The Bond of Three

Chapter 17: Seksin Detayları Üzerine Konuşma

Işık’in kahkahası mutfağın sıcak havasında yankılandı, zeytin çekirdeğini parmaklarının arasında çeviriyordu. “Döl maskesi,” diye tekrarladı, gözleri parlıyordu. “Cidden, bundan daha iyi bir tanım olamazdı. İlerde anlatırken bundan bahsedeceğim: ‘Evet, bir keresinde bir çocuğun yüzünü tamamen spermle kaplamıştık, sanatsal bir maskeydi.’”

Semih, ocaktaki çaydanlığın altını kıstı, arkasını döndü. Dudaklarında hâlâ o alaycı, sıcak gülümseme vardı. “Anlatırken dedin de,” diye mırıldandı. “Kime anlatacaksın?”

“Tarihe, kardeşim,” diye cevap verdi Işık, abartılı bir hareketle kolunu salladı. “Böyle anılar yazılır. ‘Üç Serserinin Buharlı İtirafları’ falan.”

Berkay, masada, havlu hâlâ omuzlarında, sessizce oturuyordu. Yüzü temizdi ama yanaklarındaki hafif kızarıklık ve dudaklarının hafif şişliği olan biteni anlatıyordu. Işık’ın kahkahalarına gülümsüyordu, ama gözlerinde bir düşüncelilik vardı. Parmak ucuyla önündeki peynir tabağındaki küçük bir kırıntıyla oynuyordu.

“Neyse,” dedi Semih, üç küçük bardak getirip masaya koyarak. “Tarihi geçelim de, gerçek zamanlı konuşalım. Çay demleniyor.”

Mutfağın penceresinden öğleden sonra güneşi sızıyordu, buhardan arınmış camlardan. Havada, duş jelinin kokusu yerini zeytinyağı, çörek otu ve kaynayan suyun buğusuna bırakmıştı. Normal bir pazar günü gibiydi, sanki az önceki vahşet hiç yaşanmamıştı.

Ama yaşanmıştı. Ve her şey, Işık’ın evindeki ilk geceyle başlamıştı.

Işık, bir zeytini daha ağzına attı, çiğnerken düşünceli bir ifadeyle Berkay’a baktı. “Şu duşta yaptığımız… resmen bir başyapıttı,” dedi, sesi biraz daha ciddileşmişti. Gözleri, olan biteni yeniden yaşıyormuş gibi parlıyordu.

Semih, çaydanlığın başından döndü, kaşlarını kaldırdı. “Hangisi? Duşta üç kere yaptık, Işık.”

Berkay’ın yüzü biraz daha kızardı, ama bu sefer gülümsemesi kaybolmadı. Bakışlarını, masanın üzerinde gezdirerek, “Bence en iyisi ikincisiydi,” diye mırıldandı. Sesini biraz yükseltti. “Işık’ın beni duvara sıkıştırıp arkadan girmesi… ve senin önden ağzıma boşalman.”

“Ah, evet!” diye heyecanla atıldı Işık, elini masaya vurdu. “O an suratının ifadesini görmeliydin. Gözlerin faltaşı gibi açılmıştı, ama ağzın benim sikimle dolu olduğu için çığlık atamıyordun. Tam bir… seks tanrıçası gibiydin. Acı çeken, boğulan bir tanrıça.”

Berkay burun kıvırdı. “Tanrıça değilim.”

“Öyle işte,” diye ısrar etti Işık. “O andaki görüntün epikti.”

Semih, çayları demlemeye başladı, küçük bardaklara kaynar suyu döküp çıkardı. İşini yaparken konuşuyordu, sesi sakin ama katılımcı. “Ama en iyisi bence yatakta üçümüzün birden boşaldığı andı.” Bardaklara çay doldururken duraksadı, anıyı zihninde canlandırır gibiydi. “O kadar uyumluydun ki, Berkay. Sanki… sanki yıllardır birlikteymişiz gibi. Hangimiz nereye girecek, ne zaman hızlanacak, hepsini biliyordun. Işık götünden pompalarken, sen benimkini ağzında hissedip ona göre yutkunuyordun. Aynı anda patladık.”

Bir sessizlik oldu. Semih’in kelimeleri havada asılı kaldı, sıcak ve ağırdı. Bu, duştaki vahşi gülüşmelerden daha farklı, daha derin bir şeydi.

Berkay gözlerini kaçırdı, parmağıyla bardağın kenarını izledi. “Ben sadece… ne istediğinizi hissettim,” dedi, sesi neredeyse bir fısıltıydı. “Ve verdim.”

“Ve biz de sana verdik,” diye ekledi Işık, aniden ciddileşerek. Kahkahaları kesilmiş, yüzünde samimi, direkt bir ifade vardı. “Bu bir takım oyunu, Berkay. Hep öyleydi. Kimse kimseyi kullanmıyor. En azından… kullanmamalı.”

Bu “kullanmamalı” kelimesi havada titreşti. Geçmişe, daha karanlık anlara bir göndermeydi.

Semih, çay bardaklarını masaya getirdi, her birinin önüne koydu. Sonra, Berkay’ın karşısındaki sandalyeye oturdu. Havlu belinde, üst vücudu çıplaktı, tanned teni mutfak ışığında parıldıyordu. Berkay’a baktı. “Işık’ın evindeki ilk gece,” diye başladı, yavaş yavaş. “Ben senin ağzına boşaldığımda, döllerim ağzından taşıp çenene aktığında. O zaman ne hissettin?”

Berkay yutkundu. Soru direkt ve beklenmedikti. Düşündü. “Şaşırdım,” dedi dürüstçe. “Çünkü… çünkü sen ve Işık, biliyordum ki kızlardan hoşlanıyorsunuz. Bu sadece benim için, benim arzum için yapılmış bir şey değildi sanki. Siz de bir şeyler aldınız. Bu beni… heyecanlandırdı.”

“Aldık,” diye onayladı Semih basitçe.

“Sonra,” diye devam etti Işık, çayını yudumlarken. “Bir ay sonra, o kulüpte. Karanlık köşede, seni duvara yaslayıp, sana ağzımızla ve ellerimizle işkembe çektirdiğimiz gece. Orada ne hissettin?”

Berkay bu anıyı düşünürken vücudu hafifçe ürperdi. “Aceleydi,” diye fısıldadı. “Tehlikeliydi. Yakalanabilirdik. Bu daha da fazla heyecan verdi. Dayanamayıp buraya, Semih’in evine geldik.”

“Ve geldikten sonra,” diye Semih, sesi alçak ve düşünceli, “seni bağladık. O sırada kurallar yoktu. Sadece… tutku vardı. Ve belki biraz da kontrol ihtiyacı.” Berkay’ın gözlerinin içine baktı. “O bağlandığın anda boşaldın. Hatırlıyor musun?”

Berkay başını salladı, evet anlamında. Yüzü kızarmıştı. “Hatırlıyorum. Çünkü… çünkü kendimi tamamen size teslim etmiştim. Ve siz de beni istediğiniz gibi alıyordunuz. Bu, inanılmaz bir… güç verici bir şeydi benim için. Korkutucuydu ama aynı zamanda.”

“Güç verici mi?” diye tekrarladı Işık, biraz şaşırmış gibi.

“Evet,” diye ısrar etti Berkay, sesi biraz daha güçlenerek. “Çünkü siz ikiniz, ‘düz’ erkekler, benim yüzümden, benim vücudum yüzünden kontrolünüzü kaybediyordunuz. Benim sizin üzerinizde bir gücüm vardı. Bu beni azdırıyor.”

Semih ve Işık birbirlerine baktılar. Bu perspektif onlar için yeniydi.

“Sonra,” diye devam etti Semih, adeta bir tarihçi gibi kronolojiyi takip ederek, “seni bağlı haldeyken, ikimiz aynı anda götünden girdik. Double penetration.”

Berkay’ın nefesi hızlandı. O anı hatırlamak bile onu heyecanlandırıyordu. “Evet,” diye soludu. “Bu… bu benim için en uç noktaydı. Fiziksel olarak inanılmazdı. İçimde iki sik, sen ve Işık, aynı anda. Neredeyse… neredeyse parçalanacakmışım gibi hissettim. Ve bundan zevk aldım.”

Işık ıslık çaldı. “Vay canına. Ben sadece ‘sıkıydı, güzeldi’ diye düşünmüştüm. Sen bunları hissediyormuşsun.”

“Her saniyesini,” diye onayladı Berkay, gözleri parlıyordu. “Sabahına, yine beni bağladığınız zaman… o biraz farklıydı.” Sesindeki coşku biraz söndü.

Semih iç çekti. “O zaman,” dedi, kelimeleri dikkatle seçerek. “O zaman biraz… sınırları zorladık. Sen ‘dur’ dediğinde tam durmadık, hatırlıyorum. İstemesen de, biraz daha sertleştik. Tecavüz edercesine.”

Ağır bir kelimeydi bu. Mutfakta bir an, sadece ocaktaki çaydanlığın hafif buğu çıkarma sesi duyuldu.

“Evet,” diye fısıldadı Berkay. “O zaman korktum biraz. Çünkü kontrol tamamen sizdeydi ve benim sesim dinlenmiyor gibiydi. O yüzden… o yüzden kuralları koyduk. ‘Dur’ derse durulacak, bağlama ancak izin verirse yapılacak, falan filan.”

“Ve bu kurallar,” diye Işık araya girdi, alaycı bir gülümsemeyle, “bugün duşta tam beş dakika dayandı. Belki de beş saniye.”

Üçü de gülümsedi, bu seferki gülümseme gergin ama dürüsttü.

“İlk kural böyle bozuldu zaten,” dedi Semih. “‘Dur’ demedin belki, ama bağlamak için izin de almadık. Sadece… oldu.”

Berkay başını salladı. “O an izin isteseniz, evet derdim. Belki de sorun bu. Hep ‘evet’ diyeceğimi biliyordunuz. Bu yüzden sormadınız.”

Bu, havada daha da ağır bir şekilde asılı kaldı.

“Peki,” dedi Işık, yumuşak bir sesle. “Şimdi ne yapacağız? Aynı takım oyununa devam mı? Kurallarla mı, kuralsız mı? Yoksa… bu bir defalık bir duş macerası mıydı sadece?”

Semih çayını yudumladı, yanan dudaklarına değen sıcak sıvıyı hissederek. “Berkay’a soralım,” dedi, gözlerini Berkay’a dikerek. “Sen ne istiyorsun?”

Berkay onlara baktı, önce Semih’in ciddi, koyu gözlerine, sonra Işık’ın daha açık, meraklı bakışlarına. Kalbi göğsünde hızlı hızlı atıyordu. Bu soruyu bekliyordu belki, ama cevap vermek hâlâ zordu.

“Devam etmek istiyorum,” diye sonunda söyledi, sesi net. “Ama… korkularım da var. O sabahki gibi, beni dinlemediğiniz bir anın tekrar yaşanmasından korkuyorum. Ama aynı zamanda… sizin kontrolünüzde olmaktan, bağlanmaktan, hatta bazen biraz zorlanmaktan da inanılmaz zevk alıyorum. İkisi arasında gidip geliyorum.”

“İnsan böyle bir şey,” diye mırıldandı Semih. “Tutkular karmaşıktır.” Bir süre düşündü. “Belki kural şu olmalı: Bir ‘dur’ kelimesi her şeyi durdurur. Kesin. Tartışmasız. Ama… ‘lütfen daha sert’ ya da ‘beni bağla’ gibi şeyler için, aramızda bir işaret geliştirebiliriz. Mesela, yeşil ışık, sarı ışık, kırmızı ışık gibi. Klişe gelebilir ama işe yarar.”

Işık başını salladı. “Bana mantıklı geliyor. Yeşil: devam et, her şey yolunda. Sarı: dikkatli ol, sınıra yaklaşıyoruz. Kırmızı: dur, her şey bitsin.”

Berkay bu fikri düşündü. Ona mantıklı geldi. “Peki,” dedi. “Ama… bu sadece seks için mi? Yoksa… biz neyiz? Arkadaş mıyız? Sevgili mi? Seks arkadaşları mı?”

Semih ile Işık tekrar birbirlerine baktılar. Bu, konuşulmamış en büyük soruydu.

“Ben,” dedi Işık, tereddütle, “seni arkadaşım olarak görüyorum. Çok yakın bir arkadaşım. Ve seninle seks yapmayı da seviyorum. Ama… bir ilişki, romantik bir şey aramıyorum. Hele ki üç kişilik bir şey hiç aklımda yok.”

Semih iç çekti. “Ben de öyle,” diye itiraf etti. “Seks harika. Seninle olmak… farklı. Ama ben hâlâ kadınlardan hoşlanıyorum. İleride bir kızla ciddi bir ilişki yaşarsam, bu aramızdaki şey bitmek zorunda. Bunu kabul etmelisin.”

Berkay’ın yüreği bir an sıkıştı, ama bu acı beklenen bir şeydi. Başını salladı. “Bunu zaten biliyorum. Ben de aynı şeyi kabul ediyorum. Bu, şu an için… şu an için güzel bir şey. Adı ne olursa olsun.”

“O halde,” dedi Semih, biraz rahatlamış gibi, “adını koymayalım. Üç arkadaşız. Ve bazen… çok yakınlaşıyoruz. Bu kadar.”

“Sürtüşen arkadaşlar,” diye ekledi Işık, kaşını kaldırarak.

Bu, üçünü de tekrar güldürdü, bu seferki kahkaha daha rahat, daha kabul ediciydi.

Sonra bir sessizlik oldu, ama bu kez rahatsız edici değildi. Beraber çaylarını yudumluyorlardı, geçmişi ve geleceği aynı masada bırakmışlardı. Pencere önündeki saksıdaki nane yaprakları hafifçe titriyordu.

Pencere önündeki saksıdaki nane yaprakları hafifçe titriyordu. Işık, çay bardağının dibindeki şeker kalıntısını küçük kaşığının ucuyla dağıtıyor, gözleri uzaklara dalmıştı. Sessizlik rahattı, gerilimsizdi, bedenlerinin yorgunluğunu taşıyordu.

Sonra, Işık kaşını kaldırdı, ağzında o alışılmış sırıtışla. “Bugün bitmeden bir posta daha kayar mıyız?” diye sordu, yarı şaka yarı ciddiyetle. Sesinde, sadece test eden bir merak vardı, bir zorunluluk değil. Gözleri, önce Semih’e, sonra Berkay’ın üzerinde gezindi.

Berkay, sorunun doğrudanlığı karşısında hafifçe sarsıldı, ama paniğe kapılmadı. Vücudunu gerçekten dinledi. Kalçasının derinlerinde, hâlâ Semih’in her pompalayışının yankılanan, donuk bir ağrısı vardı. Boğazı, tahriş olmuş gibi hafif yanıyordu. Midesi ise… midesi doluydu, tuhaf bir ağırlık vardı. Düşündü.

“Ne götümün buna müsaade edebileceğini sanıyorsun,” diye yanıtladı, hafifçe yüzünü buruşturarak, “ne de midemde daha fazla döle yer kaldığını.” Elini, havluyla örtülü karnının üzerine koydu, gerçek bir fiziksel doluluğu işaret edercesine.

Üçü de gülüştü. Bu bir rahatlama gülüşüydü, bir şakayı paylaşmanın verdiği rahatlık. Semih’in gülmesi kısa ve hırıltılıydı, Işık’ınki ise daha yüksek ve neşeli.

Gülüşmeler sönümlenirken, Semih’in yüz ifadesi değişti. Alaycılık, yerini yoğun, sabit bir ciddiyete bıraktı. Çay bardağını masaya bıraktı, sesi yumuşak ama keskin bir bıçak gibi geldi. “Peki, Berkay,” diye başladı. “Bunu nasıl devam ettireceğiz?” Soru, odanın havasını aniden ağırlaştırdı.

Berkay ona baktı, cevap vermeye hazırlanıyordu, ama Semih bitirmemişti.

“Sürekli ayaklarımı yalamayı mı bekleyeceksin?” diye devam etti Semih, sesinin tonu hiç yükselmeden, ağır ve bastırılmış bir dille. “Günlerini, hunharca sikilmeyi bekleyerek mi geçireceksin?”

Kelimeler havada asılı kaldı, keskin ve acımasız. Bunlar, daha önce konuşulan ‘takım oyunu’nun romantik olmayan, çıplak gerçekliğiydi. Işık bile hareket etmedi, bardağını tutmaya devam etti, Semih’in sözlerinin Berkay’a çarpmasını izledi.

Berkay yutkundu. Boğazı kurumuştu. Semih’in bakışlarından kaçamıyordu; onlar, bir cevap talep ediyordu, bir gevezelik değil. “Bir süre yetecek kadar seks yaptık,” diye zorlukla söyledi. Sesinde bir titreme vardı, ama gözleri kaçmadı. “Yani… bu yüzden kısa süre içinde, yarın ya da öbür gün, yeni bir görüşme yapmasak da olur. Ben… taşınabilirim.”

Semih’in dudakları, ince, koyu bıyığının altında hafifçe kıvrıldı. Tam bir gülümseme değildi, daha çok bir şeyi doğrulayan bir ifadeydi. “Bunu sormadığımı biliyorsun,” diye ekledi, sesi biraz daha yumuşamıştı, ama vurgusu hâlä keskindi. “Bir sonraki randevuyu ne zaman planlayacağımızı sormuyorum. Bunu nasıl devam ettireceğiz diye soruyorum. İşin özünü.”

Ve o anda Berkay anladı. Kaçınmaya çalıştığı, ‘ne var ne yok’un ötesindeki soruya gelmişti. İlişkinin, ya da ne ise artık, duygusal mimarisine dair soru. Önlemeye çalıştığı şeydi bu, çünkü cevabı onu savunmasız bırakacaktı. Ama Semih, tıpkı duşta onu duvara sıkıştırdığı gibi, şimdi de onu bu soruya sıkıştırmıştı. Kaçış yoktu.

İçi titredi. Masanın altında, dizleri hafifçe sallandı. Sonra, kendini toparladı. Gözlerini Semih’in gözlerine dikti ve cesaretini toplayarak konuştu. “Yani sizinle olmaktan, size sahip olmaktan memnunum.” Kelimeler düşe kalka çıktı, ama giderek güçlendi. “Sonsuza kadar böyle takılabileceğimizi iddia etmiyorum. Çünkü dediğin gibi, bir gün bir kız bulursun, ya da Işık bulur, ya da ben… bilmiyorum, başka birini bulurum. Ama gittiğimiz yere kadar gidelim. Bu anlar… bu anlar benim için değerli. Sadece seks değil. Çay içtiğimiz bu an bile.”

Odamda bir gevşeme oldu. Semih’in omuzları, fark edilmez derecede, aşağı indi. Gözlerindeki o keskin, sorgulayıcı sertlik dağıldı, yerine başka bir şey, belki bir çeşit saygı geldi. Başını, yavaş ve tek, anlamlı bir şekilde salladı. Onay. Anlama.

“Tamam,” dedi Semih, tek kelimeyle. Yeterliydi.

Işık, nefesini tuttuğunu fark etti, onu bıraktı. “Vay be,” diye mırıldandı, daha kendi kendine. “Ağır konuşuyorsunuz beyler. Çay soğuyacak.” Ve bu küçük, gündelik şaka, gerilimi tamamen dağıttı, normalliğe döndürdü.

Bir süre daha sohbet ettiler, ama artık ağır konular değil. Derslerden, sınavlardan, Işık’ın ev sahibesinin yeni kedisinden bahsettiler. Güneş, pencereden çekilmeye, öğleden sonranın altın rengini akşamın turuncu-mor tonlarına bırakmaya başladı.

Semih masaya baktı, boş bardakları, zeytin çekirdeklerini, peynir kırıntılarını gördü. “Akşam oluyor,” diye gözlemledi, sesi nötrdü. Bir karar vermiş gibiydi.

Işık esnedi, kollarını yukarı uzattı, kasları gerdi. “Evet, dağılma vakti. Yarın sabah erkenden laboratuvar var.”

Berkay ayağa kalktı, omuzlarındaki havluyu düzeltti. Vücudu hareket ettikçe, kasıklarından ve kalçasından gelen ağrıyı daha net hissetti. Yüzünü buruşturdu, ama bu acı hoş bir andıçtı. “Ben de çıkayım,” dedi.

Kimse büyük veda sözleri etmedi. Bu, artık onların dinamiklerinin bir parçasıydı. Işık, Semih’in omzuna vurdu, “Sonra görüşürüz kaptan,” dedi. Semih başıyla onayladı, “Güle güle.”

Işık koridora yöneldi, dünkü kıyafetlerini toplamak için. Berkay onu takip etmek üzereydi ki, Semih’in sesi onu durdurdu.

“Berkay.”

Berkay döndü. Semih hâlâ masada oturuyordu, ona bakıyordu. Işık’ın ayak sesleri uzaklaşıyordu.

“Yarın,” dedi Semih, duraksamadan. “Mesaj atma. Ben atacağım. Sadece ‘nasılsın’ diye.” Bir emir değil, bir teklif gibiydi. Hatta belki de bir taahhüttü.

Berkay’ın içine, sıcak ve yumuşak bir şey yayıldı. “Tamam,” diye fısıldadı. “Sen at.”

Semih başını salladı, sonra bakışlarını penceredeki akşam göğüne çevirdi, konuşma bitmişti.

Berkay koridora çıktı. Işık, ayakkabılarını bağlıyordu, kapının yanında. “Benim arabayla gelir misin?” diye sordu Işık, doğrulurken. “Seni evine bırakırım.”

“Sağ ol,” dedi Berkay. Kendi kıyafetleri hâlâ banyoda, bir köşede ıslak yığındaydı. Temiz, eski bir kot ve tişört buldu, Semih’in verdiği, hızlıca giyindi. Kumaş, hassas tenine değdiğinde ürperdi.

Sessizce kapıdan çıktılar, apartmanın loş merdivenlerinden indiler. Dışarısı serinlemeye başlamıştı, havada akşam yemeği kokuları vardı. Işık’ın eski arabası yol kenarındaydı.

Arabaya bindiler, motor homurdandı ve çalıştı. İlk birkaç dakika sessizdiler, sadece şehrin akşam sesleri arabayı dolduruyordu.

Sonra Işık, direksiyona hafifçe vurdu. “Vay anasını,” dedi, kendi kendine gülerek. “Bu sabah uyandığımda, bugünün böyle geçeceğini asla tahmin edemezdim. Kahvaltı yapayım, biraz ders çalışayım derken…” Sesinin tonu, şaşkınlık ve bir çeşit eğlenceli hayretle doluydu.

Berkay pencereden dışarıyı seyretti, geçen dükkanları, insanları izledi. “Ben de,” diye mırıldandı. “Ama… güzeldi.”

“Güzeldi mi?” diye sordu Işık, ona bir göz attı. “Yani, tabii ki fiziksel olarak harikaydı, ama… ondan sonrası. O konuşma. O seninle Semih’in o son diyaloğu. Bu beni… etkiledi.”

“Niye?” diye sordu Berkay, ona döndü.

Işık omuz silkti, trafik ışığında durdular. “Bilmem. Semih genelde öyle derin şeyler konuşmaz. O ‘nasıl devam edeceğiz’ meselesi… bu onun için bir endişe demek. Senin için endişeleniyor. Belki kendisi için de.” Kırmızı ışık yeşile döndü, arabayı hareket ettirdi. “Bu, sadece seninle seks yapmak istediğinden daha fazlası demek. O yüzden dikkat et.”

“Dikkat et?” diye yineledi Berkay.

“Evet. Çünkü eğer Semih bir şeye kafayı takarsa… ondan kurtulamazsın. Ve eğer sen onun için sadece bir ibne değil de, gerçekten önemsediği biri haline geldiysen… bu işler daha da karmaşıklaşır. Hem senin için, hem onun için.”

Berkay bunu düşündü. Semih’in soğuk dış kabuğunun altındaki sıcaklığı, o anlık yumuşamaları, sonra tekrar geri çekilişleri hatırladı. “Anlıyorum,” dedi sonunda. “Teşekkür ederim.”

“Bir şey değil,” dedi Işık. Evlerinin olduğu sokağa sapıyordu. “Ben sadece… izleyiciyim. Hem sahnenin içindeyim, hem dışındayım. Komik bir pozisyon.”

Arabayı Berkay’ın evinin önüne, küçük öğrenci apartmanının kapısına yanaştırdı. Motoru rölantiye aldı. “Peki,” dedi. “İşte geldik.”

Berkay kemerini çözdü. “Evet. Sağ ol, Işık. Yarın laboratuvarda görüşürüz.”

“Görüşürüz,” diye teyit etti Işık. Sonra, Berkay kapıyı açmak üzereyken, “Hey,” dedi.

Berkay durdu.

Işık ona baktı, yüzündeki o rahat, dostane ifadeyle. “Sen iyi bir çocuksun, Berkay. Bizi kullanmıyorsun. Bu önemli.” Hafifçe gülümsedi. “Hem, bize verdiğin zevk de paha biçilmez. O yüzden… kendine iyi bak, tamam mı?”

Berkay’ın gözleri nemlendi, aniden ve beklenmedik bir şekilde. Başını hızla iki yana salladı, duyguyu bastırdı. “Sen de,” diye boğuk bir sesle çıktı. “Sen de kendine iyi bak.”

Kapıyı açtı ve dışarı çıktı. Serin akşam havası yüzüne çarptı. Arabadan uzaklaşırken, Işık’ın korna çaldığını duydu, arkadaşça bir veda işareti. Arkasına bakmadan elini salladı.

Apartmana girdi, merdivenleri çıktı. Kapısını açtığında, sessiz, boş ve biraz dağınık odası onu karşıladı. Normal hayatıydı bu. Kitaplar, notlar, bir bilgisayar. Duşta yaşadığı o kolektif, nefes kesen vahşetin tam zıttı.

İçeri girdi, kapıyı kapadı, sırtını kapıya dayadı. Gözlerini kapattı.

Ve sadece hissetti.

Vücudundaki her ağrı, her çekilme, bir anının damgasıydı. Kalçasındaki yanma, Semih’in içindeykenki o son, umursamaz pompalayışları hatırlattı. Boğazındaki gıdıklanma, Işık’ın derin ve hızlı itişlerini. Kasıklarındaki hafif sızlama, kendi kontrolsüz boşalışını.

Ellerini, tişörtünün altına sokup, karnına koydu. İçi hâlâ garip bir şekilde doluydu, tıka basa değil ama farkındaydı. Yuttuğu şeyler. Onun parçaları.

Ağzının köşesinde, istemsiz bir gülümseme belirdi. Yüzüne döl maskesi. Tarihe geçecek bir an. Kahkahalar patladı içinde, sessiz, ama bedenini sarsan. O absürtlüğe, o çılgınlığa, o tamamen kabul edilmiş pisliğe gülüyordu.

Sonra gülümsemesi söndü. Yatağa doğru yürüdü, üzerine yığıldı. Yüzüstü uzandı, yastığa gömüldü. Burnuna, kendi yastığından gelen tanıdık çamaşır suyu ve oda kokusu geldi. Ama arada, çok hafif, Semih’in duş jelinin o keskin, erkek kokusunu, Işık’ın deodorantının deniz esintili notalarını da aldı. Onlardan geriye kalanlar.

Gözlerini kapalı tuttu ve o günü, dakika dakika yeniden yaşadı. Kapının çalınması. Semih’in ciddi yüzü. Işık’ın kahkahaları. Mutfaktaki gergin sessizlik. Sonra banyoya geçiş. Suyun sıcaklığı. Buhar.

Ellerin sert dokunuşu. Dudakların üzerindeki baskı. İtelenmek. İçine alınmak. Boğulmak. Tokatların acısı. Tükürüğün sıcaklığı. Sonra o inanılmaz, katlanılmaz, üçlü orgazm patlaması. Vücudunun her yerinden aynı anda boşalması.

Ve sonra… temizlik. Gülüşmeler. O ağır konuşma. Semih’in sorgulayıcı bakışları. Kendi itirafı: Gittiğimiz yere kadar gidelim.

Bir sonraki mesajı beklemek. Sadece ‘nasılsın’ diye.

Yüzüstü yatarken, elini uzattı ve pantolonunun düğmesini açtı, fermuarını aşağı çekti. Rahatlamak için değildi bu. Hatırlamak içindi. Parmakları, hâlâ hassas olan kasıklarına, sonra daha aşağıya, kalçasının arasına kaydı. Hafifçe bastırdı.

Acıdı. Keskin, derin bir acı. İçinin hâlâ kızardığını, şiştiğini hissetti. Parmak ucunu, tam o sıkı, ağrıyan halkaya değdirdi. Dokunmak bile elektrik gibiydi.

Gözleri karardı. Nefesi hızlandı.

Parmağını, hafifçe, sadece bir santim, içeri soktu. Sıcaktı. Daraldı. Hatırladı. Semih’in her girişini. Işık’ın daha geniş başını. İkisinin aynı anda içinde olmasını.

İnledi, yüzü yastığa gömülü.

Diğer elini, ağzına götürdü. Parmak uçlarını dudaklarına bastırdı. Hatırladı. Semih’in sikinin boğazını nasıl doldurduğunu. Işık’ınkinin dilinin üzerinde nasıl gezindiğini. O tuzlu, acı, kendine ait olmayan tadı.

Tek bir parmağını, dudaklarının arasından içeri soktu. Ağzını kapattı, emdi. Gözleri kapalı, Semih’in kararlı yüzünü, Işık’ın ıstırap çeken ifadesini hayal etti. Onları, kendini, onlara verişini hayal etti.

Vücudu, yatağın üzerinde hafifçe hareket etmeye başladı. Kalçaları, istemsizce, parmağının küçük hareketine karşılık veriyordu. Ağrı, yavaş yavaş, başka bir şeye, keskin bir uyarılmaya dönüşüyordu. İnanılmazdı. Daha yeni, saatler önce, her şeyi yaşamıştı. Ama bedeni, onların anılarına, hâlâ tepki veriyordu.

Parmağını ağzından çekti, salyasıyla ıslanmıştı. O eliyle, sikini tuttu. Sert değildi, ama dolgundu, hassastı. Okşadı, yavaşça. Her dokunuş, duştaki bir anı tetikliyordu: Işık’ın eli onun üzerinde, Semih’in bakışları.

Kendini daha hızlı okşamaya başladı, yüzü hâlâ yastığa gömülü, kalçası hafifçe havada. Diğer elinin parmağı, hâlâ o ağrıyan deliğin girişindeydi, baskı uyguluyordu. Nefes alışı hızlandı, düzensizleşti.

“Semih,” diye bir fısıltı kaçtı dudaklarından, yastığa emildi. “Işık.”

Boşalması hızlı ve şiddetli geldi, beklenmedik bir şekilde. Sanki vücudu, günün tüm birikmiş gerilimini tek bir kasılmada dışarı atıyordu. Sırtı kem