silinmesi gibi.

Sonra, Işık geldi. Parmak uçlarıyla Berkay’ın çenesini tuttu, yüzünü kendi eşofmanının kenarıyla sildi. Berkay’ın gözleri, ona baktı, ama içleri boştu. Işık, o bakışı gördü. İçini bir şey kıpırdattı. Bir pişmanlık mı, yoksa daha fazla tatmin mi, belli değildi. Sadece, işini bitirdi.

Semih, temiz eşofmanını giydi. Işık da giyindi.

Işık da giyindi.

Onları giyinirken izledi, Berkay. Hareket edemedi. Bedeni sadece bir ağrı yumağıydı. Alt tarafı sızlıyor, boğazı yanıyor, midesi altüst olmuştu. Tavana bakıyordu ve hiçbir şey düşünmüyordu. Düşünce diye bir şey kalmamıştı içinde. Sadece bir yankı vardı: Malımızsın.

Semih, pencereye yürüdü, perdeyi biraz araladı. Dışarıda şafak sökmüştü. Gri, serin ve ıssız bir ışık. Odaya vurduğunda, yatağın üzerindeki kargaşayı, lekeleri, dağınıklığı daha net gösterdi. Ve onun, yatağın ortasında çıplak, perişan halini.

Semih pencereden döndü. Işık’a baktı. Işık, yatağın foot'unda, elleri cebinde, ayaklarını yere vuruyordu. Bir şey söylemek istiyormuş gibiydi, ama kelimeler takılıyordu. Semih’in yüzündeki o taş gibi ifade çatlamaya başladı. Gözleri, Berkay’ın göğsündeki morarmaya kaydı. Kendi yumruğunun izi.

Işık, nefesini hızla içine çekti. “Siktir,” diye fısıldadı, sesi titrek. “Bak. Bak Semih, ona bak.”

Berkay tepki vermedi. Bakışları hâlâ tavanda, boşluktaydı.

Semih, odanın diğer ucundan, yavaş yavaş yatağa doğru ilerledi. Her adımı ağırdı. Işık da onu izleyerek yaklaştı. İkisi de yatağın kenarında durdu, Berkay’ın iki yanında, onun haline bakakaldılar.

Yaptıklarının fiziksel kanıtı her yerdeydi. Berkay’ın uyluklarının içi kızarıktı, Semih’in parmak izleri hâlâ belli oluyordu. Kasıklarında ve karnında kurumaya başlayan döl lekeleri. Boynundaki ve çenesindeki kurumuş izler. Ağzının kenarı çatlak ve kırmızıydı. Ve gözleri… gözleri görünürde hiçbir şey ifade etmiyordu ama derinlerde bir şok, bir parçalanma vardı.

Semih’in çenesindeki kaslar oynadı. Yutkundu. Sanki ilk defa soluyormuş gibi derin, zorlu bir nefes aldı.

“Berkay,” dedi, sesi beklenmedik şekilde kaba değil, çatallı ve yumuşaktı. “Berkay, bana bak.”

Berkay’ın gözleri yavaşça, mekanik bir şekilde ona kaydı. Odaklanmıyorlardı.

Semih dizlerinin üstüne çöktü, yatağın kenarında. Işık da aynısını yaptı, sanki bir yatıştırma ritüeliymiş gibi. İkisi de ondan aşağıda, fiziksel olarak boyun eğmiş bir pozisyondaydı şimdi.

“Canın… canın çok acıyor, biliyorum,” diye başladı Semih. Kelimeleri zorla çıkarıyor gibiydi, alışık olmadığı bir dilde konuşuyormuş gibi. “Yapmamız gereken bu değildi. Bu… bu iğrençti.”

Işık başını öne eğdi, ellerini yüzüne kapattı. Omuzları titredi. “Ben… ben ne yaptım, amına koyayım?” diye mırıldandı, sesi boğuk ve parçalanmış. “Onun ağzını… tükürüğümü… zorla…” Cümlesini bitiremedi. Boğazını temizledi. Başını kaldırdı, gözleri nemliydi. “Kardeşim, özür dilerim. Seni öyle… bir hayvan gibi… zorladık.”

Berkay yutkundu. Boğazı acıdı. Bir ses çıkarmaya çalıştı, sadece boş bir hırıltı geldi.

“Sesin gitti,” dedi Işık, daha da perişan bir halde. “Boğazını siktim. Amına koyayım, ben neyim ya?”

Semih, elini uzattı. Berkay’ın omzuna, morluğun hemen yanına koydu. Dokunuş, daha önceki baskılar gibi değil, test eder gibi, neredeyse ürkekti. “Dinle,” dedi, sesi alçaldı. “Bu bahanesi yok. Canını acıttık. Seni korkuttuk. Ama… ama o an, kontrol… kontrol diye bir şey kalmadı.”

Işık başıyla onayladı, hızlı hızlı. “Gördüğün gibi değiliz. Vallahi değiliz. Sen… sen bizi çıldırtıyorsun. Dün gece de öyleydi, şimdi de. O kadar… öyle bir şey veriyorsun ki, aklımız gidiyor. Adeta kendimizden geçiyoruz.”

“Elimizde değil,” diye ekledi Semih, gözleri Berkay’ın yüzünde geziniyordu, bir anlam, bir tepki arıyordu. “Seni bağlamamızın sebebi de buydu. Kendimizi kaybetmemek için. Ama bu sefer… bu sefer sen bağlı değildin. Ve biz… biz kaybolduk. Tamamen.”

Berkay’ın gözlerinde bir şey canlandı. Zorlukla, bir kelime mırıldandı. “Neden?”

Sesi kısık ve acılıydı, ama duyulmuştu.

Semih, elini Berkay’ın yanağına götürdü. Başparmağıyla, kurumuş tükürük izini nazikçe silmeye çalıştı. “Çünkü seni istiyoruz,” dedi basitçe. “Delice. Saçma bir şekilde. Ve bu… bu bizi korkutuyor. Beni korkutuyor. Öfke de ondan. Güç gösterisi de ondan. Aşağılamak… onu bile ondan.”

Işık da elini uzattı, Berkay’ın diğer elini, yatağın üzerinde cansız duran elini tuttu. Sımsıkı kavramadı, sadece üzerine koydu. “Eşşoğlu eşek şakalar yapayım, rahatlatayım diyorum hep. Ama bu işin içinde şaka yok. Ciddiyet de yok aslında. Sadece… sen varsın. Ve biz seninle bir olduğumuzda, her şey yanıyor.”

Berkay gözlerini kapattı. İçinden geçen duyguları anlamlandıramıyordu. Korku vardı. Öfke vardı. Aşağılanma vardı. Ama şimdi, bu iki adamın diz çöküp yalvarır gibi konuşmasında, o duyguların arasına başka bir şey sızıyordu. Bir güç. Sahip olduğu, farkında olmadığı çılgın bir güç. Onları bu hale getiren oydu. Onları hayvanlaştıran da oydu. Ve şimdi onları pişman, titreyen çocuklara dönüştüren de oydu.

Gözlerini açtı.

“Kalkamıyorum,” diye fısıldadı. Gerçekten de bedeni bir cezaydı.

“Kaldıracağız,” dedi Semih hemen. İş gibi, kararlı. Işık’a baktı. “Havluyu ıslat. Temiz su. Ilık.”

Işık ayağa fırladı, mutfağa koştu. Su sesleri geldi. Semih, yatağa, Berkay’ın yanına oturdu. Bir kolunu onun omuzlarının altına soktu, diğerini de bacaklarının altına. “Acıtacağım,” diye uyardı, sesi yumuşak ama gerçekçi. “Hazır ol.”

Sonra onu, yavaşça, dikkatle, yatakta oturur pozisyona getirdi. Berkay’ın yüzü acıyla buruştu, ama bir çığlık atmadı. Sadece keskin bir nefes aldı. Semih onu kendine yasladı, sırtı kendi göğsüne gelecek şekilde. Berkay’ın başı Semih’in omzuna düştü.

Işık, temiz, ıslak bir havlu ve bir kase ılık suyla döndü. Hafifçe, “Çekil,” diye mırıldandı Semih. Işık, onların karşısına, yere çömeldi.

Ve sonra, onu temizlemeye başladılar. Sanki kıymetli, kırılgan bir şeymiş gibi.

Semih, Berkay’ı tutarken, Işık havluyu suya batırıp sıktı. İlk önce yüzünden başladı. Havlunun temiz, ılık kısmını, Berkay’ın çenesine, dudaklarının kenarına, boynuna nazikçe sürdü. “Bak şimdi güzel yüzün çıktı,” diye fısıldadı Işık, çalışırken. Zoraki bir şakaydı, sesi hâlâ titriyordu. “Bizim salaklığımız yüzünden bulaşmıştı her tarafı.”

Her dokunuş özenliydi. Işık, Berkay’ın burun deliklerinin kenarını, göz kapaklarını bile sildi. Sonra göğsüne, o morarma üzerine geldi. “Bunu… bunu ben yaptım,” dedi Semih, Berkay’ın kulağının hemen yanından. Nefesi sıcaktı. “Asla… asla vurmamam gerekiyordu. Sadece seks olsun istedik, şiddet değil. Ben sana şiddet uyguladım. Bu… bu affedilmez.”

Sözler odada asılı kaldı. Affedilmez. Berkay bunu düşündü. Kalbinde bir yer titreşti.

Işık, kasıklarına, bacaklarının içine doğru ilerledi. Temizlerken, Berkay’ın kasları istemsizce kasıldı, temasa tepki verdi. “Özür dilerim,” diye tekrarladı Işık, gözleri yere dikilmiş. “Götüne tükürdüm. Yağ bile sürmedik. İnsan gibi davranmadık. Seni… seni sikmek değildi yaptığımız. İdam etmek gibi bir şeydi.”

Havluyu tekrar yıkadı. Şimdi, Berkay’ın arka kısmını, uyluklarının arasını temizleyecekti. Daha da dikkatli oldu. Havluyu sadece üzerinden, dıştan gezdirdi, içeri sokmaya çalışmadı bile. “Temiz suyla durularsan daha iyi olur,” dedi Semih. “Enfeksiyon kapmasın.”

“Banyoya götürelim mi?” diye sordu Işık.

Berkay başını salladı, küçük bir hareket. “Yürüyemem.”

“Taşırız,” dedi Semih. Hareket etmeden önce, Işık’a baktı. “Onu ısıt. Ilık su hazırla, çok sıcak olmasın.”

İkisi, uyum içinde çalışıyorlardı şimdi. Şiddetin vahşi uyumu, yerini hassas bir bakımın koordinasyonuna bırakmıştı. Işık banyoya gitti, duşun sesi geldi. Semih, Berkay’ı yataktan tamamen aldı. Berkay’ın kollarını Semih’in boynuna dolamasını sağladı, sonra onu kucaklayarak ayağa kalktı. Berkay’ın ağırlığını taşırken yüzünde bir gerginlik belirdi, ama ses çıkarmadı.

Banyoya taşıdı onu. Küçük, buharlı bir odaydı. Işık, duş başlığını elinde tutmuş, suyun sıcaklığını kontrol ediyordu. “Tamam,” dedi.

Semih, Berkay’ı yavaşça, ayakta duracak şekilde yere bıraktı, ama onu tutmayı bırakmadı. Bir kolu belinde, diğeri göğsünde duruyordu. Işık, duş başlığını, Berkay’ın bacaklarına, ayaklarından başlayarak yukarı doğru yöneltti. Ilık su, onun kirli, yapışkan cildinde aktı.

“Nasıl?” diye sordu Semih, kulağına eğilerek.

“İyi,” diye fısıldadı Berkay. Suyun teması gerçekten iyi hissettiriyordu. Acıyı yumuşatıyor, izleri temizliyordu.

Işık, çok nazik bir şekilde, eline bir miktar duş jeli aldı ve Berkay’ın sırtına, omuzlarına sürmeye başladı. Köpürtüyor, sonra suyla duruluyordu. “Vücut bu kadar güzel olunca, ona pislik yakışmıyor zaten,” diye mırıldandı, yine o garip, içten ama beceriksiz iltifatını yaparak. “Bizim gibi hödüklerin izi hiç yakışmaz.”

Semih, sessizce onayladı. Elleri, Berkay’ın göğsünde, köpüğü yayarak dolaştı. O morluğun etrafından dikkatle kaçındı. “Kusura bakma,” diye tekrar etti, neredeyse kendi kendine. “Kusura bakma.”

Yıkama, bir ritüele dönüştü. Arınma gibi. Işık, ön tarafı temizlerken, Semih de sırtını. Berkay’ın başı öne düşmüştü, su saçlarından aşağı akıyordu. Titremeye başladı. Şok çözülüyor, yerini yorgunluğun derin, kemik titreten soğuğu alıyordu.

“Üşüyor,” dedi Semih. Işık hemen duşu kapattı. Temiz, büyük bir havlu getirdiler. Semih onu havlunun içine, ayakta sararken, Işık da başka bir havluyla saçlarını kuruladı.

“Aslanım gibisin,” dedi Işık, saçlarını kurularken, zayıf bir gülümsemeyle. “Yıkandın, tertemiz oldun. Şimdi sarmaşık gibi sarıp yatıracağız.”

Banyodan, temiz, daha az dağınık olan odaya geri taşıdılar. Semih, yatağın en az lekeli köşesine, temiz bir çarşaf serdi. Berkay’ı onun üzerine yatırdı. Işık, bir iç çamaşırı ve Semih’in temiz, büyük bir tişörtünü getirdi.

“Bunu giy, rahat edersin,” dedi. Onu giydirmeleri beceriksizce ve nazikçeydi. Kolunu sokarken zorlandılar, ama sabırlıydılar. İç çamaşırını giydirirken, Berkay’ın yüzü hafifçe kızardı, ama ikisi de hiçbir şeye dikkat etmiyormuş gibi, sadece işlerine odaklanmışlardı.

Giydirdikten sonra, onu yatağa uzattılar. Ve sonra, her şey bitmiş gibi bir an… durdular. Semih ve Işık, yatağın kenarında ayakta, birbirlerine baktılar. Şimdi ne yapacaklardı? Yatıp uyumak mı? Gitmek mi? Bu yeni, kırılgan düzende nasıl davranacaklardı?

Berkay, battaniyeyi hafifçe kendine doğru çekti. Sesini bulmaya çalıştı. “Açım,” diye mırıldandı.

Bu, bir elektrik şoku gibi hareketlendirdi onları.

“Simit!” diye atıldı Işık. “Hâlâ duruyor. Biraz yumuşamıştır ama.”

“Çay soğudu, yeniden kaynatırım,” dedi Semih, zaten odadan çıkıyordu.

Birkaç dakika içinde, yatakta, yine bir kahvaltı hazırdı. Taze demlenmiş çay, biraz bayatlamış ama hâlâ yenebilir simitler. Ama bu sefer, pozisyon farklıydı. Semih, yatağın baş ucuna, arkası yastıklara dayalı şekilde oturdu. Sonra, Berkay’ı kendisiyle yastıklar arasına, sırtı kendi göğsüne gelecek şekilde yerleştirdi. Onu tamamen kucakladı. Işık ise onların karşısına, yatağın ucuna, Berkay’ın ayaklarının yanına oturdu. Ayaklarını, hafifçe okşayarak.

“İlk ısırığı sen al,” dedi Semih, Berkay’ın eline bir simit dilimi tutuşturarak. “Mideni bulandırmazsa, devam edersin.”

Berkay, küçük bir ısırık aldı. Çiğnemek, yutmak boğazını acıttı, ama açlık daha ağırdı. Işık, bir bardak çayı dikkatle ona uzattı. “Yavaş yudumla. Sıcak.”

Bir sessizlik oldu, sadece yeme içme sesleriyle dolu. Sonra Semih, kendi itirafını biraz daha açtı.

“O garajdaki geceden sonra,” diye başladı, sesi Berkay’ın saçının arasından geliyordu, “hiç kimseyle yapamadım. Seks. İki hafta sonra bir kızla denedim. İşe yaramadı. Hiçbir şey hissetmedim.” Duraksadı. “Senin ağzının… dokunuşunu düşünüyordum sadece. Onu çok pis bir şey sanıyordum. Nefret ediyordum kendimden. Sendens… daha çok nefret ediyordum.”

Berkay bu ağır itirafın altında hareketsiz kaldı.

“Ve dün gece,” diye devam etti Semih, “sen bağlıyken, sana bakarken… o nefret, bir anda kayboldu. Yerine, sahip olma duygusu geldi. Ve bu daha da korkunçtu. Çünkü bu senin hakkında, senin bedenin hakkında değildi sadece. Daha fazlasıydı.” Elleri, Berkay’ın karnında hafifçe sıkıldı. “Bu sabah da… sen bana sakso çekerken, gözlerine bakarken… o sahip olma duygusu o kadar arttı ki, kontrolden çıktı. Seni incitmek, işaretlemek, senin bana ait olduğunu kanıtlamak istedim. Bu yanlıştı. Sen kimseye ait değilsin.”

Işık, Berkay’ın ayak başparmağını hafifçe sıktı. “Ben de,” dedi, çekingen. “Ben hep şakayla, gülmeyle geçiştiririm her şeyi. Ama senin o halin, o boyun eğişin… bana güç verdi. Normalde böyle bir şey istemem. Ama senden istedim. Daha fazlasını istedim. Ağzına zorla girmek… bu ben değilim. O an, senin verdiğin zevk beni, ben olmaktan çıkardı. Adeta senin kölen olmuştum o zevkin, ona tapan bir manyağa dönmüştüm. Ve bunun tek yolu, seni aşağılamak gibi göründü bana. Özür dilerim.”

Sözler bittiğinde, oda sadece şafağın sessiz ilerleyişiyle doluydu. Berkay, çayının son yudumunu içti. Bir karara varmış gibiydi.

“Acıyor,” dedi tekrar, basitçe. “Hepsi acıyor. Ama… anlıyorum.”

Semih’in nefesi, onun ensesinde ısındı. “Anlamak zorunda değilsin.”

“Ama anlıyorum. Siz de… siz de acıyorsunuz. Bu yüzden böyle yaptınız.”

Bu, ikisini de şaşırttı.