The Bond of Three

Chapter 16: Duşta Devam

Su akmaya devam ediyordu, ıslak derilerin üzerinden kayarak aşağılara, karışık sıvılara, ter ve tutkuya doğru. Semih’in kalçaları hâlâ Berkay’ın arkasına sıkıca kenetlenmişti, her ileri itişte Işık’ın sikini Berkay’ın boğazının daha derinlerine itiyordu. Berkay’ın çıkardığı sesler boğuktu, boğuluyor gibiydi, ama elleri duvarda açılıp kapanıyor, parmakları sırılsıklam fayanslara yapışıp ayrılıyordu.

“Sakin amk,” diye homurdandı Semih, nefes nefese. Ama kendi sesi bile kontrol edilemez bir telaşın içinde kaybolmuştu. Vücudu Berkay’ın içindeki sıcağa, daralmaya teslim oluyordu. “Böyle… böyle devam et.”

Işık, Berkay’ın saçlarını daha sıkı kavradı. “Yut,” diye tısladı, kalçalarını hızlandırarak. “Hepsini yut, orospu.”

Berkay’ın gözleri devrilmişti, zevkten mi, boğulmaktan mı belli değil. Semih’in her vuruşu onu Işık’ın üzerine iterken, Işık’ın her itişi de Semih’in daha derine girmesini sağlıyordu. Bir süreklilik, amansız bir devinim. Lavanta kokusu artık tamamen erkek teri, ön sıvı ve ıslak tenin keskin kokusuyla boğulmuştu.

Kontrol, dedikleri şey, buhar gibi uçup gitti. Önce Semih’ten. Dışarıdan soğuk görünen suratı çatladı, alnındaki damarlar şişti. “Ha siktir,” diye inledi, ritmi kırıp parçalayarak. Artık düzenli vuruşlar yoktu, sadece aç, hayvani darbeler vardı. “Ha siktir, ha siktir, ha siktir!” Kasıkları Berkay’ın kıçına çarptıkça sesler yankılanıyordu.

Sonra Işık’tan gitti. Gülümsemesi, rahat ifadesi kayboldu, yerini tamamen konsantre olmuş, azgın bir gerginlik aldı. “Kıçına bak,” diye soludu, Berkay’ın başını geriye iterek kendi sikinin tamamını görebilsin diye. “İkimizi de alıyorsun. İbne herif.”

En son Berkay kaybetti. Artık kendini bırakmıştı. İnlemeleri yüksek perdeden, kesintisiz bir sızıya dönüştü. Elleri duvardan ayrıldı, geriye uzandı ve Semih’in kalçalarını, onu içine çeken kasları kavradı. Parmakları Semih’in tanned tenine gömüldü.

“Dur…” diye zorlukla çıkardı Berkay, ağzı dolu halde. “Durma…”

“Durmayacağız,” diye kükredi Semih. Ve sonra bir anda, suyun altında hantal bir dansla pozisyon değiştirdiler. Semih, Berkay’ı duvardan çekti, kendi önüne çevirdi. Bir eliyle Berkay’ın çenesini, ağzını kavradı, parmakları yanaklarına bastırarak. “Ağzını açık tut.”

Berkay’ın gözleri korku ve arzunun imkansız karışımıyla büyüdü. Semih’in koyu, ıslak bıyığının altından gelen emir gibiydi bu. Ağzını açtı.

Işık hemen arkalarındaydı. “Benim sıram,” diye mırıldandı ve dizlerini büküp, hâlâ parlak ve sert olan sikini, Semih’in az önce terk ettiği, hâlâ nemli ve aralık kalan deliğe doğrulttu. Elleriyle Berkay’ın kalçasını iki yana ayırdı ve tek, uzun, acımasız bir itişle tamamen içine girdi.

Berkay, Semih’in eli ağzını kapalı tuttuğu için ancak boğuk bir çığlık atabildi, vücudu bir yay gibi gerildi.

“İşte böyle,” dedi Semih, yüzüne yakın, nefesi sıcak. “İkimizi de alacaksın.”

Ve sonra vahşet başladı.

Işık deliği ele geçirdi, her vuruşu öncekinden daha sert, daha derin, daha sahipleniciydi. Berkay, Işık’ın her girişinde öne, Semih’in üzerine savruluyordu. Semih de ağzını bekletmedi. “Emer misin?” diye sordu, sesi alçak ve pes. Cevap beklemek niyetinde değildi. Serbest eliyle kendi sikini kavradı, hâlâ Berkay’ın içindeki sıvıdan ve sudan ıslaktı, ve başını Berkay’ın dudaklarına sürttü. Sonra, Berkay’ın ağzına soktu.

Berkay boğuluyordu, öğürüyordu, ama Semih’in eli çenesini sıkıca kapalı tutuyor, çıkmasına izin vermiyordu. Gözleri doldu.

Semih onun gözlerinin içine baktı. “Zorla mı seviyorsun?” diye tısladı.

Sonra, aniden, serbest elini kaldırdı ve Berkay’ın yanağına tokat attı. Ses, su şırıltısına ve nefes seslerine karıştı, keskin ve net. Berkay’ın başı yana savruldu. Semih tekrar çevirdi, sikini ağzında tutarak.

Işık arkada çıldırmış gibiydi. “Evet!” diye bağırdı, kalçalarını Berkay’ın etine çarparak. “Siktir, evet! Daracık!”

Bir tokadı Işık attı, Berkay’ın diğer yanağına. Sonra bir tane daha. Ritmik hale geldi, her tokatta Işık daha derine itiyor, Semih sikini Berkay’ın boğazına doğru daha ileri sokuyordu. Berkay’ın yüzü kızarmaya başladı, gözyaşları suyla karıştı.

Semih ağzından çekildi, nefes alması için bir an. Berkay öksürdükçe, boğuk nefesler aldıkça, Semih sikini onun yüzüne, dudaklarına, yanaklarına sürttü. Sonra tükürdü. İnce, şeffaf bir sıvı Berkay’ın alnına, kirpiklerine doğru aktı.

“Tadına bak,” dedi Semih.

Işık da eğildi ve Berkay’ın omzuna tükürdü. “Bizim ibnemizsin.”

Bu, bir şeyi serbest bıraktı. Tokatlar ve tükürükler, zevkin ve aşağılanmanın kirli karışımı, onları daha da azdırdı. Birkaç dakika daha bu şekilde devam ettiler, vücutlar ıslak ve yapışkan, sesler kısık çığlıklar ve küfürlerle doluydu. Sonra, tekrar değiştirdiler.

Semih, Işık’ın yerini aldı arkada, sert sikini hızla Berkay’ın hâlâ genişlemiş deliğine sokarken. Işık öne geçti ve hiç naz yapmadan, Berkay’ın ağzına girdi. Berkay artık sadece aldığı her şeyi yutuyor, her darbeye teslim oluyor, her tükürüğü dilinde hissediyordu. Yüzü ıslak, kırmızı ve işaretlerle doluydu.

Tempo artık dayanılmazdı. Hiçbir düşünce, hiçbir sınır kalmamıştı. Sadece et, hareket ve yaklaşan patlama vardı.

“Yaklaşıyorum,” diye homurdandı Işık, yüzü buruşmuş.

“Ben de,” diye inledi Semih, alnı Berkay’ın omzuna dayalı.

“Ben… ben de,” diye hıçkırdı Berkay, sesi paramparça.

Semih aniden durdu. Işık da öyle. Berkay titreyerek, boşlukta asılı kaldı.

“Hayır,” dedi Semih, nefes nefese. “Öyle değil.” Berkay’ı kendinden uzaklaştırdı, Işık’a işaret etti. “Onu yere indir.”

Anladılar. Birlikte, titreyen, neredeyse ayakta duramayan Berkay’ı döndürdüler ve çömelme pozisyonuna getirdiler. Duvara, soğuk ve nemli fayanslara sırtını dayadılar. Işık bir yanında çömelmişti, Semih önünde duruyordu.

Semih’in bakışları Berkay’ın yukarı kalkan, korku ve beklenti dolu gözlerine kenetlendi. “Ağzını aç,” dedi Semih, sesi artık yalvarır gibi değil, kesin bir emirdi. “Hepsini alacaksın.”

Berkay titreyen dudaklarını araladı. Semih bir adım öne attı, kasıkları Berkay’ın yüzüne değdi. O koyu, düz saçlı kasıklar, ıslak ve dağınık. Semih sikini eline aldı, başını Berkay’ın dudaklarına dayadı. Ve sonra, bütün gücüyle, kalçalarını ileri fırlattı.

Berkay’ın bir çığlık atması gerekirdi, ama sesi Semih’in sikinin tamamının aniden boğazına kadar girmesiyle kesildi. Gözleri faltaşı gibi açıldı, Semih’in kasıklarına, karın kaslarına, göğsüne, sonunda onun gözlerine bakakaldı. Yüzü Semih’in vücuduna gömülmüştü, burnu kasıklardaki kıllara değiyor, nefes almakta zorlanıyordu. Elleri havada, Semih’in baldırlarına yapıştı.

Semih hareketsiz durdu, bir an için, derinlerdeki sıcağın, Berkay’ın boğaz kaslarının zorlanan sıkışmasının tadını çıkararak. “İşte,” diye soludu, gözlerini kısarak. “İşte böyle.”

Ve sonra Işık hareketlendi. Çömeldiği yerden, sikini Berkay’ın yüzüne, dudaklarına, çenesine, gözlerine doğru uzattı. Berkay gözlerini kapadı, ama Işık eliyle kapattırmadı. “Bak,” diye tısladı Işık. “Bak bana.”

Berkay, gözlerinden süzülen yaşlarla, Işık’ın gözlerine baktı. Ağzı hâlâ Semih tarafından doldurulmuş halde, Işık sikinle Berkay’ın yüzünde oynamaya başladı, başını dudaklarına, yanaklarına, burnunun üstüne sürterek, onu iyice ıslattı.

“Hepsi senin için,” dedi Işık, sesi boğuk. “Alacaksın hepsini.”

Semih hareket etmeye başladı. Yavaş, derin, boğazı yırtarcasına itişler. Her çekişte neredeyse tamamen çıkıyor, sonra tekrar, tam güçle, Berkay’ın midesine kadar giriyordu. Berkay’ın vücudu her seferinde şiddetle sarsılıyor, Işık’ın siki de yüzünde geziniyordu.

Tansiyon iplik gibi inceydi, kopmak üzereydi. Işık’ın yüzünde korkunç bir gerginlik vardı. Semih’in tüm vücudu demir gibi sertleşmişti. Berkay ise sadece bakıyor, her şeyi gözlüyor, onu bu hale getiren iki adamın zirveye ulaştığını anlıyordu.

“Şimdi,” diye gürledi Semih, sıkıca kenetlenmiş dişlerinin arasından. Ve itmeye devam etti. Sikini, Berkay’ın ağzının tamamını kaplayacak, gırtlağını zorlayacak şekilde içeride tuttu. Berkay gözlerini Semih’e dikti, boğaz kasları çalışıyor, yutkunmaya çalışıyordu.

Işık bir adım daha yaklaştı. “Ağzın dolu,” diye hısladı, “yüzün de dolsun.” Sikin başını Berkay’ın alnına, iki kaşının tam ortasına dayadı.

Üç beden titredi. Zaman durdu.

Patlama sırasında kimse nefes almadı.

Semih ilk başlayandı. “Al!” diye bir kükreme koptu içinden, sonra bir kasılma, derin, rahimsiz bir boşalma. Çırılçıplak bir şiddetle boşaldı, doğrudan Berkay’ın boğazının arkasına, sıcak, kalın döllerini Berkay’ın öğürmeye başlayan gırtlağına pompaladı. Bir jet, sonra bir diğeri, bir diğeri. Berkay yutkunmaya zorlandı, gözleri korku ve şaşkınlıkla doldu, Semih’in boşalırken kalçalarını hala ritmik şekilde ittirdiğini hissediyordu, her seferinde son damlalarını da içine akıtıyordu.

Aynı anda, Işık’ın da sonu geldi. “Ah, siktir, AH!” Siki Berkay’ın alnında seğirdi ve ilk akış fışkırdı, beyaz ve kalın, kaşlarının üstüne, kirpiklerine aktı. İkinci akış burnunun üzerinden aşağı, dudaklarına doğru süzüldü. Üçüncüsü çenesine, boynuna. Işık inliyordu, vücudu titriyordu, her şiddetli fışkırtıda Berkay’ın yüzünü daha da kirletiyordu.

Ve Berkay, iki adamın arasında sıkışmış, ağzı dölle, yüzü dölle kaplanmış, başka türlü dayanamazdı. Boğazındaki sıcaklık, yüzündeki yapışkan yağmur, onu da kenara attı. Gözleri arkaya doğru yuvarlandı ve kendi orgazmı, sessiz, şiddetli ve çaresiz, geldi. Vücudu bir kez, iki kez, üç kez seğirdi ve kendi menisi yaylım ateşi gibi fırladı, Semih’in ayak bileklerine, baldırlarına, Işık’ın dizlerine çarparak, karışarak.

Hepsi boşalırken, son bir eylem daha vardı. Semih, hala Berkay’ın içine sıkıca kenetlenmiş halde, başını geriye attı ve bir öksürük gibi, ince bir tükürük hortumu fırlatarak, Berkay’ın zaten döllü yüzüne isabet etirdi. “Al,” diye soludu, bitkin.

Işık da aynısını yaptı. Güçsüzce tükürdü, Berkay’ın yanağına.

Ve sonra bitirdiler. Semih geri çekildi, sikinden ince bir döl ipliği Berkay’ın dudaklarına kadar uzandı ve koptu. Ayakta durmakta zorlanıyordu, duvara yaslandı. Işık çömelmiş halde kaldı, göğsü hızla inip kalkıyordu, siki yavaş yavaş sönüyordu.

Berkay duvara yığıldı. Yüzü bir harabeydi: beyaz, yapışkan örtünün altında kırmızı, gözleri kan çanağına dönmüş, dudakları parçalanmış ve şişmiş. Karnının üstü ve kasıkları kendi dölleriyle, ayakları dibindeki suda dağılıp giden karışık sıvılarla kaplanmıştı. Nefes alırken hırıltılı, ıslak sesler çıkarıyordu. Gözlerini kapattı.

Gözlerini kapattı.

Sadece suyun sesi vardı, vücutlarından aşağı çarparak temizlemeye çalışan, başarısız bir telaşla. Nefesleri yavaş yavaş, düzensiz kalp atışları gibi, bozuk bir metronomun ritmine döndü. Buhar, yaptıkları şeyin ağır kokusunu hâlâ taşıyordu, odayı dolduran sessizliği de öyle.

Sonra Berkay hareketlendi. Önce elleri, duvardan güçsüzce iterek. Ayakları kaydı, ıslak zeminde iki yana açıldı. Semih ve Işık, sırtları duvara dayalı, onu izliyordu, göğüs kafesleri hâlâ hızlı hızlı inip kalkıyordu. Berkay zor bela doğruldu, dizlerinin titrediği hissediliyordu. Su, başından aşağı dökülüyordu artık, saçlarına, omuzlarına, o karışık, yapışkan maskenin üzerine.

Yüzünü suyun altına doğru çevirdi. İlk fışkırtı Işık’ınkilerden geldi, alnından, kaşlarından aşağı süzülüp burnunun kenarından aktı. Beyaz, kalın damlalar suyla buluşup seyrelerek genişlediler. Gözlerini kapalı tuttu, suyu yüzüne çarptı, ellerini yanağına sürterek yıkadı. Sonra çenesinden, boynundan aşağı sızanlar. Elleri titriyordu.

Ağzının kenarına, dudaklarının üzerine kurumuş bir şerit haline gelen Semih’in dölleri daha inatçıydı. Parmak ucuyla ovdu, sonra dilinin ucuyla dudaklarının iç kenarını temizlercesine dolaştırdı. Tadı hâlâ oradaydı, tuzlu, keskin, kendine ait olmayan bir şey. Bir öğürme refleksi geçirdi, yuttu. Su, son izleri de sildi süpürdü.

İki elini de yüzüne kapattı, suyu göz çukurlarına, şakaklarına bastırdı. Derin, titreyen bir nefes aldı. Sonra ellerini indirdi, yüzünü ovuşturdu. Gözlerini açtı.

Ve diğer ikisine döndü.

Semih ile Işık, yan yana duvara yaslanmışlardı. Su, Semih’in geniş göğsündeki koyu tüyleri bastırıyor, Işık’ın daha solgun tenindeki tek tük göğüs kıllarını yapıştırıyordu. Berkay onların yüzlerine baktı.

Semih’in ifadesi olağan, kapalı sertliğine dönmeye çalışıyordu ama başaramıyordu. Ağzının kenarı, o koyu bıyığın altında, istemsizce seğiriyordu. Dudaklarını sıkıyor, bir şeyi bastırmak için tüm kas gücünü kullanıyormuş gibiydi. Kaşlarını çatmıştı, ama bu seferki sinirden değil, patlamak üzere olan gülme krizini zapt etme çabasındandı.

Işık ise tam bir faciaydı. Yüzü kıpkırmızı olmuştu. Ağzını avucuyla kapatmıştı, omuzları garip, sarsıntılı titremelerle oynuyordu. Gözleri çoktan ıslanmıştı, zorla tuttuğu kahkahadan yaşlar süzülüyordu. Berkay’a baktı, göz göze geldiler, ve Işık’ın bedeni bir kez daha, daha şiddetli bir titremeyle sarsıldı. “Hıh!” diye boğuk, bastırılmış bir ses çıktı ağzından.

Sessizlik bir saniye daha sürdü. Berkay, yüzü temizlenmiş, kırmızı ve hassas, onlara bakakaldı. Olan bitenin absürtlüğü, duvardaki izleri, yerdeki karışık sıvıların suyla sürüklenişi, hepsi birden beynine bir yumruk gibi indi.

Işık dayanamadı.

Elini ağzından çekti ve bir kahkaha fırtınası koptu. İnce, tiz, kontrolden tamamen çıkmış bir kahkama. “Ha-ha-ha-ah! Oha! Oha, bak yüzüne!” diye bağırdı, parmağıyla Berkay’ı göstererek. Karna krampları giriyormuş gibi iki büklüm oldu, bir elini dizine dayadı. “Döl maskesi! Kelimenin tam anlamıyla… ah, siktir… kelimenin tam anlamıyla bir döl maskesi yapmışık sana!”

Katıla katıla gülüyordu, sesleri banyoda yankılanıyor, suyun monoton şırıltısını bastırıyordu. Gözlerinden gelen yaşlar şimdi kahkamanın yaşlarıydı, yanaklarından aşağı iniyordu.

O kahkama, Semih’in de son direncini kırdı. Göğsü derin bir nefesle kabardı ve sonra o da gülmeye başladı. Semih’in kahkahası daha derinden, daha gürültülü, biraz hırıltılıydı. Başını geriye attı, duvara vurarak. “Ah, lanet olsun!” diye bağırdı gülerek. “Bak sen şu işe.”

Berkay’ın ağzı hafifçe aralandı. İçinde garip, kabaran bir şey hissetti. Korku ve aşağılanmanın yerini, bu iki gülen adamın arasında, buharın içinde, tamamen farklı bir şey aldı. Dudaklarının köşeleri titredi. Sonra, istemsizce, o da güldü. Önce küçük bir kıkırdama, sonra daha yüksek, biraz şaşkın, ama gerçek bir kahkama. Ellerini yüzüne kapattı, ama omuzları oynamaya devam etti.

“Gördün mü?” diye seslendi Işık, nefes nefese, gözlerini siliyordu. “Gördün mü suratını? Ciddi ciddi yıkıyordu. Profesyonel temizlikçi gibi.”

Semih, kahkahalarını yatıştırmaya çalışarak doğruldu. Berkay’a doğru bir adım attı, hâlâ gülümsemekten yüzü ağrıyor gibiydi. “Daha az önce konuşmuştuk,” diye başladı, sesi gülmekten hafif çatallanmıştı. “O yüzme havuzu partisinden sonra, ‘bir daha asla böyle bir saçmalık yapmayacağız, kurallar koyacağız’ falan diye.”

Berkay elini yüzünden çekti, ona baktı. Yanakları, Semih’in tokatladığı yerler, kırmızı lekeler halindeydi.

Semih’in ifadesi yumuşadı. Gülümsemesi daha sıcak, daha içten bir hal aldı. “Beş dakika dayanabildik,” diye itiraf etti, başını iki yana sallayarak. “Harbiden, beş dakika bile değil. Rekor.”

Öne eğildi. Eli kalktı ve usulca, neredeyse özenle, Berkay’ın kızarmış yanağının üzerine, tokat izinin olduğu yere yerleşti. Başparmağı, hafifçe, o hassas cildin üzerinde dolaştı. “Acıdı mı?” diye sordu, sesi alçak.

Berkay başını iki yana salladı, cevap vermekte zorlanıyordu. Gözleri Semih’in gözlerine kilitlenmişti.

“İyi,” diye mırıldandı Semih. Sonra elini, avuç içini Berkay’ın yanağına tamamen yasladı, sıcaklığını hissettirdi.

Berkay bir an duraksadı. Sonra, yavaşça, başını biraz daha eğdi ve dudaklarını Semih’in avuç içine, tam ortasına dokundurdu. Öpücük hafif, nemli, samimi bir şeydi. Bir teşekkür, bir teslimiyet, belki ikisinin karışımı. Semih’in avucu ter kokuyordu, tuvalet duş jeli ve kendi teninin kokusuyla.

Semih elini çekti, avucuna baktı, sonra tekrar Berkay’ın yüzüne. “Tamam,” dedi, sesi normale dönüyordu ama hâlâ bir sıcaklık vardı. “Geçti. Şimdi, cidden, temizlenmemiz lazım. Bok gibi kokuyoruz.”

Işık hâlâ kıkırdıyordu. “Boktan kasıt dölse, evet,” diye laf attı. Kendi kasıklarına baktı. “Benimkinin yarısı hâlâ üstümde. Şuna bak.” Parmak ucuyla karnının altından, karışık, yapışkan bir madde aldı, sonra suyun altına uzatıp yıkadı.

“Seninki değil ki sadece,” diye karşılık verdi Semih, kendi bacaklarına işaret ederek. Berkay’ın en son orada boşaldığını hatırlattı herkese. “Üçlü melez ırkız artık.”

Berkay tekrar kızardı, ama bu sefer utançtan değil. Gülümsedi, gözlerini kaçırdı. “Özür,” diye mırıldandı.

“Özür mü?” diye bağırdı Işık, gözlerini devirerek. “Kardeşim, suratımıza boşalttın, boğazımıza soktun, özür dilenecek son şey bu.” Bir sünger uzandı, duş köşesinden aldı, sabunu üzerine bolca sıktı. “Hadi, dön arkanı. Temiz bir iş çıkaralım şu işten.”

Beraberce, artık tüm gerginlik dağılmış, rahat ve hatta şakacı bir halde, birbirlerini yıkamaya başladılar. İş bölümü yapmış gibiydiler. Işık, Berkay’ın sırtını, kalçalarının arasını sabunla köpürttü, parmak uçları az önce kendisinin sertçe girip çıktığı yerleri dolaşırken. “Temiz mi bakalım bu delik?” diye sordu, tamamen şakacı bir ciddiyetle. “Gözden kaçan bir şey var mı?”

“Temizdir herhalde,” diye cevapladı Berkay, sesi süngerin sırtında gezintişinden biraz titrek.

“Herhalde değil, emin olacağız,” dedi Işık ve başparmağını, sabun köpüğünün kayganlığıyla, hafifçe, sadece bir kez, Berkay’ın içine sokup çıkardı. Berkay ürktü. Işık kahkaha attı. “Temiz! Geçti!”

Semih, Berkay’ın önünü yıkıyordu. Elleri profesyonel, tarafsız bir masörün elleri gibiydi şimdi, Berkay’ın göğsünden, karnından aşağı sabun köpüğünü yayarken. Kasıklarına, hâlâ yapışkan olan tüylere geldi. “Buralar karışmış,” diye mırıldandı. “Hareket etme.” Sabunlu eliyle, Berkay’ın sönmüş sikini, taşaklarını temizledi, her hareketi işlevseldi, ama Berkay yine de ciğerlerine çektiği havayı duyabiliyordu.

“Sen kendine bak,” dedi Berkay, sesini çıkarabilmek için. Semih’in omzundan akan bir köpük parçasını gösterdi.

Semih sırtını döndü. “Şuraları alamıyorum.”

Berkay, eline süngeri aldı. Durdu, izin ister gibi baktı. Semih omuz silkti. Berkay öne geçti ve Semih’in o geniş, kaslı sırtını, omurgasının oluğunu, kürek kemiklerini sabunla köpürttü. Su, köpükleri hemen aşağıya, dar kalçalarına, Semih’in kendisinin de az önce Berkay’ın içinde olduğu yere doğru sürükledi. Berkay’ın ellerinde bir titreme vardı.

“Güzel,” diye homurdandı Semih. Sonra, sırtını temizleyen ellere aldırmadan, Işık’a döndü. “Senin saçların rezalet. Döllü saç modeli mi bu?”

Işık, saçlarına dokundu, hâl yapışkandı. “Vay, cidden!” Kendi başını yıkamaya başladı, gözlerini kapatarak. Semih, Işık’ın önüne geçti ve onun kasıklarına köpüğü yaymaya başladı, Işık da buna itiraz etmedi, sadece “Hıh, orası da karışmış,” diye mırıldandı.

Bir süre, sadece suyun sesi, süngerin sürtünmesi ve ara sıra patlayan gülüşler vardı. Işık, Semih’in kasıklarına sabun köpürtürken “Daha önce dedim mi, bu şey inanılmaz büyük rahatsız edici,” diye espri yaptı.

Semih, gözlerini kısarak, “Rahatsız olduğun yerden çıkartayım mı?” diye karşılık verdi.

“Yok, alıştım artık. Manzaranın bir parçası.”

Berkay, onları izliyordu, su altında, temizlenmiş, ama hâlâ her yerinden ağrıyan. “Ben,” diye başladı, sesi hâlâ kısık. “Ben cidden… sizi zorladım mı?”

Diğer ikisi aynı anda durdu, ona baktı.

Işık ilk cevap veren oldu, kaşlarını kaldırarak. “Zorlamak mı? Berkay, az önce senin için kuralları çöpe attık. İkimiz de deli gibi azgındık. Semih suratını sikti, ben kıçını. Hangi kısmı zorlama?”

Semih daha ciddi bir ifadeyle yaklaştı. “Sen sadece… yol gösterdin,” dedi, kelimeleri dikkatle seçerek. “Ben ve Işık, ne yapacağımızı zaten biliyorduk. Sadece…” Duraksadı. “Sadece senin de istediğini görmek için bahaneye ihtiyacımız vardı belki.”

Bu, havada asılı kaldı. Berkay onun gözlerine baktı ve o ‘soğuk’ mizacın altındaki dürtüyü gördü. Sadece arzu değil, bir çeşit tanıma.

“Yani,” diye ekledi Işık, sessizliği dağıtarak, “bir daha olursa – eğer olursa – belki önce bir ‘Evet Berkay, sik beni’ onayı alırız. Resmi prosedür.”

Bu, üçünü de tekrar gülümsetti. Berkay’ın içi gevşedi, gerilmiş bir ipin kesilmesi gibi.

Temizlendiler. Gerçekten temizlendiler. Sabun, köpük, su, hepsi kirin ve döllerin her izini götürdü. Kokuları, tanıdık, temiz tuvalet kokularına döndü. Yaralar hariç, her şey sıfırlanmış gibiydi.

Semih ilk hareket edendi. Suyu kapattı. Ani sessizlik kulaklarına çarpıcı geldi. “Çıkıyoruz,” dedi, sesi net. “Üşüyeceğiz.”

Banyo dışı soğuktu. Buhar camları, kapıyı kaplamıştı. Işık kapıyı itti ve nemli, daha serin bir hava içeri doldu. Üçü de, ıslak ayak izleri bırakarak, küçük banyonun dışına, Semih’in öğrenci evinin dar koridoruna adım attılar.

Koridorun zemininde eski bir kilim vardı, ayaklarını kuruladılar. Kimse bir şey söylemiyordu, ama bu kez rahatsız bir sessizlik değildi. Yorulmuş, boşalmış bir sessizlikti.

Semih, koridorun sonundaki odaya, bir yatak odasına doğru yürüdü ve geri döndü, ellerinde üç temiz, büyük havlu. Birini Işık’a, birini Berkay’a attı. “Alın.”

Havlu yumuşak ve temizdi. Berkay kendini sarıp sarmaladı, teninin ürpermesini hissetti. Işık, saçlarını vahşice ovalayarak kuruluyordu. Semih, havlusunu beline doladı, göğsü ve sırtı hâlâ nemli, su damlaları tanned teninden aşağı iniyordu.

Berkay’ın yere bakarken aklına bir şey geldi. “Kurallar…” diye mırıldandı.

Semih iç çekti, ama bu sefer sabırla değil, kabullenmeyle. “Unut gitsin,” dedi. Sonra bir süre düşündü. “Yeni kural. Sonra konuşuruz. Şimdi…” Oturma odasına doğru başını salladı. “Çay yapılacak. Sen,” dedi Berkay’a, “oturmayı bilir misin hâlâ yoksa her yerin ağrıyor mu?”

“Her yerim ağrıyor,” diye itiraf etti Berkay, ama gülümsüyordu.

“İyi,” dedi Semih, dudaklarında o alaycı, sıcak ifadeyle. “Demek ki işini iyi yapmışız.” Ve salona doğru, arkasında ıslak ayak izleri bırakarak yürüdü.

Işık, Berkay’ın yanından geçerken omzuna hafifçe vurdu. “Gel,” dedi. “O çayı içerken, sen bana suratındaki maskenin tarifini verirsin. Unutmak istemiyorum.”

Ve Berkay, havluya sarılmış, yorgun, ağrılı, ama içinde tuhaf bir şekilde huzurlu, onları takip etti. Koridorda bıraktıkları buharlı, kokulu, kaotik geçmişin kapısı yavaş yavaş kendiliğinden kapandı.