Chapter 26: Öfke ve Plan
Kapı, Mustafa’nın arkasından çarpıldığında, ses odanın içinde patlayan bir silah gibiydi. Ardında bıraktığı sessizlik ise daha boğucuydu. Toz zerrecikleri, tek sarsıntılı lambanın soluk ışığında dans ediyor, havada asılı kalan toz ve meni kokusu, sanki bir daha asla dağılmayacakmış gibi bir ağırlıkla çöküyordu.
Berkay, yatağın üzerinde hâlâ cansız bir beden gibi yatıyordu. Yüzü, ıslak yastık kılıfına gömülmüştü. Sırtındaki ter ve kurumuş sıvılar, soluk ışıkta cılız bir parıltı yayıyordu. Nefesi, yavaş yavaş düzene giriyor ama her derin soluk alışında omurgası titriyordu.Gözleri kapalıydı. Kapalı kalmak istiyordu.Semih, odanın ortasında dikilip kalmıştı. Bacakları sanki betonlaşmıştı. Elleri yanlardan sarkıyor, parmak uçları hâlâ hafifçe titriyordu. Mustafa’nın koridorda uzaklaşan ayak seslerini dinledi. Sonra duş sesleri, sonra salonun sessizliği, sonra kapının çarpılması. Şimdi sadece kendi nefesinin sesi vardı ve Işık’ın duvardan kayıp yere çömelirken çıkardığı hafif sürtünme sesi.Işık.
O, duvarın dibinde, dizleri göğsüne çekilmiş, yüzü ellerine gömülmüş vaziyette oturuyordu.Bir süre hiç kıpırdamadı. Sadece omuzları, çok düzenli aralıklarla, sessiz bir hıçkırık gibi sarsılıyordu. Sonra, bu sarsıntı aniden kesildi.Işık başını kaldırdı.
Yüzü gözyaşlarıyla çamur olmuştu. Ama gözleri – gözleri farklıydı. Önceki o boş, uzak ifade gitmiş, yerini odaklanmış, delice bir parıltı almıştı. Yavaşça, sanki her eklemi ağrıyor gibi, doğruldu. Dizlerinin üzerinde durup, sonra ayağa kalktı. Vücudunun her hareketi, bir acı ifadesi taşıyordu ama bunu bastırıyor, görmezden geliyordu.
Semih onu izledi, sözünü söylemeye cesaret edemedi.Işık ona bile bakmadı. Döndü, odanın karşı köşesine, kitaplığın yanındaki köhne dolaplara doğru yürüdü. Ayakları terli tahta zeminde iz bırakıyordu.Diz çöktü. Elini, dolabın altındaki, duvardan bir parça çıkıntı yapan, tozlu bir oyuğa uzattı.
Bir cismi çekip çıkardı.
Küçük, siyah, düğmeleri olan bir kutu.Bir kamera. Üzerinde minik bir kırmızı ışık yanıp sönüyordu.
Semih nefesini tuttu.
Işık, kamerayı avuçlarının içine aldı, dikkatle inceledi. Parmaklarıyla dokundu, bir düğmeye bastı.Kırmızı ışık sönmedi. O zaman Işık’ın yüzünde, geniş, çılgınca, zafer dolu bir gülümseme belirdi. Dudakları çatlamıştı, dişlerinin arasında kurumuş kan izleri vardı. Bu gülümseme onu bir anda tanınmaz, neredeyse ürkütücü bir hale soktu.
“Semih,” diye fısıldadı, sesi kuru ve çatlak. Sonra daha yüksek sesle tekrarladı.“Semih! Bak!”
Semih adım atmak istedi, bacakları izin vermedi. Işık ona doğru döndü, kamerayı havaya kaldırdı, bir hazine gösterir gibi salladı.
“Gördün mü?” diye bağırmaya başladı, sesindeki heyecan kontrol edilemez bir hal alıyordu. “Gördün mü lan?!”
Bu bağırış, Berkay’ı bile harekete geçirdi. Berkay başını, sanki çok ağır bir yük kaldırıyormuş gibi yastıktan kaldırdı. Yüzü şişmiş, gözleri kan çanağına dönmüştü. Bakışı, Işık’ın elindeki siyah kutuya kaydı. Anlamaya çalışıyordu.
“O orospu çocuğunun kamerası orada,” diye heyecanla söze başladı Işık, bozuk lambayı işaret ederek. “Her şeyi kaydediyordu, evet. Ama…” Duraksadı, nefesini tutup sonra zafer çığlığı atarcasına bağırdı. “AMA ONUN KAMERASINDAN BAŞKA BİR KAMERA DAHA VARDI!BENIMKİ!”
Odayı bir sessizlik kapladı. Semih gözlerini kırpıştırdı, anlamaya çalıştı. Berkay ise yatağın kenarına oturmuş, titreyen elleriyle yüzünü siliyordu. Yüzünde hiçbir ifade yoktu, sadece bir boşluk.
“Ne… ne diyorsun sen?” diye mırıldandı Semih, sonunda sesini bulabilmişti.
“Diyorum ki,” diye atıldı Işık, hızlı adımlarla oda ortasına geldi. “Mustafa geldiğinde, ilk iş o kahrolası telefonunu çıkarıp kameraya bağladı, şuraya,” diye lambanın altındaki rafı işaret etti. “Bizim rezil olmamızı, onun bizi sikmesini kaydedecekti.Bunu biliyordum! O yüzden, daha önce, dün… odama bir kamera yerleştirdim.Kendi paramla aldığım, küçük bir şey. Şuraya,” diye dolabın üst köşesini, kitaplığın hemen yanındaki, posterin biraz arkasında kalan boşluğu gösterdi.“Açıyı hesapladım. Tüm odayu, yatağı, kapıyı, her yeri görecek şekilde.”
Semih’in ağzı açık kalmıştı. Işık’ın yanına doğru yürüdü, kamerayı daha yakından görmek için.
“Ve…” diye devam etti Işık, sesi titreyerek yükseldi. “Ve onun kamerayı kurduğu, açtığı anı da benim kamera kaydetti! Onun yüzünü, hareketlerini, her şeyi! Sonra, her şeyi… HER ŞEYİ kaydetti benim kameram! Onun bize yaptıklarını, bizi… bizi nasıl…” Sözü boğazında düğümlendi, ama hemen devam etti, yüzündeki o çılgın gülümseme geri döndü. “YANİ ARTIK BİZDE DE ONUN BİR VİDEOSU VAR!”
Ses, odada çınlayarak yankılandı. Artık bizde de onun bir videosu var.
Bu cümle, sanki havada somutlaşmış, odanın ağır havasını yaran bir bıçak gibi süzüldü ve Berkay’ın kulaklarına saplandı.
Berkay yatağın kenarında oturuyordu. Yüzündeki boş ifade yavaş yavaş çözülmeye, yerini bir şeyin anlaşıldığına dair korkunç bir kavrayışa bırakmaya başladı. Gözleri, Işık’ın elindeki kameraya dikildi.Dudakları titredi.
“Ne?” diye çıkardı sesini, bir fısıltıdan ibaretti.
“Duymadın mı lan?” diye bağırdı Işık, artık coşkusuna kapılmış, zaferini ilan ediyordu.“Artık onun da bir suçu var! Onun da elinde bir şey var! Onu… onu tehdit edebiliriz!Ya da… ya da polise gidebiliriz! Kanıt var!”
Berkay yavaşça ayağa kalktı. Bacakları hâlâ güçsüzdü, tutunmak için yatağın kenarına yaslandı. Vücudu çıplaktı, üzerinde kurumuş meni, ter ve kan lekeleri. Sesi, bir önceki çığlıktan kalma bir pürüzle, kaba ve kırık çıktı.
“Böyle plan mı olur…”
Işık’ın gülümsemesi dondu. “Ne?”
Berkay başını salladı, sanki uyku sersemiymiş gibi. Sonra gözlerini Işık’a dikti. O gözlerde, önceki acının ve aşağılanmanın üzerine eklenmiş yepyeni, saf bir öfke parlıyordu.
“BÖYLE PLAN MI OLUR AMINA KODUMUN SALAĞI!”
Bağırışı, Işık’ın zafer çığlığını bile bastırdı. Berkay’ın sesi, boğazının yırtılmasıyla çıkan ciyaklık gibiydi. Yatağın kenarından itildi, dengesiz adımlarla Işık’a doğru yürüdü. Her adımda, vücudunun aşağılık halleri sallanıyordu.
“Her yerde…” diye hırladı, parmağını Işık’ın yüzüne doğru sallayarak. “Habire toplu sikildiğim videolarım var!SENIN, ONUN, ÖTEKININ!Hepinizin! Şimdi bir tane daha mi var, ha?Bu mu planın? Bana ne lan onun videosundan?”
Işık geri adım attı, yüzündeki şaşkınlık ve korku belirginleşiyordu. “Ama… Berkay, dinle…”
“DİNLEMEK İSTEMİYORUM!” Berkay’ın yüzü iyice kızarmış, damarları boynunda şişmişti. Gözleri fal taşı gibi açılmıştı.“ANLADIN MI?BENI DİNLE! Sizin yüzünüzden başıma gelmeyen kalmadı! Sizin o siktiğimin arzularınız, o siktiğimin bakışlarınız yüzünden!Bana bakıyordunuz, değil mi? Hepiniz. Hepinizin amına koyayım!”
Işık daha da geriledi, sırtı kitaplığa çarptı. Elindeki kamera titriyordu.
“Keşke…” diye homurdandı Berkay, sesi şimdi daha kısık, ama daha zehirli bir hal almıştı.“Keşke sizi hayatıma almazdım. Keşke o ilk gün, o kahveci de, ‘Hayır’ deseydim. Keşke sizin o iki yüzlü, sıcak gülümsemelerinize kanmasaydım. O zaman şimdi bu pislik içinde, üstümde hepinizin dölleriyle, senin sikik planını dinlemiyor olurdum!”
Son cümleyi haykırırken, Berkay birden Işık’ın üstüne yürüdü. Elini, Işık’ın göğsüne itmek için kaldırdı.
“Hey! Dur!”
Semih, o ana kadar donup kalmıştı, ama şimdi hareketlendi. Berkay’ın ve Işık’ın arasına girdi, Berkay’ın itişini göğsüyle karşıladı. Berkay’ın gücü zayıftı ama öfkesiyle besleniyordu.
“Çekil önümden Semih!” diye bağırdı Berkay, Semih’in göğsüne yumruk atmaya çalışıyordu.“Sen de onlardansın!Sen de baktın! Sen de… sen de boğazıma kadar soktun!”
Semih, Berkay’ın yumruklarını tutmaya çalıştı, ama Berkay çılgınca direniyordu.“Berkay, sakin ol! Dinle!”
“BIRAK BENI!” Berkay bir hamlede Semih’i itti. Semih dengede kalmaya çalışırken, Berkay tekrar Işık’a yöneldi. Işık korkuyla gözlerini kapatmıştı.Ama Berkay ona vurmadı. Sadece ona bir adım mesafede durdu, nefesi hızlı ve kesik kesik çıkıyor, gözlerinden öfke gözyaşları süzülüyordu. Ona bakarak, tükürür gibi konuştu.
“Al senin planını.İçine sok. Benimle işin bitti.”
Ardından döndü. Yerdeki dağınık giysilere doğru yürüdü.Külodu, pantolonu, tişörtü. Her birini hışımla, titreyen elleriyle giydi. Her hareketi acı verici olmalıydı, ama yüzündeki ifade sadece kararlı bir öfkeydi. Tişörtünü giyerken, sırtındaki kurumuş lekeleri umursamadı bile. Pantolonunu çekerken, bacaklarının iç tarafındaki yapışkan izleri silmedi.
Giyinme işlemi sadece birkaç dakika sürdü. Bu süre boyunca, Semih ve Işık hiçbir şey yapamadılar, sadece izlediler. Semih’in aklı, Berkay’ın söylediği her kelimeyle yanıyordu. Sen de baktın.Sen de onlardansın.
Sonunda Berkay, ayakkabılarını bile giymeden, onları eline aldı. Kapıya doğru yürüdü. Orada bir an durdu, kapı koluna uzandı ama çevirmeden önce başını çevirip, odaya son bir kez baktı.
Bakışı, önce kirli yatağa, üzerindeki lekelerin ve şeklin bozulmuş haline kaydı. Sonra Semih’e dikildi. O gözlerde, öfkenin altında, derin bir yara ve ihanet vardı. Sonra Işık’a baktı. Işık, hâlâ elinde kamerayla, kitaplığa yaslanmış, küçülmüş bir halde duruyordu.Hiçbir şey söylemedi. Sadece başını iki yana salladı, içten, yorulmuş bir hareketle. Ardından kapıyı açtı ve koridora çıktı. Evin giriş kapısının açılıp kapanma sesi, odadakilere kadar geldi.Sonra… mutlak sessizlik.
Semih, kapının kapandığı yere dikilmiş halde kaldı.Kulakları çınlıyordu. Vücudu, sanki uzun bir savaştan çıkmış gibi ağrıyordu. Arkasından, Işık’ın bir derin nefes alışı duyuldu, ardından hafif bir sürtünme sesi – belki de yere oturmuştu.
Semih yavaşça döndü.
Işık, yerdede, sırtı kitaplığa dayalı, başı önüne eğik oturuyordu. Elindeki kamera artık yere düşmüş, yanında duruyordu.Işık’ın elleri dizlerinin üzerinde titriyordu.
Oda bir kez daha sessizliğe gömüldü. Bu sefer sessizlik, öncekinden farklıydı. Mustafa’nın bıraktığı tehditkar, işgalci sessizlik değildi bu. Daha çok, bir patlamanın ardından çöken, her şeyin sönükleştiği, enkazın ortasındaki sessizlikti. Havada, toz ve meni kokusuna eklenmiş yeni bir koku vardı: umutsuzluk.Semih sonunda hareket etti. Ağır adımlarla, Işık’ın yanına geldi, onun karşısındaki boş zemine oturdu. Dizlerini kendine çekti. Şimdi ikisi, odanın bir köşesinde, dağınık yatağın, bozuk lambanın ve ihanetin tam ort
Dizlerini kendine çekti. Şimdi ikisi, odanın bir köşesinde, dağınık yatağın, bozuk lambanın ve ihanetin tam ortasında, birbirlerine bakmadan oturuyorlardı. Zaman, odayı dolduran pis kokunun içinde ağır ağır geçiyordu.
Semih, dilini damağına bastırarak konuşmaya çalıştı. Ses telleri yırtık gibiydi.
“Bunu… böyle bir şeyi… neden söylemedin?”
Işık başını kaldırmadı. Bakışları, yere düşmüş olan siyah kameraya dikilmişti. Cevap vermesi uzun sürdü.
“Çünkü güvenemezdim,” dedi sonunda, sesi dümdüz, duygusuz bir tondaydı.“Ne sana… ne de ona. Berkay’a.”
Semih bunu duyduğunda, göğsüne saplanan künt bir acı hissetti. “Neden?”
“Çünkü o her şeyi anlardı!” Işık ani bir hareketle başını kaldırdı, gözleri şimdi delice bir parıltıyla yanıyordu. “Mustafa. Eğer ona en ufak bir şey çaktırsaydık, bizi içinden çıkamayacağımız bir boka sokardı. Plan basitti: Onun suçunu da kaydetmek. Bir kozumuz olsun istedim. Ama bunun için onun bizi… bizi sikmesine izin vermemiz gerekiyordu.” Son kelimeler boğazında tıkandı. “Senin ya da Berkay’ın yüzünden bir şeyler ters gitse, Mustafa anlardı. O yüzden hiçbirinize güvenemedim. Sadece kendime.”
Semih bu açıklamayı sindirmeye çalıştı. Mantık, pis, çamurlu bir mantık vardı sözlerde. Yine de içi isyanla doluydu. Öfkeyle, “Yani bizi de onunla aynı kefeye koydun,” diye mırıldandı.
“Evet!” diye patladı Işık.“Koydum! Çünkü kim olduğumuzu biliyordum!Sen, soğuk, mesafeli Semih. Ve Berkay… Berkay da hepimizin ne mal olduğunu az önce yüzümüze haykırdı işte.”
Semih gözlerini kapadı. Berkay’ın çığlıkları kafasının içinde yankılanıyordu.Sen de baktın. Sen de onlardansın.Yutkundu. Boğazı kazınmış gibi acıyordu.
“Bunu bana daha önce açıklayabilirdin,” dedi, sesi şimdi daha düşük, daha yorgundu. “Belki o zaman… Berkay’a bunu yapmazdık. Onu… o duruma sokmazdık.”
Işık acı bir kahkaha attı. Ses, odanın sessizliğinde çirkin bir şekilde patladı.“Hangimiz onu o duruma sokmadık ki Semih? Sen, ben, Mustafa… Hatta belki Berkay’ın kendisi. Hepimiz soktuk. Ve sen şimdi gelip bana planı önceden açıklayıp açıklamadığımdan bahsediyorsun? Sikerim planını. Hepsi bok oldu.”
Semih, Işık’ın çaresizliğini duyabiliyordu. Öfkenin altında, derin bir korku ve pişmanlık yatıyordu. Yatağın üzerindeki lekeleri göz ucuyla süzdü. Kendi menisinin de o karışımın bir parçası olduğunu düşündü. Midesi bulandı.Uzun bir sessizlik oldu. Lambanın soluk ışığı bir kez daha titredi, gölgeler sallandı. Semih, sonunda, ayağa kalkmadan, yatağın yanına doğru sürüklenir gibi hareket etti. Çarşafın temiz bir köşesine oturdu. Sırtı, duvara dayandı.Tüm enerjisi tükenmişti.
“Yine de,” dedi, neredeyse fısıltıyla. “Yine de bir planın vardı. Hiçbirimizin aklına gelmemişti.En azından bir şey yapmaya çalıştın. Ben… ben sadece izledim. İçindeki her şeyi izledim.” Başını ellerinin arasına eğdi. “Teşekkür etmem gerekiyor sanırım.Saçma bir şey bu. Ama teşekkür ederim.”
Işık, Semih’in bu beklenmedik kabullenmesi karşısında şaşırmıştı. Gözleri, Semih’in büzülmüş haline dikildi. Yüzündeki çılgın ifade yavaş yavaş eriyor, yerini bitkin bir şaşkınlık alıyordu. Elini uzattı, yerdeki kamerayı aldı, avuçlarının içinde tuttu.